vtrū aīa ſole ſit homo. ut ita ſit ei corpꝰ tāꝙͣequꝰ equiti. eques em̄ non homo ⁊ equꝰ. ſꝫ ſolus homo ē ideo tn̄ equus d̓r ꝙ aliquo mō ſehꝫ ad equū an corpus ſolū ſit homo aliqͦ mōſe habēs ad aīam ſic̄ poculuꝫ ad potione. nōem̄calix ⁊ potio quā ꝯtinet calix ſimuſ d̓r poculum ſꝫ calixſolus. ideo tn̄ ꝙ potioni ꝯtinede ſit accōmodatꝰ anveronec aīa ſola. nec ſolum corpus ſꝫ ſimul vtrūqꝫ ſit homo cuius ꝑsſit vna ſiue aīa ſiue corpus. ille autē totus exvtroqꝫ ꝯſtet ut homo ſit. ſic̄ duos equos iunctos bigas vocamꝰ. quoꝝ ſiue dexter ſiue ſiniſter pars ſit bigaꝝ. vnūvero eoꝝ quoqͦmodo ſe hēat. ad alteruꝫ bigas nō dicimus. ſedambos ſimul hoꝝ autē triū hͦ eligit terciuꝫ homīem nec aīam ſolā. nec ſoluꝫ corpus. ſꝫ aīaꝫſimulet corpus eſſe arbitrat̉. Proinde ſūmumbonuꝫ homīs quo fit bt̄us. ex vtriuſqꝫ rei bonis ꝯſtare dic̄. et anime ſcꝫ ⁊ corꝑis. Ac ꝑ hocpͥma illa nature ꝓpter ſeipſa exiſtimat expetēda ip̄amqꝫ virtute quā doctrina inſerit velut artem viuēdi que in anime bonis eſt excelletiſſimuꝫ bonū. Qua ꝓpter eadeꝫ virtus id ēars agende vite cum acceꝑit pͥma nature q̄ſine illa erat. ſꝫ tn̄ erant etiā qn̄ eis doctrinaad huc deerat. oīa ꝓpter ſeip̄am appetit. ſiml̓qꝫ etiam ſeipſaꝫ oībuſqꝫ ſimul ⁊ ſeipſa vtit̉ eoſine ⁊ om̄ibus ut delectet̉ atqꝫ ꝑfruat̉. magiminuſqꝫ ut queqꝫ int̓ ſe maiō̓a atꝫ mīora ſunttn̄ om̄ibus gaudes ⁊ q̄dam minora ſi neceſſitas poſtulat. ꝓpter maiora vl̓ adipiſcēda veſtenēda ꝯtemnēs. Om̄ium aūt bonoꝝ vel animi vel corꝑis nihil ſibi virtus oīno preponit.Hec em̄ bn̄ v̓titur. ⁊ ſi ip̄a et ceteris q̄ hoīemfaciūt bt̄uꝫ bonis. Vbi vero ip̄a nō eſt. quālibet multa ſint bona. nō bono eius ſūt cuiꝰ ſūtac ꝑ hͦ iam nō eius bona dicēda ſunt cui male vtēdi vtilia eſſe nō pn̄t. Hec gͦ vita homīsq̄ virtute ⁊ alijs animi ⁊ corꝑis bonis ſine qͥbus virtus eſſe nō pt̄ fruit̉ beata eſſe d̓r. Si vero ⁊ alijs ſine quibus eē virtus pt̄ vel vllis velpluribus: beatior. Si autē ꝓrſus om̄ibus vtnullū oīno bonuꝫ deſit vel animi vel corꝑis beatiſſima. Non em̄ hͦ eſt vita qd̓ virtus: qm̄ nōoīs vita ſed ſapiēs vita virtus eſt. et tn̄ qualiſcūqꝫ vita ſine vlla virtute pt̄ eſſe: virtuſ vero ſine vlla vita nō pt̄ eſſe. Hoc ⁊ de memoriadixerim atqꝫ rōne: ⁊ ſi quid aliud ē in homīeSunt em̄ hec et an̄ doctrinā ſine his autē nonp̄t eſſe vlla doctrina: ac ꝑ hͦ nec virtus q̄ vtiqꝫ diſcit̉ Gn̄ autē currere. pulcruꝫ eſſe corꝑeviribus in gētibus p̄ualere. ⁊ cetera hmōi talia ſunt: vt ⁊ virtus ſine his eſſe poſſit ⁊ ip̄a ſine virtutē boͣ ſunt. Tamē ⁊ ẜm iſtos etiā ip̄aꝓpter ſcipſaꝫ diligit virtus: vtiturqꝫ illis etfruit̉ ſic̄ virtutem decet. Hāc vitam bt̄aꝫ etiam ſocialem ꝑhibent eſſe. que amicoꝝ boͣ ꝓpter ſeip̄a diligat ſic̄ ſua. eiſqꝫ ꝓpter ſeipſoshͦ velit qd̓ ſibi ſiue in domo ſint ꝯiunx ⁊ liberi ⁊quicūqꝫ domeſtici ſiue in loco vbi domus eſteius ſicuti ē vrbs. ut ſūt hij qui ciues vocāturſiue in orbe toto. ut ſunt gentes quas ei ſocietas humana ꝯiungit. ſiue in ip̄o mūdo qui ceſetur noīe celi ⁊ tͣre. ſicut eſſe dicūt quos volunt amicos eſſe homini ſapiēti quos familiarius angelos dicimꝰ. De bonoꝝ autē et ecōtrario maloꝝ finibus negāt. vllo mō eſſe dubitandū. et hāc int̓ ſe et nouos achademicoſaffirmāt eſſe diſtantiā. nec eoꝝ int̓eſt quicꝙͣſiue cinico ſiue alio quolibet habitu ⁊ victumhis finibus qͦs veros putāt quiſqꝫ philoſophetur. Ex tribus porro gͦ illis vite gn̓ibus. ocioactuoſo. et qd̓ ex vtroqꝫ ꝯpoſitū eſt hͦ terciuꝫſibi place̓ adſeuerāt hec ſenſiſſe atqꝫ docuiſſeachademicos veteres varro aſſerit: auctoreanthiocho mgr̄o ciceronis et ſuo. Queꝫ ſanecicero in pluribus fuiſſe ſtoicū qua vetere achademicū vult videri Sꝫ quid adnos. ſi potius de rebus ip̄ẜ iudicare debemꝰ ꝙͣ ꝓ magͦde hoībus qͥd quiſqꝫ ſenſeritſcire. ¶ Ca. nijI ergo queratur a nob̓ quid ciuitasdei de his ſinguliſ int̓rogata rn̄deatac pͥmuꝫ de finibus bonoꝝ malorumqꝫ quid ſentiat. reſpōdebit et̓nam vitam eſſeſummū bonū. et̓nam vero mortē ſummū malūꝓpter illam ꝓinde adipiſcēdam. iſtaqꝫ vitādam recte nob̓ eſſe viuedum. Propt̓ qd̓ ſcriptum eſt. Iuſtus ex fide viuit. qm̄ neqꝫ bonumnr̄m iam videmus. vn̄ oꝑtet ut credēdo q̄ramus neqꝫ ip̄m recte viue̓ nob̓ ex nobis ē. niſicredentes adiuuet. ⁊ orātes qui et ipſaꝫ fidededit qua nos ab illo adiuuādos eſſe credamus Illi autē qui in iſta vita fines bonoꝝ etmaloꝝ eſſe putauer̄t. ſiue in corꝑe ſiue in aīoſiue in vtroqꝫ ponētes ſummū bonuꝫ atqꝫ vtid explicatius eloquar. ſiue in voluptate. ſiuein virtute. ſiue in vtraqꝫ ſiue in qͥete ſiue in ꝟtute. ſiue vtraqꝫ ſiue in voluptate ſimul et qͥete ſiue in virtute ſiue in utriſqꝫ ſiue in pͥmisnature. ſiue in virtute ſiue in vtriſqꝫ hinc bt̄ieſſe. et a ſe ipſi beati fieri mira vanitate volūerūt Irriſit hos veritas ꝑ ꝓphetā dicentem.Dn̄s nouit cogitatōnes hoīm qm̄ vane ſuntVel ſicut hͦ teſtimoniū poſuit apoſtolus dn̄snouit cogitatōnes ſapiētium qm̄ vane ſunt.Quis em̄ ſufficit quātouiſeloquētie flumīe vite huius miſerias explicare? Quā lamētatuseſt cicero in ꝯſolatōne de morte filie ſicut potuit. Sed quātum eſt qd̓ potuit? Ea quippequi dicūtur pͥma nature. quādo. vbi. quomōtā bn̄ ſe habere in hac vita pn̄t vt non ſub incertis caſibus fluctuet? Quis em̄ dolor ꝯtͣriꝰ