Druckschrift 
De civitate dei : [Mit Kommentar von Thomas Waleys und Nicolaus Trivet]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

T aūt iācognicōꝫ omīttamꝰ hiſtorie ip̄i ph̓i a qͥbuſ ad iſta ꝓgreſſi ſumꝰqui vident̉ laboraſſe ī ſtudijs ſuisniſi vt inuenirent quomō viuedum eſſet accomodate ad beatitudinem capeſcendam. curdiſſenſerūt a magiſtris diſcipuli et inter ſecōdiſcipuli. niſi qꝛ vt homīes humanis ſenſibꝰ hūanis rōcinacionibꝰ iſta q̄ſierūt. Vbiquāuis eſſe potuerit ſtudiū gloriādi quo qͥſqꝫ alio ſapiencior acucior videre cupit. necſentencie quodāmō addictꝰ aliene. ſꝫ ſui dogmnatis opinionis inuentor. tn̄ vt nōnullosvel etiā plurimos eoꝝ fuiſſe cōcedaꝫ quos aſuis doctoribꝫ vel diſcendi ſocijs. amor veritatis abruperit. vt ea certaret quā veritatem putarēt. ſiue illa eſſet ſiue non eſſet. quidagit. aut quo vel qua vt ad beatitudine ꝑueniatur. hūana ſe porrigit īfelicitas. ſi diuinanon ducit auctoritaſ. Deniqꝫ auctores noſtriin quibuſ fruſtra ſacraꝝ literaꝝ figiturterminatur canon abſit vt inter ſe aliqͣ rōnediſſenciat. Vnde immerito illa ſcriberent eis deū vel eos ſocutū. non pauci ī ſcolis atqꝫ gymnaſijs litigioſis diſputacōnibuſgarruli. ſꝫ in agris atqꝫ vrbibꝰ doctis atꝫindoctis. tot tātiqꝫ populi credider̄t Ip̄i ſāepauci eſſe debuerūt. ne multitudine vileſcetqd̓ religione eaꝝ eſſe oportēt. Nec tamē itapauci. vt eoꝝ ſit mirāda ꝯſenſio. Neqꝫ em̄in multitudinē ph̓oꝝ laboe̓ et̄ literario monimēta ſuoꝝ dogmatū reliquerūt. facile qͥsinuenerit inter quos cūcta que ſenſerunt ꝯueniat. Quod oſtēdere hoc oꝑe lōgum ē. Quiſaūt ſecte cuiuſlibꝫ auctor ſic ē in hac demonicula ciuitate approbatꝰ vt ceteri improbarētur qui aduerſa et diuerſa ſenſerūt; Nōne apudathenas epicurei claruerūt aſſerentesres humanas ad deoꝝ curan ꝑtinere. ſtoyci contraria ſentientes eas regi atqꝫ muniri dijs adiutoribꝫ atqꝫ tutoribꝫ diſputabantVnde miror cur anaxagoras reꝰ factus ſit qꝛſolem dixit eſſe lapide ardenteꝫ negās vtiqꝫdeū in eadē ciuitate gloria claruerit floruerit epicurꝰ vixeritqꝫ ſecurꝰ. ſoluꝫ ſoleꝫvel vllum fi deꝝ deū eſſe credēs. ſꝫ nec iouenec vllū deoꝝ om̄ino in mūdo habitare ꝯtēdens. ad que p̄ces hoīm ſupplicacōneſqꝫ ꝑueniat: Nōne ibi ariſtippus in voluptate corꝑiſummū bonū ponēs. ibi antiſtenes virtute animi pociꝰ homīeꝫ fieri beatū aſſeuerās duophiloſophi nobiles ambo ſocratici in diuerſis atqꝫ inter ſe cōtrarijs finibꝰ vite ſum locantes. quoꝝ etiā ille fugiendā iſte adminiſtrādam ſapienti dicebat eſſe rēpublicāad ſuā quiſqꝫ ſectā ſectādam diſcipulos