CapitulumSextum

ſua. qua idem eſt in naturā anime beate velglorie eius. Sed ſicut in miſterio incarnatōnis. ſalua vniuſcuiuſqꝫ ꝓprietate nature. vnita ſunt diuinitas et humanitas. diuinitateꝑmanente inpaſſibili. humanitate ſubiectamortalitati. deus et homo vniti ſūt in vnitate perſone. ita lux increata cuꝫ luce animevnita erunt vnū. non quidem vnitate perſone: ſed vnitate caritatis et amicitie ꝑfectiſſime. remanente tamē deitate. in ſua virtute et gloria finita. Unde dominus ih̓s in oratione ad patrem facta poſt vltimam cenam inquit. Uolo pater vt quos dediſti mihi ſint vnū. ſicut et nos vnum ſumꝰ. Ego ineis ⁊ tu in me. vt ſint ꝯſeruati in vnū. ⁊ videant claritatem quaꝫ dediſti mihi Ioh̓. xvij.Tunc .ſ. in patria videbimus facie ad faciē.Et vt dicit deuotꝰ Bern̄. Felix aīa que terrenō reſoluta carcere libera celum petit. Quedulciſſimū dn̄m facie ad faciē cernit. vbi verus ſol iuſticie. mira ſue pulcritudīs viſiōeoēs recipit. Et illa vniuerſos celeſtis patrieciues illumīat. vt luceāt ip̄i lumīe videlicꝫ illumīante. vltra oēm ſolis noſtri ſplēdorē immortali adherētes deitati. Et in huiꝰ figurādixit regina heſter vxor aſſueri maximi regis. qui interp̄tat̉ beatitudo. ſignificās animā ſūmi regis regū ih̓u xp̄i. qui ē vera beatitudo. de ip̄o loquēs. Airabilis es valde domine. ⁊ facies tua plena eſt omniū gratiaꝝ.Et. iij Reg. x. In figurā dicit̉. ꝙ vniuerſa t̄ra deſiderabat vide̓ vultū ſalomōis. ¶ Ꝙͣtūad terciū modū vidēdi ſenſibilia .ſ. ꝑ pn̄tiaꝫſil̓itudinis. nō īmediate deriuate ab ip̄a re.ſed deriuate a ſil̓itudine rei. ſicut videt̉ hō ꝑſpeculū. Sic iſto modo videmꝰ ſeu cognoſcimus deū. cognitōne naturali in vita iſta. Etſic exponit̉. Uidemꝰ nūc .i. ꝑ ratōem naturaleꝫ noſtrā. Et ſi addat̉ lumī naturali fidei lumen ꝙ eſt ſuꝑnaturale. adhuc pleniꝰ videmꝰdeū in vita pn̄ti: ſed tale lumē fidei ſi nō ſitcaritate formatū. nō ſufficit ad cōducendūad lumē glorie. Inter deū em̄ et aīam eſt infinita diſtantia ꝑfectōnis virtualis. Deꝰ em̄infinitus eſt. et quęlibet eius virtꝰ infinita.Anima aūt ſicut ⁊ quelibꝫ creatura eſt finita ⁊ potētie finite. Cuꝫ igit̉ finitū nō poſſitcomprehendere infinitū. nō poterit aīa deūcōprehēdere: niſi efficiat̉ vnū cū eo. Et ſic ꝙamodo efficietur infinita. Hoc autē caritasoperatur. quia qui manet in caritate. in deomanet et deus in eo. jIoh̓. iiij. Et. jCorin.vj. Qui adheret deo .ſ. per dilectōeꝫ vnꝰ ſpūseſt cū eo. non quidē ſubſtancialiter: ſed affectualiter. Habet em̄ amor ẜm dioniſiū vimvnitiuā. et calori aſſimilat̉ qui diuerſa vnitet cibū in aſſumentē ꝯuertit. Sume exemplum in agno vel alio cibo qui a nob̓ comederet̉. Eertum eſt em̄. ꝙ agnus cum multis

gradibus ꝑfectionis naturalis ſit inferiorhomine. nunꝙͣ vnū effici poſſet cū hoīe. niſiꝑ vnū modū .ſ. ꝑ calorē naturalem hominisip̄m agnū in cibū ſumptū digerentis. ⁊ ī ſubſtantiā ſui ꝯuertentis. Et ſic agnꝰ qd̓āmodoefficit̉ homo. Sed ſi homo comederet venenum vel rem venenatū. nō poſſet illud conuertere in ſe. Et ratio huiꝰ eſt. quia illud ſūptum extinguit calorē naturalē quo fit digeſtio ⁊ conuerſio. Sicut etiā ſi comederetlapidem vel ferrū nō conuerteret̉ in ſe ꝓpterſui duritiam et frigiditatē. Illi em̄ cibi dicūtur eſſe ꝓporcionati hūane nature. qui ꝑticipant cū calore. et ſūt ſine reſiſtentia. de faciliconuertibiles in ſubſtantiā ſuā. Sic ad ꝓpoſitū dicendū. Si homo vult ꝯuerti in deū. eteffici deus .ſ. ꝑ participatōeꝫ. oportet ꝙ ꝯmedat̉ ab eo. i. incorporet̉ ſeu vniat̉ ꝑ caloreꝫſue infinite caritatis. Sed deus ip̄e nō ꝯmedit cibū .i. nō vnit ſecū in gloria eum qui calorem caritatis hic nō habuerit feruenter.Nam et de quibuſdam tepidis dicit ipſe perIoh̓. apoca. iij. Quia tepidus es incipia teeuomere de ore meo. Tepidus eſt. qui fidemhabet ſine operibus. et abſqꝫ calore caritatis efficaciter manet. Et ideo apl̓us facienscōparatōnem inter virtutes. ꝯcludit ꝙ maior horum eſt caritas. Ueruꝫ quia nihil poteſt amari niſi ſit ꝯgnitū. ideo ad amorē caritatis exigitur pͥmo ꝯgnitio rei. que ad ſufficientiā haberi nō poteſt niſi ꝑ fidem. Et nehomo deficiat vel oberret a fine vltīo. iamcognito: exigit̉ ſpes ꝑ quā tendat in illū finem. Unde et de his tribus tanꝙͣ neceſſarijsdicit̉ Eccͣi. ij. Qui timetis deū credite illi .ſ.ꝑ fidem. et nō euacuabit̉ merces veſtra. Etſequitur īmediate. Qui timetis dn̄m ſperate in illum. et in oblectatione veniet vobismiſericordia. Et exinde ſequit̉. qui timetisdeū diligite illū. et illumīabunt̉ corda vr̄a.Et talis cognitō .ſ. habita ex lumīe gratie ⁊caritatis. poſſet etiam dici licet nō ita ꝓpriepiſio facialis reſpectu .ſ. eius que ſolum eſtꝑ fidem vel ratōnem naturalem. Unde pͣs. deelectis ait. Abſcondes eos .ſ. a turbinibꝰ mūdi et occupatōnibus eius in abſcondito faciei tue .i. in facie videlicet cognitōis gratioſea te eis collate. ⁊ reprob̓ abſcōſe ⁊ ignorate.¶ Capitulū ſeptimū. De intellectu practicoquomodo debet exerceri.Ebet quoqꝫ anima oculo ſuo ſiniſtro .i. intellectu practico vti virtualiter .ſ. ad bn̄ oꝑanduꝫ. Intellectus enim bonusait pͣs. omnibus facientibus eum. id eſt bonum intellectus ī illis eſt. qui non ſolū querunt intelligere vt ſciant: ſed etiam vt faciant̉ facientes bonū quod intelligunt. Sci