δεῖς γὰρ λέγει, ὅτι τῶν ζώων τὰ μὲν, κάθηται. τὰ δὲ, ἴσταται. οὐ γὰρ πάντα περιλαμ-βάνομεν. οὐ δὲ ὅτι τὰ μὲν, σιμα. τὰ δὲ, γρυπᾶ διὰ τὸ αὐτό. εἰ δὲ μὴ εἰς τὴν διαίρεσιν χρῆἥσιμοι, οὐ δ' εἰς τοὺς ὁρισμοὺς. μόναι ἄρα αἱ ἰδιαίτατα χρησιμεύουσι. καὶ ἰδιαιταταλεγέσθω. Τὸ λέγεσθω προσθεὶς, ἐσήμανε τὸ αὐτὸν τὸ ὄνομα τοῦτο τεθεικέναι. εἰώθασιγὰρ οἱ παλαιοὶ, ὅταν ὀνόματι τινὶ τῶν φερομένων κέχρηνται, λέγειν λέγεται. ὅταν δὲαὐτοὶ ὀνόματα θῶσιν, εἰώθασι καλείσθω λέγειν, ἢ λεέγεσθω. Αιαφέρει γὰρ σακράτης πλά.τωνος τῆ ἑτερότητι. Καθὸ γὰρ ἄνθρωποι, οὐδὲν διαφέρουσι τῆ ἑτεροτητι. καθὸ δὲ ὁ μὲν,εἰ τύχη κάθηται, ὁ δὲ, περιπάτει, διαφέρουσι. Καὶ ἀεὶ ἐνταῖς τοῦπῶς ἔχειν ἑτερό-τήσι. Τούτέστιν, αὗται αἱ διαφοραὶ κατὰ συμβεβηκὸς θεωροῦνται. ἀντὶ δὲ τοῦ εἰπεῖν κατὰσυμβεβηκὸς, εἴπεν ἐν ταῖς τοῦπῶς ἔχειν ἑτερότησιν. ἐπειδὴπερ τὸ συμβεβηκὸς ἐν τῶπῶς ἔχειν κατηγόρεῖται, ὥσπερ ὁ ἄνθρωπος τοῦ ἵππου εἰδοποιῶ διαφορᾶ διενήνο-χέτη τοῦ λογικοῦ ποιότητι, τοῦτέστι, τῆ συμπληρωτικῆ τοῦ εἴδους. τὸ γὰρ ζῶον προςλαμβάνον μὲν τὸ θνητὸν καὶ λογικὸν, ποιεῖ ἄνθρωπον. τὸ δὲ θνητὸν καὶ ἀλόγον, ποιεῖ ἵπ-πον. κύνα. καὶ τάλλα τὰ ἄλογα ζῶα. αὗται οὖν αἱ διαφοραὶ συντιθέμεναι τοῖς γένεσι,ο ποιοῦσι τὰ εἴδη. καὶ διατοῦτο εἰδο ποιοὶ λέγονται. Τῶν γὰρ διαφορῶν αἱ μὲν, ἄλλο ποι-οὖσιν. αἱ δὲ, ἀλλοῖον. Αλλην διαίρεσιν ἐκτίθεται τῶν διαφορῶν. αἱ μὲν γάρ φησι ποιοῦσινἄλλο. αἱ δὲ, ἄλλοιον. καὶ αἱ μὲν ποιοῦσαι ἄλλο, καθ' αὐτό. αἱ δὲ ἀλλοῖον, κατὰ συμβεβηκός. καὶ κατὰσυμβεβηκός εἰσι καὶ χωρισταί. χωριστὴν δὲ λέγω, τὴν κοινῶς, καὶ τὴν ἰδίως. καὶ αὕτη γὰρ χω-ριστή ἐστιν ἐπινοία. δύναμαι γὰρ τὴν σωκράτην ἄγρυπον νοῆσαι μένοντα σηκράτην, ἴσχνογάστορα δὲ καὶ κομητήν. τὴν δὲ ἰδιαίτατα, οὐκ έτι χωρίσαι αὐτοῦ οὐδὲ κατ' ἐπίνοιαν δύναμαι. οὐ γὰρ ἐπινοῆσαι τὸν ἀνθρωπον ἐκ τὸς τοῦ λογικοῦ δύνατον, ἐπεὶ οὐκ έτι ἔσται ἄν-θρωπος. πάντες γὰρ ἄνθρωποι λογικοὶ, καὶ πάντες θνητοί. ὥστε τὸν μὲν σιμὸν, δύναμαιὑπὲν νοῆσαι τοῦ αὐτοῦ ἀνθρώπου μένοντος. τὴν δὲ αίθρωπον, οὐκέτι ἐκ τὸς τοῦ λογικοῦἢ τοῦ θνητοῦ. οὐκέτι γὰρ ἄνθρωπος. ὥστε οὖν αἱ ἰδίως καὶ κοινῶς λεγόμεναι διαφοραὶί,χωρισταί εἰσιν. ὅταν γὰρ ὁ ἱστάμενος καθίση, οὐκ ἐγένετο ἄλλος, ἀλλὰ μόνον ἀλλοῖος, ὡς δη-λοι τοῦτο καὶ ὁ ποιητὴς περὶ τοῦ ὀδυσσέως κατὰ τὰ περὶ αὐτὸν συμβεβηκότα μεταβε-βλημένου ὑπὸ τῆς ἀθηνᾶς, λέγων. Αλλοἷος μοιξεῖνας ἐφάνης νέον ἠἑ πάροιθεν. οὐ γὰρ εἴπενἄλλος, ἀλλὰ ἀλλοῖος. ἀλλ' οὐδὲ μὴν εἰ ὁσιμὸς γρυπος ἐπινοηθή, οὐ παρὰ τοῦτω ἄλλος ἐγένετο,ἄλλὰ ἀλλοιος. ὁ αὐτὸς γὰρ δύναται εἶναι. οὐ μέντοι σιμός. αἱ δὲ ἄλλο ποιοῦσαι, εἰσὶν εἰδο ποιοί.τὸ γὰρ λογικὸν, οὐ ποιεῖ ἀλλοιον τὸν ἀνθρωπὸν παρὰ τὸν ἵππον, ἀλλὰ ἄλλον. ἄλλα γὰρ λέγομεν τὰ τῆ οὐσία διαφέροντα, ὡς εἰρήκαμεν νῦν. οἷον, ἄνθρωπον, καὶ ἵππον. Κατὰἡ μὲν οὖν τας ἄλλο ποιοῦσας διαφορὰς, αἵ τε διαιρέσεις γίνονται τῶν γενῶν εἰς τὰ εἴδη, οἱὅτε ὅροι ἀποδίδονται. λέγομεν γὰρ τοῦ ζώου τὸ μὲν, λογικὸν. τὸ δὲ, ἀλογον. καὶ τὸ μὲν,θνητόν. τὸ δὲ, ἀθάνατον. καὶ πάλιν τοὺς ὁρισμοὺς διὰ τούτων ἀποδίδομεν. λέγομεν γὰρ, ἀν-θρωπός ἐστὶ ζῶον λογικὸν θνητόν. νου καὶ ἐπιστήμης δεκτικὸν. Ανωθεν οὖν πάλιν ἀρχο-μένω, ῥητέον τῶν διαφορῶν τὰς μὲν, εἶναι χωριστὰς. τὰς δὲ, ἀχωρίστους. Εντεῦθεν πᾶλιν ἄρχεται τελειότερον τῆς διαιρέσεως, ὥσπερ ἀπ' ἀρχῆς τινὸς πρὸς τὸ αὐτὰς χωρί-