mēte victores. Quiſquis igit̉ cupit penas euadere ſempit̓nas nō ſolum baptizetur veruꝫ etiuſtificetur in xp̄o. ac ſic vere trāſeat adyabolo ad xp̄m. Porgatorias at̄ penas nullus futuras opinetur. nͥ an̄ illud vltimuꝫ tremedumqꝫiudiciū. Nequaqͣꝫ tamē negādum eſt. et̄ ip̄met̓nuꝫ ignem ꝓ diu̓ſitate meritoꝝ qͣmuis maloꝝ. alijs leuiorem. alijs futuruꝫ eſſe grauiorēſiue ipſiꝰ vis atꝫ ardor ꝓpena digna cuiuſqꝫvarietur. ſiue ip̄e equalit̓ ardeat ſed nō equa¶ Ca. xvij.li moleſtia ſentiat̉.Vnc iam cū miſericordibꝰ nr̄is agedum eſſe video. et pacifice diſputanum. qui vel omībus illis homībꝰ qͦsiuſtiſſimus iudex dignos gehenne ſupplicō iudicabit. vel quibuſdāꝫ eoꝝ nolūt crede̓ penāſempit̓nam futurā: ſed poſt certi temꝑis metas ꝓ cuiuſqꝫ pct̄i quātitate lōgioris ſiue breuioris eos inde eſtimat liberandos. Qua in remiſericordior ꝓfecto fuit origeneſ. qui ⁊ ip̄mdyabolū atꝫ angelos eius poſt gͣuiora ꝓ meritis ⁊ diutͣniora ſupplicia ex illiſ crutiatibꝰ eruendos ⁊ ſociādos ſanctis angel̓ credidit. Sꝫillum ⁊ ꝓpter hͦ ⁊ ꝓpter alia nōnulla. ⁊ maximeꝓpter alt̓nantes ſine ceſſatiōe bt̄itudines etmiſerias. ⁊ ſtatutis ſeculoꝝ int̓uallis. ab iſtisad illas. atꝫ ab illis ad iſtas. itus ac reditus ītermīabiles. nō īmerito reprobauit eccīa. qꝛ⁊ hoc ꝙ miſericors videbat̉ amiſſit. faciendoſanctis veras miſerias qͥbus penas luerēt. etfalſas bt̄itudīes in quibꝰ veruꝫ ac ſecuruꝫ hͦ ēſine timore certū ſempit̓ni boni gandiū nonhaberēt. Longe at̄ aliter iſtoꝝ miſericordiahumano errat affc̄u. qui hoīm illo iudicio dānatoꝝ miſerias temꝑales. oīm vero qͥ vel citius vel tardius liberātur et̓nam felicitateꝫ putant. Que ſentētia ſi ꝓpte̓a bona ⁊ vera qꝛ miſecors e. tanto erit melior ⁊ verior quāto miſericordior fuit. Extendat̉ gͦ ac ꝓfundatur fōshuius miſcd̓ie vſqꝫ ad dānatos angelos; ſaltem poſt multa atꝫ ꝓlixa quātū libet ſecula liberados. Cur vſqꝫ ad vniu̓ſam natura manathumanā. et cum ad angelicā vētum fuit moxareſcit? Non audēt tamē ſe vlterius miſerando porrigere ⁊ ad liberatōem ipſiꝰ qͦꝫ dyaboli ꝑuenire. Verū ſi aliquis audeat vincit nempe iſtos ⁊ tamē tāto inuenit̉ errare deformiꝰ⁊ ꝯtra rc̄a dei verba tāto ꝑu̓ſius: quāto ſibi videturſētire clemētius.