ὁμωνύμων. δια φέρει δὲ. ὅτι οὐ μόνον ὄνονμα κοινὸν ἐπὶ τῶν συνωνύμων, ἀλλὰ καὶ ὁ λόγοςὁ κατὰ τοῦνομα. ὅ, τε ὁριστικὸς, καὶ ὁ ὑπογραφικὸς, κοινός ἐστι τοῖς συνωνύμοις. καν γὰρ μὴπρόσκειται ἐνταῦθα τὸ κατὰ τὸ ὄνσα. ὁ γὰρ πορφύριος ἐν τῶ πρὸςγεδάλειον, οὕτως ἔγρα-ψε. Ευνώνυμα δὲ λέγεται, ὧν τότε ὄνομα κοινὸν, καὶ ὁ λόγος ὁ αὐτὸς. προσυπακούεἰν δὲ αὐτῶ χρή. σύζυγον γὰρ δεῖ τῶ ὀνόματι τὸν λόγον τὸν ὁριστικὸν καὶ ὑπογραφικὸν. τιδὲ ἐπὶ μὲν τῶν συνωνύμων, τὸ ἐν ὄνομα, ἑνός ἐστι πράγματος δηλωτικὸν. ἐπὶ δὲ τῶνἰγματασι. καὶ ὅπου μὲν ἓν ὄνομα κατηγορεῖ-ὁ μωνύμων, τὸ ἐν ὄνομα πλείονα τΤται. ὅπου δὲ πολλά. καὶ ἔτιμέντοι τὸ μὲν ὁμώνυμον ἀντίφασιν ἐπιδέχεται. τὸ γὰρ γέγραμ-ζῶον, ζῶον καὶ οὐ ζῶον ἐστὶ. καὶ ὁ κόραξ τὸ ὁρνεὸν, κόραξ καὶ οὐκόραξ. οὐ γάρ ἐστι τὸ περὶτὴν θύραν ὄργανον. τὸ δὲ συνώνυμον, οὐκ ἐπιδέχεται τὴν ἀντίφασιν. οὐ γάρ ἐστι τὸν ἄν-θρωπον ζῶον ὄντα μὴ ζῶον εἰπεῖν. καὶ ἐν μὲν τῶ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν, τὸν τῆς οὐσί-ας λόγον χρὴ ἐξακούειν φησίν ὁ πορφύριος. αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ ὁριστικός. ἐν δὲ τῶ πρὸςγεδάλειον, οὐκ ἔτι φησὶ προσυπακουστέον καὶ τὸν τῆς οὐσίας. οὐ γὰρ καθὸ ἕκαστόν ἐστιν ἐπὶτῶν συνωνύμων, ὁ αὐτός ἐστιν αὐτῶν λόγος, ἀλλὰ καθὸ κοινοῦ τινὸς μετέχει πάντα.καὶ ἔοικε νῦν τὴν οὐσίαν μὴ συνάψαι τῶ λόγω. ὥστε τὸν λόγον τὴς οὐσίας, τὸν ὁρισμὸνεἶναι. ἀλλὰ κατὰ τὸ εἶδος ἀκοῦσαι καθό ἐστιν ἕκαστον. ἄνθρωπος γὰρ καὶ ἵππος, συνώνυ-μά ἐστι κατὰ τὸ ζῶον. καὶ ὁ λόγος ἐστὶν αὐτῶν ὁαὐτὸς κατὰ τοῦτο. οὐ μέντοι κατ' ἐκεῖνα καθ' ἁμάλιστα οὐσίῶνται κατὰ τὸν ἄνθρωπον, ἢ κατὰ τὸν ἵππον. ἄλλος γὰρ ἑκατέρου τούτωνλόγος. καὶ αὐτὸς δὲ προελθὼν κᾶν ὑπακούητίς φησι τὸ τῆς οὐσίας, δῆλον ὡς τῆς οὐσίαςἀκουσόμεθα, οὐ τῆς ἰδίως ὀνομαζομένης, ἀλλὰ τῆς τὴν ἑκάστου ὑπαρξιν οἷον ἂν εἴη κοινότερον δηλούσης οὐσίας. Ιστέον μέντοι ὅτι νῦν ἐν τοῖς πλείστοις τῶν ἀντιγράφων,οὕτως ἡ γραφὴ φέρεται. συνώνυμα δὲ λέγεται, ὧντό, τε ὄνομα κοινὸν, καὶ ὁ κατὰ τοῦνομαλόγος τῆς οὐσίας ὁ αὐτὸς. καὶ ὁ πορφύριος δὲ ἐν τῶ κατὰ πεῦσιν καὶ ἀπόκρισιν οὕτωςἔγραψεν. ὁ δὲ ἰάμβλιχος χωρὶς τοῦ, τῆς οὐσίας οὕτως. συνώνυμα λέγεται, ὧντό, τε ὄνακοινὸν, καὶ ὁ κατὰ τούνομα λόγος ὁ αὐτὸς. ἐπεσημήνατο δὲ, ὅτι ἐν ἐνίοις ἀντιγράφοιςοὐφέρεται τὸ, καὶ ὁ κατὰ τούνομα λόγος. καὶ ὅτι προσυπακούειν δεῖ. ἢ κολούθησε δὲκαὶ τῆ ἰαμβλίχου γραφῆ ὁ συριανός. καὶ ὁ ἀλέξανδρος δὲ διηνέχθη περὶ τὴν γραφὴν,οὕτω γράψας. Ευνωνυμα δὲ λέγεται, ὧν τό, τε ὄνομα κοινὸν, καὶ ὁ λόγος ὁ τῆς οὐσί-ας ὁ αὐτὸς. προσυπακούειν δὲ καὶ αὐτός φησιδεῖ το, ὁ κατὰ τούνομα. τὸ αὐτὸ δὲ παράδειγμα τοῦ ζώου καὶ ἐπὶ τῶν συνωνύμων παρείληφεν, ὅπερ καὶ ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων.οὐκ ἀπορῶν ἄλλου παραδείγματος, ἀλλ' ἐνδεικνύμενος ὅτι τὸ αὐτὸ ὄνομα, ἄλλων μὲνπραγματων ὁμωνύμως ἐστὶ δηλωτικὸν, ὡς τὸ ζῶον τοῦ, τε ἀνθρώπου καὶ τοῦ ἀνδριάντος. ἄλλως δὲ συνωνύμως, ὡς ἀνθρωπου καὶ βοός. ἑνὶ γὰρ καὶ τῶ αὐτῶ λόγω, ζῶονἑκάτερον. οὐσία γὰρ ἔμψυχος αἰσθητικὴ, ἑκάτερον. τοῦτο μὲν οὐχοὕτως θαυμαστόν.τὸ δὲ τὸ αὐτὸ καὶ πρὸς τὸ αὐτὸ ὁμώνυμον εἶναι καὶ συνώνυμον, τοῦτο ἂν εἴη θαυμα-σιώτερον. ἐπιστῆσαι γὰρ ἄξιον, ὅτι τε τραχῶς τὸ αὐτὸ ὁμώνυμόντε καὶ συνώνυμονλέγεται. ποτε μὲν γὰρ, ἐν καὶ τὸ αὐτὸ πρᾶγμα κατ' ἄλλο καὶ ἄλλο ἑαυτοῦ ὄνομα. πρὸςβ, δ