Vtruꝫ obſecrocato ille patientia. an potiusimpatiētia ſe perimit. Non em̄ hoc feciſſꝫ niſivictoriā ceſaris impatiēter tuliſſet Vbi ē fortitudo. Nempe ceſſit. nepe ſuccubuit. nempevſqꝫ adeo ſuꝑata eſt vt vita bt̄am delinquētdeſereret. ac fuge̓t. an nō erat iaꝫ bt̄a. Miſera gͦerat. quo igitur mala nō erant q̄ vitammiſera fugiendaqꝫ faciebāt. Quapropt̓ etiāip̄i qui mala iſta eſſe ꝯfeſſi ſunt ſic̄ ꝑipatētici.ſicut veteres achademici. quoꝝ ſecta varrodefēdit. tolerabilius quid̓ loquūt̉ ſed eoꝝ qͦꝫmirus eſt error ꝙ in his malis. etſi tā grauiaſint ut morte fugiēda ſint ab ip̄o ſibimet illata qui hic patit̉ vitam bt̄am tn̄ eſſe ꝯtendūt.Mala ſunt inqͥt tormēta atqꝫ cruciatus corporis. et tato ſūt peiora quāto potuerint eſſemaiora. qͥbus vt careas ex hac vita fugiend̓eſt. Qua vita obſecro? Hac inqͥt que tantisaggrauat̉ mal̓. Certe gͦ beata ē in eiſdeꝫ malis. ꝓpter que dicis eſſe fugiēdaꝫ: an ideo beatam dicis. qꝛ licet tibi ab his malis morte diſcede̓. Quid ſi gͦ aliquo in eis iudicio dīno tonereris. nec ꝑmitteris mori. nec vnꝙͣ ſine ill̓ eſſe ſine̓ris. Nempe tūc ſaltem miſera talē diceres vitā. Nō igitur ꝓpterea miſera nō eſt. qꝛcito relinquet̉ qn̄quideꝫ ſi ſempit̓na ſit etiamabs teipſo miſera iudicabit̉. Nō itaqꝫ ꝓpte̓aqm̄ breuis eſt nulla miſeria dꝫ videri. aut qd̓eſt abſurdiꝰ qꝛ breuis miſeria eſt: ideo etiaꝫbt̄itudo appellari. Magͣ vis eſt in eis malis q̄cogunt hoīem ẜm ip̄os etiā ſapiente ſibimetauferre qd̓ hō ē: cuꝫ dicat. ⁊ verū dicant. haceſſe nature pͥma quodāmodo ⁊ maxima voceut hō ꝯcilietur ſibi. ⁊ ꝓpte̓a morteꝫ naturalit̓fugiat; ita ſibi amicus ut eſſe ſe aīal. ⁊ in hacꝯiūctione corꝑis atꝫ aīe viue̓ velit vehement̓atqꝫ appetat. Magna vis eſt in eis mal̓ quibus iſte nature vincit̉ ſenſus. quo mors oīmodo oībus viribus conatibuſqꝫ vitat̉. et ita vicitur. ut qꝫ vitabat̉ oꝑtet̉. appetat̉: etſi nō potuerit aliude ꝯtingere ab homīe ip̄o ſibimetinferatur. M agna vis eſt in eis malis q̄ fortitudine faciūt homicidā. ſi tn̄ adhuc dicēdaeſt fortitudo. que ita his malis vincit̉. ut homine que ſicut virtꝰ regendū tuendumqꝫ ſuſcepit nō modo nō poſſet ꝑ patientiā cuſtodire.ſꝫ ip̄a inſuꝑ cogat̉ occidere. Debet quid̓ etiāmortē ſapīes ferre patient̓. ſꝫ que accidit aliundē. Scd̓m iſtos autē ſi eam ſibi ip̄e inferreꝯpellitur. ꝓfecto fatendū eſt eis nō ſolū malaſed intolerabilia etiā mala eſſe que hͦ eū ꝑpetrare ꝯpellūt. vita igitur que iſtoꝝ taꝫ magnoꝝ tamqꝫ gͣuiuꝫ maloꝝ. aut pͥmitur oneribus. aut ſubiacet caſibꝰ. nullo mō bt̄a diceretur ſi hoīes qui hͦ dicūt ſicut victi malis