Dicit etiā illud quod ⁊ boni patiant̉ mala tāꝙͣ mali ſint. et malitanꝙͣ boni ſint adipiſcāt̉bona. ita loquēs. Eſt inqͥt vanitas que factaeſt ſuꝑt̓ram. qꝛ ſunt iuſtī ſuꝑ quos venit quaſi factuꝫ impioꝝ. ⁊ ſunt impij ſuꝑ qͦs venit ſic̄fc̄m iuſtoꝝ. Dixi qm̄ hͦ qͦꝫ vanitas. In hac vanitate cui quātuꝫ ſatis viſum eſt intimāde. totū iſtum libꝝ vir ſapiētiſſimꝰ deputauit nonvtiqꝫ ob aliud niſi ut eā vitā deſideremuſ quevanitatē nō hꝫ ſub hͦ ſole ſed veritatē ſb̓ illoqui fecit hūc ſolem. In hac gͦ vanitate. nunqͥd niſi iuſto dei rc̄oqꝫ iudicioſimilis eideꝫ vanitati factus vaneſcet homo; In diebus tn̄vanitatis ſue int̓eſt plurimū. vtꝝ reſiſtat anobtemꝑet veritati. ⁊ vtꝝ ſit expers vere pietatis an ꝑticeps: nō ꝓpter vite huiꝰ vel bonaacquirēda. vel mala vitāda vaneſcēdo trāſeuntia. ſed ꝓpter futuꝝ iudiciū ꝑ qd̓ erūt. ⁊ bonis bona ⁊ malis mala ſine fine maſura. Deniqꝫ iſte ſapiēs hūc librū ſic ꝯcluſit ut dice̓t. Deum time. et mādata eius cuſtodi. qꝛ hͦ eſt oīshomo. quia om̄e hͦ opus deus adducet in iudiciū in om̄i deſpecto. ſiue bonū ſiue malū Quidbreuius. veriꝰ. ſalubrius dici potuit? Deuꝫ inquit time. ⁊ mādata eius cuſtodi. qꝛ hoc ē oīshō Quicūqꝫ em̄ ē hoc. eſt cuſtos vtiqꝫ madatoꝝ dei. qm̄ qui hoc nō eſt. nͥl eſt. Non em̄ adveritatis imagīeꝫ reformat̉. remanēs in ſimilitudīe vanitatis. Quia om̄e hoc opus id ē qd̓ab hoīe fit in hac vita. ſiue bonū ſiue malū deꝰadducet in iudiciū. In om̄i deſpecto id eſt inom̄i etiā qui ꝯtemptibil̓ hic vid̓r. ⁊ ideo nec videt̉ qm̄ deus ⁊ ip̄m videt. nec eū deſpicit neccuꝫ iudicat p̄terit.¶ Ca.iiij.Vius itaqꝫ vltimi iudicij dei teſtimonia deſcpͥturis ſanctis que pone̓ inſtietui. pͥus eligenda ſunt de libris inſtrumēti noui poſtea de veteris. Quāuis em̄ veterapͥora ſint temꝑe noua tn̄ anteponēda ſūt dignitate qm̄ illa vetera p̄conia ſunt nouorumNoua igit̉ ponētur pͥus: que vt firmius ꝓbemus: aſſumetur et vetera. In veteribus habētur lex ⁊ ꝓphete. in nouis euāgeliuꝫ ⁊ apoſtolice lr̄e. Ait autē apl̓us. Per legem em̄ cognitio pct̄i. Nunc at̄ ſine lege iuſticia dei manifeſta eſt. teſtificata ꝑ lege ⁊ ꝓphetas. iuſticia at̄dei ꝑ fideꝫ iheſu xp̄i in omēs qui credūtineum. Hec at̄ iuſticiā dei ad nouūꝑtinet teſtamētuꝫ. et teſtimoniū hꝫ a veteribus libriſhoc ē a lege ac ꝓphetis Priꝰ igitur ip̄a cauſaponēda ē. et poſtea teſtes introducēdi. Hūcet ip̄e iheſus xp̄us ordineꝫ ẜuāduꝫ eſſe demōſtras. ſcriba inqͥt eruditus in regno dei. ſimilis ē viro patrifamiliaſ. ꝓferenti de theſauroſuo noua ⁊ vetera. nō dixit vetera ⁊ noua. qd̓vtiqꝫ dixiſſet. niſi maluiſſet meritoꝝ ordīeꝫ ẜ-¶ Ca. .v.uare ꝙͣ tempoꝝ.Rgo ip̄e ſaluator cū obiurgaret ciuitates in qͥbus ꝟtutes magnas fecerat neqꝫ crediderāt. ⁊ eis alienigēaſanteponēt. verūtamē inqͥt dico vob̓. tiro ⁊ ſidoni remiſſius erit in die iudicij ꝙͣ vob̓ Et paulopoſt alteri ciuitati. amē inqͥt dico tibi. qꝛ t̓re ſodomoꝝ remiſſius erit in die iudicij ꝙͣ tibꝰNic euidētiſſime p̄dicat diem iudicij eſſe ventuꝝ. Et alio loco. viri niniuite niqͥt ſurgēt iniudicio cuꝫ gn̓atione iſta. ⁊ ꝯdēnabunt ea. qꝛpenitētiam egerūt in p̄dicatione ione. ⁊ eccepluſqͣꝫ iona hic Regina auſtri ſurget in iudicio cugn̓atione iſta ⁊ ꝯdenabit eam. qꝛ venita finibꝰ t̓re audire ſapiētiam ſalomonis. ⁊ ecce pluſqͣꝫ ſalomō h̓. Duas res hͦ loco diſcimꝰ⁊ ventuꝝ eſſe iudiciuꝫ ⁊ cum mortuoꝝ reſurrectione vēturum. De niniuitis em̄ et reginaauſtri qn̄ iſta dicebat de mortuis ſine dubioloquebat̉: quos tn̄ indie iudicij r̓ſurrecturoseſſe p̄dixit. Nec ideo dixit ꝯdenabunt. qꝛ ipſiiudicabūt. ſed qꝛ ex ip̄oꝝ ꝯꝑatione. iſti merito dānabunt̉. Rurſus alio loco. cū d̓ hoīm bonoꝝ. ⁊ maloꝝ nūc ꝑmixtione. poſtea ſeꝑatione que vtiqꝫ in die iudicij futura eſt loque̓turadhibuit ſimilitudinem de tritico ſemīato. etſuꝑ ſemīatis zizanijs. eāqꝫ ſuis exponens diſcipulis. qͥſemīat inquit bonuꝫ ſeme ē filius hoīsageraūt eſt mūdus. bonū vero ſemē hij ſūt filij regni. zizania at̄ hij filij ſūt nequā. inimicꝰat qui ſemīauit ea. eſt dyabolus. Meſſis autēꝯſumatio ē ſeculi: meſſores vero angeli ſūt Sicut gͦ colligunt̉ zizania ⁊ igni ꝯburuntur; ſicerit in ꝯſumatōe ſeculi. Mittet filius homīsangelos ſuos. ⁊ colliget de regno ſuo oīa ſcādala. ⁊ eos qui faciūt iniqͥtatem. ⁊ mittēt eoſin caminū ignis. ibi erit fletus ⁊ ſtridor dentiuꝫ. tunc iuſti fulgebūt ſic̄ ſol in regno pr̄is eorum. Qui hꝫ aures audiēdi audiat Hic iudiciuꝫ quidē veldiem iudicij nō noīauit. ſed eūmulto clarius ipſis rebus exp̄ſſit. ⁊ ī fine ſecūli futuꝝ eſſe p̄dixit. Item diſcipul̓ ſuis. ameninqͥt dico vob̓. ꝙ vos qͥ ſecuti eſtis me. in regn̓atione cuꝫ ſederit filius homīs in ſede maieſtatis ſue. ſedebitis ⁊ vos ſuꝑ ſedes duodecī iudicātes duodecī tribꝰ iſrahel. Hic diſcimus cū ſuis diſcipul̓ iudicatuꝝ iheſuꝫ. Vndeet alibi iudeis dixit Si ego in belzebub eiciodenionia filij veſtri in qͦ eiciunt? Ideo ipſi iudices veſtri erunt. Nec qm̄ ſuꝑ duodecim ſedes ſeſſuros eſſe ait. xij. ſolos homīes cuꝫ ip̄oiudicaturos putare debemus. Duodenarioquippe numero vniu̓ſa quedin ſigͥficata eſt iudicatium multitudo ꝓpter duas ꝑtes numeriſeptenarij. quo ſignificat̉ plerunqꝫ vniu̓ſitas.Que due ꝑtes id eſt tria ⁊ quatuor. altera per