voluptati q̄ inquietudo ꝯtraria quieti in corpus cadere ſapiētis nō pt̄: Mēbroꝝ certe āputatio vel debilitas hoīs expugnat incolumitateꝫ. deformitas pulch̓tudineꝫ. imbecillitas ſanitatē. vires laſſitudo. mobilitatē torpor aut tarditas. Et qͥd hoꝝ eſt. qd̓ nequeatin carnē ſapiētis irrue̓? Status quolibet corꝑis atqꝫ motus cū decētes ⁊ ꝯgruētes ſūt inter nat̉e pͥma numeratur. Sed qͥd ſi aliqͣ mala valitudo mēbra tremore ꝯcutiat? Quid ſivſqꝫ ad ponendas in t̓ram manus dorſi ſpinacuruetur ⁊ hoīem quodāmodo qͣdrupedeꝫ faciat? Nōne om̄e ſtatuēdi corꝑis et mouendiſpēm decuſqꝫ ꝑuertit? Quid ip̄ius animi pͥmigenia que appellātur boͣ: vbi duo pͥma ponūtꝓpter ꝯp̄henſiōem ꝑceptiōemqꝫ veritatis ſenſum ⁊ intellc̄m? Sed qual̓ quantuſqꝫ remanetſenſus: ſi ut alia taceā ſiat hōſurdus ⁊ cecusRatio vero ⁊ intelligētia qͦ recedat: vbi ſopetur ſi aliqͦ morbo efficiat̉ inſanus. Freneticimulta abſurda cū dicūt vel faciunt plerūqꝫ abono ſuo ꝓpoſito et moribus aliena immo bono ſuo ꝓpoſitō moribuſqꝫ ꝯtraria. ſiue illa cogitemꝰ. ſiue videamus; ſi digne ꝯſideremusfac̓mas tene̓ vix poſſumꝰ aut forte nō poſſumus. Quid dicā de his qͥ demonū patiunt̉ incurſus. Vbi hn̄t abſcōditam. vel obrutā īteſligentiā ſuā qn̄ ẜm ſuā voluntatē et aīa eoruꝫet corꝑe malignꝰ v̓titur ſpūs? Et quis ꝯfidithoc malū in hac vita venire nō poſſe ſapiēti?Deinde p̄ceptio veritatis in hac carne qualiſaut quanta eſt. quādo ſic̄ legimus in veraci libro ſapiētie. corpꝰ co̓ruptibile aggͣuat aīaꝫet dep̓mit t̓rena inhabitatō ſenſū ml̓ta cogitante? Impetus porro vel appetitus actōnisſi hoc modo rc̄e latine appellat̉ ea quaꝫ grecivoca̓t ormen. qꝛ ⁊ ip̄aꝫ pͥmis nature deputātbonis: nōne ip̄e eſt quo gerūtur etiā inſanorum illi miſerabiles motus. et facta q̄ horremus qn̄ peruertit̉ ſenſus. ratioqꝫ ſopitur. Porro ip̄a virtus q̄ nō eſt int̓ pͥma nature qm̄ eispoſte a doctrina introducēte ſuꝑuenit. cū ſibibonoꝝ culmē vendicet humanoꝝ: qͥd hic agit niſi ꝑpetua bella cū vicijs. nec exterioribꝰſed interioribus. nec alienis ſꝫ plane nr̄is ⁊ ꝓprijs. ⁊ maxime illa q̄ grece ſophroſine. latinetꝑantia nomīatur. qua carnales frenantur libidines ne in queqꝫ flagiciā nētem ꝯſentiētetrahāt. Neqꝫ em̄ nullū eſt viciū. cum ſicut dic̄apl̓us. caro ꝯcupiſcit adu̓ſus ſpiritum. cui vicio ꝯtraria virtus eſt. cū ſicut ideꝫ dicit ſpūsꝯcupiſcit adu̓ſus carnē. Hec em̄ inquit ſibi inuice adu̓ſantur: ut nō ea q̄ vultis faciatis. qͥdautē face̓ volumus cuꝫ ꝑfici volumus fineꝫ ſūmi boni. niſi ut caro adu̓ſus ſpiritū nō ꝯcupiſcat. nec fit in nob̓ hoc viciū ꝯtra qd̓ ſpūs