CapitulūSecundum

ſit infidelis. extͣ. de heret. dubiꝰ. Ideo ad dubitandū de fide conatur inducere. Sed dicit̉Apoc. ij. Eſto fidelis vſqꝫ ad morteꝫ .ſ. incluſiue. ⁊ dabo tibi coronā vite. Unde legitur dequodaꝫ magno doctore. Ꝙ cū eſſet in extremis conſtitutus: diabolus adueniēs ſuggerendo cepit alloqui mentem eius. et quererequid ip̄e crederet. Reſpondit auteꝫ ip̄e cogitationi tali ſe credere quod credebat eccleſia.Et vlterius ille queſiuit. Quid eccl̓ia crederet? Et rn̄dit. Articulos qui in ſimbolo cōtinētur .ſ. deū trinū et vnū dei filiū a virgineconceptum et natum et hmōi. Cui ſubdiditſuggeſtio diabolica. Nonne ꝓphecia que ẜmrationeꝫ eſt vt didiciſti. docet hoc impoſſibile fore. Et ſic intrās ip̄e diſputatōnē ſuꝑ hꝰmodi. exiſtimās ꝓpria virtute rōnis illā expellere. in incredulitateꝫ decidit et mortuꝰ ē.Inde ad paucū tp̄us aliꝰ doctor infirmatꝰ admorteꝫ. cui apparēs p̄dictus mortuus quiaſibi familiaris ⁊ notus. interrogauit pe fideſua ne forte erraret. Cui ille reſpōdit. Credoquod credit ſancta mater eccleſia. Et ille qͥdcredit eccleſia? Reſpōdit infirmus. id quodego credo. At ille iteꝝ inquit. Et tu quid crebis. Reſpondit idem quod prius .ſ. qd̓ crediteccleſia. Et ſic pluries interrogādo: nūꝙͣ potuit eū de predictis terminis educere. nec indeſperatōnem ponere: ꝓpter quod demū illemortuus exclamās: dixit. Peu mihi. quarenon ſic feci in infirmitate mea vltima. voluidiſputare cum diabolo. confidens ex ſuꝑbiamea de ꝓprio ingenio. exquo ſuccubui de fidedubitans. et ꝓpter hoc eternaliter damnatꝰſum. ¶ Ponunt autē ⁊ iſti inimici demonesaliam obſidionē ⁊ vallum .ſ. deſperatōnis. Etcerte periculoſa eſt deſperatio. vt dicitur. ijReg. ij. immo nil periculoſiꝰ: et ideo permaxime de deſperatione temptat. Quod etiaꝫ fecit erga. b Bernhardū. Nā vt habet̉ in eiuslegēda. ī gͣui infirmitate cōſtituto ſuꝑuenitſibi tēptatio deſperatōis de ſua ſalute. ꝯſiderās ſe ī multa negligētia deo ſeruiſſe et ſe niqͣſi boni feciſſe. vnde tantū premiū glorie recipere deberet: ſed illuſtratus a deo reſpondit temptatori. Fateor nil feciſſe dignū tātopremio. ſed xp̄c dei filius duplici ratōne illd̓obtinet .ſ. męrito paſſionis. et ratione hereditarie ſucceſſionis. quia naturalis filiꝰ dei.ip̄e vna ratione contentꝰ eſt ip̄m poſſidere .ſ.inꝙͣtum filius. merito auteꝫ paſſionis ſperomihi certitudinaliter velle elargiri. Sicqꝫcōfuſus eſt inimicus et nō p̄ualuit ꝯtra eū.ſicut cōtra Chaÿm qui dixit. maior eſt iniqͥtas mea ꝙͣ vt veniaꝫ merear Gen̄. iiij. Et ſic̄Iudas qui laqueo ſe ſuſpēdit. ¶ Aliquos īducit ad taciturnitateꝫ confeſſionis alicuiꝰpeccati. vel ad nō reſtituendū. Taciturnitasauteꝫ talis ex ſuperbia orit̉. vt dr̄ de pe. di. j.

