dimittēs deꝑadiſo. et a ligno vite ſeꝑans pͥmos hoīes peccati magni ꝑpetratores: imoetiam qn̄ angelis peccatibus nō peꝑcit quoꝝpͥnceps hoīes a ſeipſo ſb̓uerſus inuidendo ſb̓uertit. ꝓculdubio iudicauit. Nec fine illius alto iuſtoqꝫ iudicio. et in hͦ aereo celo et in t̓ris⁊ demonū ⁊ hoīm miſerrima eſt vita erroribꝰerūniſqꝫ pleniſſima. Verū ⁊ ſi nemo peccaſſetnō ſine bono rectoqꝫ iudicio vniu̓ſam rōnaleꝫcreaturaꝫ ꝑſeueratiſſime ſibi ſuo dn̄o coheretem in et̓na bt̄itudine retine̓t. Iudicauit etiam nō ſoluꝫ vniu̓ſaliter de gn̓e demonū atqꝫhoīmūt miſeri ſint ꝓpter pͥmoꝝ meritum peccatoꝝ; ſed etiāde ſinguloꝝ oꝑibus ꝓprijs q̄gerūt arbitrio volūtatis Nam ⁊ demōes netorqueatur p̄cantur. Nec vtiqꝫ iniuſte vel ꝑcitur eis: vl̓ ꝓ ſua quiqꝫ improbitate torquent̉Et homīes plerūqꝫ aꝑte. ſemꝑ occulte luūt ꝓſuis factis diuinitus penas ſiue in hac vita. ſiue poſt morteꝫ: quāuis nullus hoīm agat rc̄eniſi d̓ino adiuuet̉ auxilio. Nullus demonuꝫ a̓hoīm agat iniq̄ niſi diuīo eodemqꝫ iuſtiſſimoiudicio ꝑmittat̉. Sicut em̄ ait apl̓us. nō eſt īiquitas apud deuꝫ etiaꝫ ſic̄ ip̄e alibi dicit Inſcrutabilia ſūt iudicia eiꝰ ⁊ īueſtigabileſ vieeius. Non igitur in hͦ libro de illis pͥmis nec d̓iſtis medijs dei iudicijs ſed de ipſo nouiſſimoiudicio quātuꝫ ip̄e tribuit diſputabo: quādoxp̄us de celo venturꝰ eſt viuos iudicaturꝰ ⁊mortuos. Iſte quippe dies iudicij ꝓprie iā vocatur eo ꝙ nulluſ ibi erit imꝑite querele locꝰcur iniuſtus ille ſit felix. et ille iuſtus infelix.Gīm naqꝫ tunc non niſi bonoꝝ vera ⁊ pleniſſima felicitas. et oīm nō niſi maloꝝ digna ⁊ ſūma infelicitas apparebit.¶ Ca.Vnc autē ⁊ mala equo aīo ferre diſcimus qͥ patiūtur et boni. et bona nōmagnipedere q̄ adipiſcūtur ⁊ maliAc ꝑ hoc etiā in his rebus in quibꝰ non apparet dina iuſticia. ſalutaris ē diuina doctrinaNeſcimꝰ em̄ quo iudicio dei bonꝰ ille ſit pauper. malus ille ſit diues. iſte gaude at. que ꝓ ſiis ꝑditis moribuſ cruciari debuiſſe meroribꝰarbitramur. contriſtetur ille quem vita laudabilis gaudere debuiſſe perſuadet. Exeatde iudicio non ſoluꝫ inultus. verum etiam dānatus innoces. aut iniqͥtate iudicis p̄ſſuſ. autfalſis obrutus teſtimonijs ecōtrario ſceleſtuſadu̓ſarius eius nō ſolū impunitꝰ. verū etiamvindicatus inſultet. impius optime valeat pꝰus lāguorē tabeſcat. Latrocinetur ſuauiſſimiiuuenes. ⁊ qui nec ꝟbo quenꝙͣ ledere potuerūt. diu̓ſa morboꝝ atrocitate affligātur. infantes vtiles rebus hūaniſ īmaturā mortē rapiātur et qͥ vident̉ nec naſci debuiſſe diutiſſime inſuꝑ viuāt. plenus crimībus ſublimet̉ honoribus; et