τειώδη τὴν διαφορᾶν ἐχόν τῶν. καὶ πρῶτον περὶ τῶν ὁμωνύμων, ὡς ἁπλουστέρας δεο-μένων γνώσεως. καὶ καθ' ἐν κοινωνούντων τὸ ὄνομα. εἶτα περὶ συνωνύμων κατ' ἄμφωκοινωνούντων, τὸ, τε ὄνομα καὶ τὸν λόγον. καὶ ἐφεξῆς παρωνύμων. τελείως μὲν κατ'οὐδὲν τούτων. λέγω δὴ ὀνόματος καὶ πράγματος κοινωνούντων. μέσων δὲ ὄντων ὁμω-νύμων καὶ συνωνύμων. ὁδὲ θεῖος ἰάμβλιχος, διὰ τοῦτο ὡς περὶ ἁπλουστέρων τὴν περὶτῶν ὁμωνύμων λόγον προηγεῖσθαι φησί. διότι αἱ κατηγορίαι, ὁμωνύμως εἰσὶ κατη-γορίαι. καίτοι τὴν φύσιν ἔχουσαι συνωνύμως κατηγορεῖσθαι τῶν ὑφ' αὐ τὰς. ἀλλὰ τῶ γεκατηγορίαι εἶναι καὶ γενικώτατα, οὐ μόνον μέχρι τοῦ ὀνόματος κοινὸν ἔχουσιν, ἀλλὰκαὶ αὐτὴ ἡ τοῦ κατηγορεῖσθαι φύσις, τοῦτέστι τοῦ εἶναι γενικώτατα, κοινή ἐστιν.Αποροῦσι δὲ καὶ δια τί, καίτοι περι λέξεων προθέμενος εἰπεῖν, ἀλλ' οὐ περὶ αὐτῶν τῶν πραγμάτων, ὁμωῶς περὶ ὁμωνυμίας μὲν οὐδὲν λέγει. περὶ δὲ τῶν ὁμωνύμων διδάσκει. καίτοιπροηγουμένης τῆς κατὰ τὴν ὁμωνυμίαν ἐννοίας. εἴπερ ἀπ' ἐκείνης τὰ ὁμώνυμα.καὶ λύσιν ἐπάγουσι πρὸς τοῦτο καλῶς. ὅτι ἀπὸ τῶν πραγμάτων γίνεται δῆλα τὰ ὁ-μώνυμα, ὅταν τοῦ αὐτοῦ ὀνόματος ῥηθέντος, ἐγὼ μὲν ἄλλην ἔννοιαν, συ δὲ ἄλλην προ-βαλώμεθα. ὥσπερ τοῦ κύων ὀνόματος ῥηθέντος, ἐγὼ μὲν τὴν χερσαῖον, συδὲ τὸν θα-λάττιον ἐννοήσειας. διὸ καὶ ἐν τοῖς παρωνύμοις συλλογισμοῖς, ἡ συχάζειν οἱ διαλε-κτικοὶ παρακελεύονται. ἕως ἂν ἐπ' ἄλλο σημαινόμενον ὁ ἐρωτῶν ἐπαγάγη τὸ ὄνοαοἷον εἴτις ἐρωτὰ εἰ ὁχιτῶν ἀνδρεῖος εἰ τύχοι ἀνδρεῖος ὧν, συγ χωρησομεν. κᾶν δ' ἐρω-τὰ εἰ ὁ ἀνδρεῖος εὐψυχος, καὶ αὐτὸ συγχωρησόμεθα. ἀληθὲς γὰρ. εἰ δὲ συναγάγη, ὅτιὁχι τῶν εὐψυχος, ἐν ταῦθα τὴν ὁμωνυμίαν τοῦ ἀνδρείου διαστείλασθαι. καὶ δεῖξαιτον ἀνδρείαν, ήγουν τὴν εὐψυχίαν, ὅτι ἄλλως μὲν ἐπὶ τοῦ χι τῶνος, ἄλλως δὲ ἐπὶ τοῦ τὴνἀνδρείαν ἔχοντος λέγεται. ὥστε τὰ πράγματα κυρίως οὐχίτὰ ὁνόματα ποιεῖ τὴνὁμωνυμίαν. καὶ γὰρ αὐτὸς ἐπὶ τῶν ὁμωνύμων ποιεῖται τὴν διδασκαλίαν, συνακο-λουθουντων αὐτῶν τῶ σκοπῶ εὐθὺς, καὶ τοῦ περὶ τῆς ὁμωνυμίας αὐτοῦ. καὶ ὁ πλά-των δὲ ἐκ τῶν πραγμάτων δηλοῦσθαι φησίν, εἴτε ὁμωνύμως φέρεται κατὰ πλειόνωντὸ αὐτὸ ὄνομα, εἴτε συνωνύμως. λέγει γὰρ ἐν τῶ σοφιστή. ῦν γὰρ δὴ συ κγὼ τούτουπέρι τούνομα ἔχομεν κοινή. τὸ δὲ ἔργον ἐφ' ὧ καλουμεν ἑκάτερος, τάχα ἂν ἰδιὰπαρ' ἡμῖν αὐτοῖς ἔχοιμεν. ὥστε ὅταν γνωσθῆ ὅτι τοῦ κοινῆ λεγομένου ὀνόματος ἰδιαἐστιν ἔννοια παρ' ἑκατερω, τό τε γίνεται δῆλον, ὅτι ὁμώνυμον τὸόνομα. οὐ γάρἐστιναὐτὰ ἐφ' ἑαυτῶν τὰ ὁμώνυμα καὶ τὰ συνώνυμα τοιαῦτα. ἀλλ' ἐν τῆ τῶν διαλεγο-μένων καὶ ὀνομαζόντων παρηλλαγμένη ἐννοία. ἡ συμφωνοῦσα ἡ τῶν ὁμωνύμων καὶσυνωνύμων ἐστι φύσις. καλῶς δὲ τὸ λέγεται εἶπεν, ἐπειδὴ μὴ περὶ τῶν πραγμάτωναὐτῶν ὁ λόγος ἐστιν, ἀλλὰ περὶ τῶν σημαντικῶν λέξεων. Αποροῦσι δὲ τοῦτο, πῶςὁμώνυμα ἐκεῖνα μόνον εἶπεν, ὧν ὀνομα μόνον κοινὸν. καί τοι τῆς ὁμωνυμίας καὶ ἐνῥήμασιν οὔσης, ὡς ἐπὶ τοῦ ἠνδραπόδισται. καὶ ἐν μετοχαις, ὡς ἐπὶ τοῦ ἠνδραποδισμέ-νος. καὶ ἐν συνδέσμοις. καὶ γὰρ τοῦ ἢ καὶ τοῦ ἤτοι, πολλὰς διαφορὰς οἱ διαλεκτικοὶ παρα-διδόασι. λέγουσι δὲ πρὸς τοῦτο, ὅτι τὸ ὄνομα τριχῶς λέγεται. τὸ μὲν γὰρ, δηλοῖ τὸ κύριον.