§. Taciturnitas. Unde ī vitis fratrū legit̉ ꝙcubaꝫ probo religioſo ī infirmitate conſiu OItuto. apparuerūt duo demones in forma angeloꝝ bonoꝝ. dicētes ſe miſſos a deo. vt portarent animaꝫ eius ad celum. ſed ita graueꝫreperiebāt ꝙ nō poſſent deferre. Nihilominꝰdarēt ſibi modum ad alleuiādū peccata ſuavidelicet. vt exinde teneret ſilentiū firmiſſimū. Quibus recedentibꝰ ille nulli loquebat̉nec reſpondebat. Quod perpēdens quidamſanctus vir et expertus. viſitās eū cepit admonere ne permitteret ſe decipi a diabolo.qui ſe trāſformat aliquādo ī angelum lucis.Ex cuius verbis illuminatꝰ locutus eſt. ⁊ reuelauit quomodo ſibi apparuerant illi duo.et quid dixerāt. et ꝙ poſtea recordatꝰ fueratde qͦdam pct̄o mortali cōmiſſo in ſeculo. de qͦnunꝙͣ cōfeſſus fuerat ex obliuione. quod ſb̓ito confeſſus eſt. al̓s fuiſſꝫ bamnatus. Et ſicdetecte ſunt inimicoꝝ inſidie. Sic igitur circūdabunt te inimici tui vallo temptationū īfine. Nam ⁊ ad xp̄m acceſſit in cruce pendētem. ſicut ip̄e ait Io. xiiij. Uenit em̄ .i. venietprinceps mūbi huiꝰ .i. diabolus. ⁊ ī me nonhabꝫ quicꝙͣ .ſ. peccati. Sed ⁊ beatꝰ Martinꝰcuꝫ ipſū vidiſſꝫ in extremis conſtitutus ait.Quid hic aſtas cruēta beſtia ⁊cͣ. Ꝙͣuis ergograues ſint eiꝰ temptatōes. tamen qui recteviuit et veꝝ mēbrum xp̄i eſt. ip̄e qui caput ēnoſtꝝ. ꝓ eis pugnat ⁊ vincit. Sicut ip̄e ait.Confidite quia ego vici mundum .i. peccataet temptationes mundi.Ꝙtum ad ſecundum. .§. ij.Aliud genus bellātiū inimicoꝝ eſt multitu­ Ido ꝯſāguineorū. de quibꝰ dr̄ Michee. vij. Inimici hominis domeſtici eiꝰ .i. conſanguinei.et illi multū coanguſtant. ¶ Primo quideꝫquia durū eſt ſibi deſerere filios ⁊ vxorem etalios quos inordinate diligit. Vnde Auguſ.de ſero penitente ait. Quem morbus vrget ⁊pena terret. ad veram vix veniet ſatiſfactionem. maxime cum filij quos illicite dilexitſint preſentes et vxor ⁊ mundus ad ſe vocetde peniten. diſ. vij. Nullus. Et frequenter exinordinato amore filioruꝫ potius volunt ꝑdere animam ꝙͣ aliena reſtituere ne pauperes remaneant. Vnde de quodaꝫ vſurario legitur ī infirmitate conſtituto. ꝙ cum filij ꝑſuaderent ad reſtituendum. ille reſpondit. ꝙſi hoc ageret ad hoſpitale eos ire oporteretMoritur igitur ſine reſtitutione facta. poſtmortem vnus filius totam partem ſibi contingenteꝫ reſtituit. ⁊ dei ſeruitio ſe mancipauit. Alter vero retinuit ſuam partem munbanis deditus. et inde ad modicum mortuuseſt. Quadam autem die cum oraret ille quireſtituerat. vidit terram apertam et in centro ignem infernalem. ibiqꝫ iacere filiū ſuꝑ