¶ Ca. xviij.vnt etiam qͣlis in locutōnibꝰ noſtriſipſe ſum exꝑtus. qui cū venerari videant̉ ſcpͥturas ſanctaſ. moribus improbādi ſunt. ⁊ agēdo cām ſuam multo maioreꝫꝙͣ iſti miſericordiā deo tribuūt erga humanūgenuſ. Dicūt em̄ de mal̓ ⁊ infidelibꝰ homībꝰdiuītus quidē verum p̄dictuꝫ eſſe quod digniſunt ſed cum ad iudiciū vētum fuit miſericordiameſſe ſuꝑaturam. Donauit em̄ eos inquiunt miſericors deꝰ p̄cibus ⁊ int̓ceſſionibꝰ ſanctoꝝ ſuoꝝ Si em̄ orabat ꝓ illis quādo eos patiebātur mimicos. quatō magis quādo videbūt humiles ſuppliceſqꝫ ꝓſtratos? Neqꝫ eniꝫcredēdum eſt aiūt tunc amiſſuros ſanctos viſcera miſericordie cum fuerīt pleniſſime ac perfectiſſime ſanctitatis. vt qui tūc orabāt ꝓ mimicis ſuis quādo ⁊ ipſi ſine peccato nō erant:tūc nō orēt ꝓ ſupplicibus ſuis qn̄ nullū ceperīthabere pct̄m. Aut vero deus tūc eos nō exaudiet tot ⁊ tales filios ſuos; quādo in tanta eorum ſanctitate uullū inueniet oratōnis impedimētum? Teſtimoniū vero pſalmi. ⁊ illi quidem qui ꝑmittūt infideles atꝫ impios hoīesſaltem longo temꝑe cruciari ⁊ poſtea de maloībꝰ erui. ſed magͣ iſti ꝓ ſe icūt eſſe vbi legit̉:nūquid obliuiſcet̉ miſereri deꝰ. aut ꝯtinebit īira ſua miſecordias ſuas? Ira eſt eius inqͥuntvt omēs indigni bt̄itudine ſempit̓na: ipſo iudicate puniātur ſupplicio ſempit̓no. Sed ſi vl̓longū l̓ ꝓrſus vllum eſſe ꝑmiſerit: ꝓfecto vtpoſſit hoc fieri ꝯtinebit in ira ſua miſeratōeſſuas. qd̓ eum pſalmus nō dicit eſſe facturum.Non em̄ ait. nūquid diuꝯtinebit in ira ſua miſeratōnes ſuas. ſed quod ꝓrſus nō ꝯtinebitoſtēdit. Sic ergo iſti volunt iudicij dei ꝯminatōem nō eſſe mendacem quauis ſit nemīemdānaturus. queadmoduꝫ eius ꝯmīationem qͣdixit eu̓ſurum ſe eſſe mniue ciuitatem. mendacem nō poſſumus dice̓. ⁊ tamē factuꝫ nō eſt inquiūt. qd̓ ſine vlla ꝯditōne p̄dixit Nō em̄ ait.niniue eutētur ſi nō egerint penitentiam ſeqꝫcorrexerint. ſed nō hoc additop̄nūciauit futuram eu̓ſionem illius ciuitatis. Quaꝫ ꝯminatōeꝫ ꝓpte̓a veracem putāt. qꝛ hoc p̄dixit deꝰquod vere digni erāt pati. quauis hͦ nō eſſetip̄e facturus. Nam ⁊ ſi penitētibus peꝑcit inquiūt. vtiqꝫ illos penitētiaꝫ nō ignorabat acturos. ⁊ tamē abſolute ac definite eoꝝ euerſionem futurā eſſe p̄dixit. Hoc ergo erat īquiunt in veritate ſeueritatis. qꝛ id erāt digni ſꝫin ratōne miſeratōnis nō erat. quā nō ꝯtinuit in ira ſua vt ab ea pena ſupplicibꝰ parcerꝫquam fuerat ꝯtumacibus ꝯminatus. Si egotūc peꝑcit aiūt. quādo ſanctuꝫ ſuum ꝓphetaꝫfuerat parcēdo ꝯtriſtaturus. quanto magistūc miſerabilius ſupplicātibus parcet. quādovt parcat omēs ſancti eius orabūt? Sed hocquod ipſi ſuis cordibus ſuſpicātur. ideo putāt ſcpͥturas tacuiſſe diuīas. vt multi ſe corrigant. vel ꝓlixaruꝫ vel et̓naruꝫ timore penaꝝet ſint qui poſſent orare ꝓ eis qͥ ſen̄ correxeritnec tamē opinatur oīmodo id eloquia diuīatacuiſſe. Nam quo ꝑtinet inquiūt. qd̓ ſcpͥtum