δῆλα δέ ἔσται τὰ τῆ φύσει πρότερα. καθάπερ ὁ κτίστης τῆς κτισθείσης πόλεως.καὶ ἡ πόλις, τοῦ πολίτου. τῶν δὲ παρωνύμων ἂν εἴἡ φησὶν ὁ πορ φύριος, καὶ τὰπάτρωνυμικὰ, καὶ τὰ συγκριτικὰ, καὶ τὰ ὑπερθετι κα, καὶ τὰ ὑποκόριστικά. τὸδὲ πασσάληφι, καὶ τὸ ἡφι, καὶ τὸ βίηφι, ἅπερ παράγωγατινὲς ἐκάλεσαν, οὐκ ἄνειη παρώ-νύμα. δεῖ γὰρ μὴ τὸαὐτὸ ἀπραλλάκτως σημαίνειν τὰ παρώνυμα. ταῦτα δὲ οὐδὲν παρηλ'λαγμένονσιν τοῦ ἧ, τοῦτέστι τῆ ἑαυτοῦ. καὶ τοῦ βίη, καὶ τοῦ πασσάλου. τοιαῦτα μὲνοὖν ἐστι τὰ παρώνυμα. χρήσιμος δὲ αὐτῶν ἐστιν ἡ διδασκαλία, ἵνα γνῶμεν ὅτι τὰ πα-ρώνυμα ὡς ἐπὶ τὸ πλειστον ὑποτὴν αὐτὴν πίπτει κατηγορίαν τοῖς προηγουμένοις.οο τὸ ποιὸν, ὑπὸ τὴν ποιότητα. καὶ τό, τε ἑστάναι καὶ κεκλίσθαι, ὑπὸ τὴν στάσιν καὶτὴν κλίσιν. ἅπέρ ἐστιν ὑπὸ τὸ κεῖσθαι. εἰρηκὼς τοίνυν ὁ ἀριστοτέλης περὶ ὁ μωνύμων καὶσυνωνύμων καὶ παρωνύμων, παρῆκε τά τε ἑτερώνυμα, καὶ τὰ πολυώνυμα. τὰ μὲνπολυώνυμα, διότι οὐ παρίστησι μετὰ τὰ πράγματα. μόνον δὲ τὰς λέξεις πληθύνει.τὰ δὲ ἑτερώνυμα, διό τι οὐτὰς κατὰ ἀριθμὸν ἀπείρους, ἀλλὰ τὰς κατὰ γένος σημαινού-σας τί λέξεις διαιρεῖται τανῦν. καὶ μέντοι ἄμφω ταῦτα παρῆκεν ὡς εἴρηται. διό τι καὶῥητορικῆς μᾶλλον καὶ ποιητικής ἐστι περιεργείας. ἀλλ' οὐ φιλοσόφου θεωρίας ὡς εἶ-ρηται. πλὴν καλῶς ἔχει κἀκεῖνα τοῖς παραληφθεῖσιν εἰς μίαν διαίρεσιν συμπερι-λαβεῖν. σπεῦσι ππὸν τοίνυν ἱστορεῖ βοηθὸς, τοῖ αὕτην διαίρεσιν παραλαμβάνειν, τὰὀνόματα πάντα περι λαμβάνουσαν. Τῶν γὰρ ὀνομάτων φησὶ, τὰ μὲν, ταὐτὼν υμά ἐστι.τὰ δὲ, ἑτερώνυμα. καὶ τῶν ταύτωνύμων τὰ μὲν, ὁ μώνυμά ἐστι. τὰ δὲ, συνώνυ-μα. κατὰ τὴν τῶν παλαιῶν συνηθειαν ἀκουόντων ἡμῶν τὰ συνώνυμα. τῶν δὲἑτερωνύμων πάλιν, τὰ μέν ἐστιν ἰδιως ἐτερώνυμα. τὰ δὲ, πολυώνυμα. τὰδὲ, παρώνυμα. ἀλλὰ περὶ μὲν τῶν ἄλλων, ἀποδέδοται. πολυώνυμα δέ ἐστι, τὰ διά-φορα καὶ πολλὰ λεγόμενα ὀνόματα καθ' ἑνὸς πράγματος. ὅταν εἷς καὶ ὁ αὐτὸςαὐτῶν ἡ λόγος ὥσπερ ἀορ ξίφος. φας γάνον. μάχαιρα. ἑτερώνυμα δέ ἐστι, τὰ καὶτῶν ὀνομάτων τὰ μέν εἰσι,ὑα ταν τώνυμα,τὰ δ τιρωνκαταιτῶνδεταν. Ατονύμων,τύν δὲ ετερω Τ-ὑ νύμων, τὰ μὲντμνμαας,α πμηκαιμν μνμαι τάθισυνμ ιυτ πλημεται