ꝯgregabat. Nempe palam in ꝯſpicua notiſſimaporticum gymnaſijs; in hortulis. in locis pb̓licis ac priuatis cateruatim ſua quiſqꝫ opinione certabāt. alij aſſerētes vnū. alij innūerabiles mūdos. ip̄m aūt vnū. alij ortum eſſe.alij vero iniciū habe̓. alij interiturū. alij ſꝑfutuꝝ alij mente diuina alij fortuitu caſibꝰagi alij immortales eſſe animas. alij mortaleſet qui immortales alij reuolui in beſtias. alijnequaqͣꝫ. qui vero mortales. alij mox interiēpoſt corpꝰ. alij viue̓ etiā poſtea vel paululuꝫvel diuciꝰ non tn̄ ſemꝑ alij in corꝑe conſtituentes finem boni. alij in animo alij in vtroqꝫalij extrinſecus poſita etiā bona ad animum corpꝰ addētes. alij ſenſibus corꝑis ſemper.alij ſemꝑ. alij nunqͣꝫ putates eſſe credēdūHas alias pene innumerabiles diſſenſiōesphiloſophoꝝ quis vnqͣꝫ ppl̓us ſenatuſ quepoteſtas vel dignitas publica impie ciuitatis diiudicādas alias ꝓbandas ac recipiedas. alias improbādas repudiādaſqꝫ curauit. ac paſſim ſine vllo iudicio ꝯfuſeqꝫ habuit in gremio ſuo tot cōtrouerſias hoīm diſfidenciū. de agris domibꝰ vel qͣcūqꝫ pecuniaria rōne. ſꝫ de hijs rebꝰ quibꝫ aūt miſere viuitur aut beate. Vbi et ſi aliqua vera dicebant̉. eadē licencia dicerent̉ falſa ꝓrſus.vt fruſtra talis ciuitas miſticū vocabulūbabilonis acceperit. Gabilon quippe interp̄tat̉ cōfuſio. quod nos dixiſſe meminimus.Nec intereſt diaboli regis eius. qͣꝫ cōtrarijsinter ſe rixent̉ erroribꝰ. qͦs merito multe varieqꝫ īpietatis pariter poſſidet. At vero gēſilla. ille ppl̓ꝰ. illa ciuitas illa reſpublica. illi irahelite. quibus credita ſunt eloquia dei. nullo modo p̄ſeudo ꝓphetas ꝟis ꝓphetis parilitate licencie ꝯfuderūt. ſꝫ concordes interſe atqꝫ innullodiſſencientes. ſacraꝝ litterarum veraces ab eiſ agnoſcebant̉ tenebant̉auctoe̓s. Ip̄i eis erat ph̓i. hoc ē amatores ſapiencie. ip̄i ſapientes. ip̄i theologi ip̄i ꝓphete. ip̄i doctores ꝓbitatis atꝫ pietatis Quicūqꝫ ſecundū illos ſapuit vixit ſecundū homine ſꝫ ſecūdū deū qui eos locutꝰ ē ſapuit vixit. Ibi ſi ꝓhibitū eſt ſacrilegiū deushibuit. Si dictū ē honora patre tuū matrētua deus iuſſit. Si dictum ē non mechaberis. homicidiuꝫ facies. furaberis et ceterahm̄ōi. hec ora hūana. ſꝫ oracula diuina fuderūt. Quic qͥd philoſophi quidē inter falſaque opinati ſunt veꝝ videre potuerūt. et laborioſis diſputacōnibꝫ ꝑſuadere moliti ſuntquod nōdū iſtū fecerit deus. eūqꝫ ip̄e ꝓuidetiſſimus admiſtret. de honeſtate virtutū. deamore patrie. de fide amicicie. de bonis oꝑibus atqꝫ omnibus ad mores ꝓbos ꝑtinētibꝫrebus. quauis neſciētes ad quē finē quo na