cōcupiſcat. Quod in hac vita quāuis vēlimusqm̄ facere nō valemꝰ. id ſaltem in adiutoriodei faciamꝰ: nec carni cōcupiſcēti aduerſusſpūm. ſpū ſuccumbēte cadamus. et ad perpetrandū pct̄ni noſtra ꝯſenſione ꝑtraham̄. Abſit gͦ ut quādiuin hoc bello inteſtino ſumꝰ iaꝫnos bt̄itudinem ad quā vincēdo volumus ꝑuenire adeptus eſſe credamꝰ. Et quis ē vſqꝫadeo ſapīēs ut ꝯtra libidines nullū hēat oīnooflictuꝫ. Quid illa virtus q̄ prudētia d̓r. nōnetota vigilātia ſua bona diſcernit a malis. ut īillis appetedis iſtiſqꝫ vitādis nullus error obrepat. Ac ꝑ hoc ⁊ ip̄a nos in malis. vel mala īnob̓ eſſe teſtatur. Ip̄a em̄docet malū eſſe adpeccāduꝫ ꝯſentire. bonūqꝫ eē ad peccāduꝫ n̄ꝯſentire libidini Illud tamē malū cui nos nōꝯſentire docet prudētia. facit temꝑantia. necprudētia. nectꝑantia tollit huic vite. Quidiuſticia cuius munꝰ ē ſua cuiqꝫ tribue̓. Vn̄ fitin ip̄o homīe quidā iuſtus ordo nature ut anima ſubdat̉ deo. ⁊ aīe caro ac ꝑ hͦ deo ⁊ animaet caro. Nōne demōſtrat in eo ſe adhuc oꝑelaborare potius ꝙͣ in huius oꝑis iam fine reqͥeſce. Tanto minꝰ quippe aīa ſubdit̉ deo. quāto mīus deuꝫ in ipſis ſuis cogitationibꝰ cōcipit. ⁊ tāto minꝰ aīe ſubditur caro: quāto magis adu̓ſus ſpūm ꝯcupiſcit. Quādiugͦ nob̓ ineſt hec infirmitas. hec peſtis. hic languor. qͦmō nos iam ſaluos. ⁊ ſi nōdum ſaluos. qͦmodoiam beatos illa finali bt̄itudine dicere audebimus. Iam vero illa virtus cuiꝰ eſt nomenfortitudo in quātacūqꝫ ſapiētia euidētiſſimateſtis eſt hūanoꝝ maloꝝ que ꝯpellitur patietia tolerare. Que mala ſtoici ph̓i miror q̄ frōte mala nō eſſe ꝯtendāt quibꝰ fatētur. ſi tanta fuerint ut eas ſapiēs vel nō poſſit vel nō debeat ſuſtine̓. cogi eū morteꝫ ſibimet inferre atqꝫ ex hac vita emigrare. Tatus autē ſuꝑbieſtupor eſt. in his hoībus hic ſe habere fineꝫ boni et a ſeip̄is fieri bt̄os putātibus vt ſapienseoꝝ hͦ eſt qualem mirabili vanitate deſcribt̉etiā excecet̉ obſurdeſcat. obmuteſcat. membris debilitet̉. doloribꝰ cruciet̉. ⁊ ſi quid alid̓taliū maloꝝ dici aūt cogitari pt̄ incidat ī eūquoſibi mortem cogatur inferre. hāc in hijsmalis vitā ꝯſtituta eum nō pudeat bt̄am vocare. Ovitam beatā que ut finiat̉ mortis querit auxiliuꝫ. Si bt̄a eſt maneat̉ in ea. Quomōiſta nō ſunt mala que vincūt fortitudinis bonū eandēqꝫ fortitudinē nō ſolum ſibi cede̓ verū etiam delirare ꝯpellūt. ut eandē vitani etdicāt bt̄am. et ꝑſuad eāt eſſe fugiendā. Quisvſqꝫ adeo cecus eſt vt nō videat ꝙ ſi bt̄a eſſꝫfugiēda nō eſſet ſꝫ aperta infirmitatis voce fugiēda fatent̉. Quid igitur cauſe eſt. cur nonetiam miſerā fracta ſuꝑbie ceruice fateant̉.