ingͣueſcētibus. cū ſibi ingerūt morte. cedūt infelicitati. ita victi certis rōnibus cū querūtatam vitā dignarētur cede̓ veritati. et nōbi putarēt in iſta mortalitate fine ſūmi eē boni gaudend̓. vbi virtutes ip̄e quibus hic certe nihil melius atqꝫ vtiliꝰ in hoīe reꝑitur quāto maiora ſunt adiutoria ꝯtra vim ꝑiculoruꝫlaboꝝ. doloꝝ tāto fideliora teſtimonia miſeriaꝝ. Si em̄ vere virtutes ſunt que niſi in eis qͥbus vera ineſt pietas eſſe nō pn̄t. nō ſe ꝓfitentur hͦ poſſe vt nullas miſerias patiātur hoīesin quibꝰ ſunt. Nꝛqꝫ em̄ mēdaces ſunt vere ꝟtutes ut hͦ ꝓfiteant̉ ſed ut vita humana q̄ tot⁊ tantis huius ſeculi malis eſſe cogitur miſera ſpe futuri ſeculi ſit bt̄a ſicut ⁊ ſalua. Quo. nbta eſt. que noduꝫ ſalua eſt? Vn̄ ⁊ apl̓us paulus. nō de hoībus imprudētibus. impatientibus. intemꝑantibꝰ. et iniq̓s. ſꝫ de his qui ẜmverā pietateꝫ viuerēt. ⁊ ideo virutes qͣs hn̄tveras hērent. ait. Spe enim ſalui facti ſumus.Spes auteꝫ que vid̓r nō eſt ſpes. qd̓ auteꝫ videt quis qͥd ſperat. Si auteꝫ qd̓ nō videmusſperamꝰ. ꝑ patientia expectamꝰ Sic̄ gͦ ſpe ſalui ita ſpe bt̄i facti ſumꝰ. ⁊ ſicut ſalute ita bt̄itudinē nō iam tenemꝰ pn̄tem. ſꝫ expectamusfutura ⁊ hͦ ꝑ pacientiā qꝛ in malis ſumꝰ q̄ patient̓ tolerare debemꝰ donec ad illa veniamꝰboͣ. vbi omīa erunt qͥbus ineffabilit̓ delecte/mur. nihil erit autē qd̓ iam tolerare dēamusTalis ſaluſ que in fut̉o erit ſeculo. ip̄a erit et̄finalis bt̄itudo. quā bt̄itudīem ipſi ph̓i qm̄ n̄vidētes nolūt credere. hic ſibi conatur falſitſimā fab̓care quāto ſuꝑbiore. tantomēdaciore virtute.¶ Ca. v.Vod aūt ſocialem vitā volūt eſſe ſapiētis nos multo ampliꝰ approbamꝰNam vn̄ iſta dei ciuitas de qͣ huiusoꝑis ecce iam vn̄ nonūdecimū libꝝ verſamꝰin manibꝰ. vel inchoaret̉ exortū vel ꝓgrederetur excurſu vel apprehēderet debitos finesſi nō eſſet ſocialis vita ſct̄oꝝ. Sꝫ in huiꝰ mortalitatis erūna. quot ⁊ quātis abūdet malisſocietas hūana. quis enumerare valeat quiſeſtimare ſufficiat. Audiāt apud comicos ſuos. hoīem cū ſenſu atqꝫ ꝯſenſu om̄i homini dicere duxi vxorem quā ibi miſeriā vidi. nati filij. alia cura. quid itidem illa q̄ in amore viciaꝯmemorat idem terētius. iniurie. ſuſpitionesinimicicie. bellū pax rurſus. Nōne res humanas vbiqꝫ impleuerūt Nōne hec ⁊ in amicoꝝhoneſtis amoribꝰ plerūqꝫ ꝯtingūt. Nōne hiſvſqꝫ quāqꝫ plene ſunt res hūane vbi iniuriasſuſpiciones. inimicicias. bellū. mala certa ſētimus. pacē vero incertū bonuꝫ qm̄ corda eoruꝫ cum qͥbus eam tene̓ volumꝰ ignoramus.etſi noſſe hodie poſſemꝰ. qualia cras futuraeſſēt vtiqꝫ neſciremꝰ. qͥ porro int̓ ſe amicioreſ