hebreo ppl̓o ſuo et valde minacit̓ dicēs. Sac̓ficās dijs eradicabit̉. Et ne quiſꝙͣ putaret demonibus peſſimis t̓reniſqꝫ ſpiritibuſ qͦs iſte dicit minios vel mīores. ne ſac̓ficetur eſſe p̄cepltum. qꝛ ⁊ ipſi in ſcp̓turis ſanctis dicti ſunt dij.nō hebreoꝝ ſed gentiū. qd̓ euident̓ in pſalmolxx. interp̄tes poſuerūt dicētes. qm̄ omēs dijgētium demonia. Ne quis gͦ putaret iſtis qͥdem demonijs ꝓhibitu. celeſtibus at̄ vel omibus vl̓ aliqͥbus ſac̓ficari eſſe ꝑmiſſuꝫ: mox addidit. niſi dn̄o ſoli. id niſi dn̄o tm̄. ne forte ī eoꝙ ait dn̄o ſoli. dn̄m ſolem eſſe quiſpiā cui ſac̓ficādum eſſe putat. Qd̓ nō ita eſſe intelligendū in ſcp̓turis grecis facilime reꝑitur. Deusigit̉ hebreoꝝ cui tā magnū. tātus etiā ph̓usꝑhibet teſtimoniū. legem dedit hebreo populo ſuo hebreo ẜmone ꝯſcp̓tam. nō obſcura. etincogͥtam ſꝫ oībus iam gentibꝰ diffamatā inqua lege ſcpͥtum eſt. Sac̓ficans dijs eradicabitur niſi dn̄o tm̄. Quid opus ē in hac eius lege. eiuſqꝫ ꝓphetis de hac re multa requirere.īmo nō ꝑquirere? Non em̄ abſtruſa vel raraſunt ſed aꝑta ⁊ crebra collige̓. ⁊ in hac diſpūtatōe meapone̓. quibus luce clarius apparetnulli oīno niſi tm̄ ſibi: deū veruꝫ ⁊ ſūmuꝫ voluiſſe fac̓ficari. Ecce hoc vnū breuit̓. imo grāditermīaciter. ſed veracit̓ dictuꝫ ab illo deo qꝫtam excellēter eoꝝ doctiſſimi p̄dicant. audiat̄. timeat̉. impleat̉. ne inobediētes eradicatōꝯſequat̉. Sac̓ficans inqͥt dijs eradicabit̉. niſidn̄o tm̄. non quo regi egeat alicuiꝰ. ſed qꝛ nōbis expedit ut res eius ſimus. Huic em̄ canit̉ īſacris litteris hebreoꝝ. Dixi dn̄o deus meuses tu: qm̄ bonoꝝ meoꝝ nō eges. Huius autēp̄clariſſimū atꝫ optimū ſac̓ficium. nos ipſi ſumus. hoc eſt ciuitas eius. Cuius rei miſteriūcelebramus oblatōibus nr̄is que fidelibuſnote ſunt: ſic̄ in libris p̄cedentibꝰ diſputauimꝰCeſſaturas eniꝫ victimas qͣs in vmbra futuriofferebāt iudei. ⁊ vnū ſac̓ficium gētes aſoliſortū vſqꝫ ad occaſuꝫ. ſic̄ iam fieri cernimꝰ oblaturas ꝑ ꝓphetas hebreos oracula increpuere dīna. Ex quibus quātuꝫ ſatis viſum eſt nōnulla ꝓtulimus. ⁊ huic iam oꝑi aſꝑſimꝰ Quapropt̓ vbi n̄ eſt iſta iuſticia vt ẜm ſua gratiāciuitati obediēti deus imꝑet vnus ⁊ ſūmꝰ. necuiꝙͣ ſacrificet niſi tm̄ ſibi. ⁊ ꝑ hͦ in oībus homnibus ad eandē ciuitate ꝑtinētibus atꝫ obediētibus deo. animꝰ etiā corꝑi atqꝫ ratō viciis ordine ltīmo fideliter imꝑet. vt quēadmodum iuſtus vnus. ita cetus ppl̓uſqꝫ iuſtoꝝ viuat ex fide q̄ oꝑatur ꝑ dilectōꝫ quā homo diligit deū. ſic̄ diligendꝰ eſt deus ⁊ ꝓximū ſic̄ ſemetipſuꝫ. Vbi gͦ nō eſt iſta iuſticiā ꝓfecto nōeſt cetus hoīm iuris ꝯſenſu. ⁊ vtilitatis ꝯmūione ſociatus. Quod ſi nō eſt. vtiqꝫ ppl̓us nō e.