hoīem ſine quereſa tenebre ignobilitatis abſcōdant; et cetera hmōi que q̓scolligit quis enumerat? Que ſi haberēt in ipſa velut abſurditate ꝯſtantiaꝫ. ut in hac vitain qua hō ſicut ſacer pſalmus eloquit̉ vanitati ſimilis factus eſt. et dies eius velut vmbrap̄tereunt. nō niſi mali adipiſcerētur tranſitoria bona iſta atꝫ t̓rena nec niſi boni talia paterētur mala poſſet hͦ referri ad iudiciū iuſtūdei. vel etiaꝫ benignū. ut qui nō erant aſſecuturi boͣ et̓na que faciūt bt̄os: tꝑalibus vel deciperentur ꝓ malicia ſua. vel ꝓ dei miſericordia ꝯſolarētur bonis. et qui nō erant paſſuriet̓na tormēta. tꝑalibus vel ꝓ ſuis quibuſcūqꝫ⁊ quātuliſcūqꝫ peccatis afflige̓ntur: vel ꝓpt̓implēdas virtutes exercerētur malis. Nuncvero qn̄ non ſoluꝫ in malo ſunt boni et in bonomali qd̓ vid̓r iniuſtū verū etiaꝫ plerūqꝫ ⁊ malis mala veniūt ⁊ bonis bona ꝓueniūt. magiſinſcrutabilia fiūt iudiciā dei ⁊ inueſtigabileſvie illius. Quāuis gͦ neſciamꝰ quo iudicio deus iſta faciat. vel fieri finat apud quē ſūma ꝟtus eſt ⁊ ſūma ſapiētia. ſummaqꝫ iuſticia. nulla infirmitas. nulla temeritas. nulla iniqͥtas.ſalub̓ter tamē diſcimuſ nō magnipedere ſeubona ſeu mala que videmꝰ eſſe bonis maliſqꝫcōmunia. ⁊ illa bona quere̓ que bonoꝝ. atqꝫilla maxime fugere q̄ ꝓpria ſunt maloꝝ. Cuꝫvero ad illud dei iudiciū venerimꝰ cuius tempus iam ꝓprie dies iudicij. ⁊ aliquādo dies domini nuncupatur. non ſolum quecunqꝫ tunciudicabūtur veꝝ etiaꝫ quecunqꝫ ab inicioiūdicata. ⁊ quecūqꝫ vſqꝫ ad illud tempꝰ adhuciudicāda ſunt. apparebūt eſſe iuſtiſſima. Vbihͦ qͦꝫ manifeſtabit̉ ꝙͣ iuſto iudiciodei fiat. utnūc tam multa acpene oīa iuſta iudicia deiſenſus mēteſqꝫ mortaliū lateant. cū tn̄ in hacre pioꝝ fidem nō lateat iuſtū eſſe qd̓ latet.Empe ſalomon ſapiētiſſi ¶ Ca. iij.mus rex iſrahel qui regͣuit ī iheruſalēlibrū qͥ vocatur eccleſiaſtes ⁊ a iudeis qͦꝫ habētur in ſacrarū canone literaruꝫ: ſicexorſus eſt. Vanitas vanitatuꝫ dixit eccleſiaſtes; vanitas vanitatū et oīa vanitas. Queabūdantia homī. ⁊ omni labore ſuo qͦ laboratſubſole? Et cuꝫ ex hac ſnīa ꝯnecteret cetera.ꝯmemorās erūnas erroreſqꝫ vite huiuſ. ⁊ euaneſcentes inte̓a tempoꝝ lapſus vbi nihil ſolidū. nihil ſtabile retietur; in ea rerū vanitateſub ſole. illud etiaꝫ deplorat quodāmodo ꝙcū ſit abūdantia ſapiētie ſuꝑ inſipiētiaꝫ. ſicutabūdātia pacis ſuꝑ tenebras ſapiētiſqꝫ oculiſint in capite ip̄ius et ſtultus in tenebris ambulet. vnꝰ tn̄ incurſus incurrat om̄ibꝰ vtiqꝫ īhac vita que ſb̓ ſole agit̉. ſigͥficās videlicꝫ eamala que bonis ⁊ malis videmꝰ eſſe ꝯmunia.