ſi vera eſt hͨ populi diffinitio Ergo nec reſpublica eſt. qꝛ res populi nō eſt. vbi ipſe ppl̓usnon eſt.¶ Ca. xxiiijIautē ppl̓us nō iſto ſed alio diffiniatur mō velut ſi dicatur ppl̓us eſt cetuſmultitudīs rōnalis. reruꝫ quas diligit ꝯcordi ꝯmūione ſociatus. ꝓfecto ut vide at̄ qualiſquiſqꝫ ppl̓us ſit. illa ſunt intuēda que diligit.Quecunqꝫ tn̄ diligat ſi cetus e multitudinisnō pecoꝝ. ſed rōnaliuꝫ creaturaꝝ. et eoꝝ/ q̄diligit ꝯcordi ꝯmuione ſociatus eſt. nō abſurde ppl̓us nūcupat̉. tanto vtiqꝫ melior quātoimelioribus: tatoqꝫ deterior. quāto eſt in deterioribus ꝯcors. Scd̓m iſtam diffinitiōem nōſtram romanus ppl̓us ppl̓us eſt: et res eius ſine dubitatōne reſpublica. Quid aūt pͥmis teporibꝰ ſuis qͥd ve ſequētibus ppl̓us ille dilexerit. ⁊ qͥbus moribus ad cruētiſſimas ſeditōesatqꝫ inde ad ſolatia. atqꝫ ciuilia bella ꝑueniēsip̄am ꝯcordiam q̄ ſalus eſt quodāmodo ppl̓iruꝑit atqꝫ corruꝑit. teſtat̉ hiſtoria. de qͣ in p̄cedētibus libris multa poſuimꝰ. Nec ideo tn̄vel ip̄m non eſſe ppl̓m vel eius rei dixerim nōeſſe rempublica quādiu manet qualiſcūqꝫ rōnalis multitudīs cetus rerū quas diligit concordi ꝯūione ſociatꝰ. Quod aūt de iſto ppl̓o.et de iſta republica dixi. hͦ de atheniēſium. velqͦrūcūqꝫ grecoꝝ. hͦ de egiptioꝝ. hͦ de illa p̓ore babilone aſſirioꝝ qn̄ in rebuſ publicis ſuisimꝑia vel parua. vel magna tenuerūt. ⁊ d̓ aliaquacūqꝫ aliaꝝ gentiū intelligar dixiſſe atqꝫſenſiſſe. Gnͥaliter quippe ciuitas impioꝝ cuinō imꝑat deus obediēti ſibi vt ſacrificiū nonofferat niſi tm̄mō ſibi. et ꝑ hoc in illa et aīꝰ co̓pori ratōqꝫ vicijs recte acfidelit̓ imꝑet. caret¶ Ca. xxv.iuſticie veritate.Vamlibet em̄ videat̉ animꝰ corꝑi. etratio vicijs laudabilit̓ imꝑare. ſi tame deo animꝰ ⁊ ratio iꝑa nō ẜuit. ſic̄ſibi eſſe ẜuiēdum ip̄e deus p̄cepit nullo modocorꝑi vicijſqꝫ recte imꝑat. Nam qualis corporis atqꝫ vicioꝝ pt̄ eſſe mes dn̄a veri dei neſciānec eius imꝑio ſubiugata ſed vicioſiſſimis demonibus corrupentibꝰ ꝓſtituta? Proind̓ ꝟtutes quas hr̄e ſibi vid̓r. ꝑ quaſimꝑat corporiet vicijs. ad qͦdlibet adipiſcendū. l̓ tenenduꝫniſi ad deū retulerit etiam ip̄a vicia ſunt potius ꝙͣ virtutes. Nam lꝫ a quibuſdā tunc vereatqꝫ honeſte putētur eſſe virtutes cū referūtur ad ſeip̄as. nec ꝓpter aliud expetunt̉ etiātunc inflate ac ſuꝑbe ſunt. et ideo nō virtuteſſed vicia iudicāda ſunt. Sicut em̄ nō eſt a carne ſed ſuꝑ carne qd̓ carnem facit viuere: ſic n̄eſt ab hoīe ſed ſuꝑ hoīem qd̓ homīem facit beate viue̓. nec ſolum homīem ſed etiā quālibetptātem virtutēqꝫ celeſteꝫ. ¶ Ca. xxvi.