arbitrio deſeruerat inferiorē famulū. ad ſuum arbitriū nō tenebat; nec omnino habebat ſubdita carne ſicut ſemꝑ habere potuiſſet. ſi deo ſubdita ip̄a maſiſſet. Tūc ergo cepit caro ꝯcupiſcere aduerſus ſpūm: cū quaꝯtrouerſia nati ſumꝰ trahentes origine mortis in membris noſtris viciataqꝫ natura cōtentōnem eius ſine victoria depͥma priuatione geſtantes ¶ Ca. xiiij.Eus em̄ creauit hoīem rectū naturaꝝauctor. nō vtiqꝫ vicioꝝ. ſed ſponte dep̓uatuſiuſteqꝫ danatꝰ. deprauatos damnatoſqꝫ generauit. Om̄es enim fuimꝰ ī illo vno. quando omnes fuimus ille vnꝰ. qͥ ꝑ femina lapſuſē in peccatū: q̄ de illo eſt facta ante peccatūNōdū erat nobis ſigillatim creata ⁊ diſtributa forma in qͣ ſinguli viueremus: ſed iamerat natura ſeminal̓ ex qua ꝓpageremur. qͣſcilicet ꝓpter peccatū viciata: ⁊ viculo mortis obſtricta iuſteqꝫ danata. nō alterius cōditionis homo ex hoīe naſceretur Ac ꝑ hoc liberi arbitrij malo vſu ſeries huius calamitatis exortā e. que humanum genꝰ origine deprauata velut radice corrupta. vſqꝫ ad ſecūde mortis exitiū q̄ nō habet fine. ſolis exceptis qͥ ꝑ dei gratia liberātur miſeriaꝝ ꝯnexione ꝑducit ¶ Ca. xv.¶Vamobrem etiā ſiī eo quod dictuꝫ eſtmorte moriemini qm̄ nō eſt dictū mo̓tibꝰ eaſolaꝫ intelligamus q̄ fit cū aīa deſeritur ſuavita. quod illi deus ē: nō enim deſerta eſt utdeſereret. ſed ut deſere̓tur deſeruit. ad malūqͥppe eius prior ē volūtas eius: ad bonū veroeius pͥor eſt volūtas creatoris eius ſiue ut eāfaceret q̄ nulla erat. ſiue ut reficiat qꝛ lapſaperierat: etiā ſi hāc intelligamus deū denūciaſſe mortē in eo qd̓ ait: qͣdie ederitis ex illomorte moriemī. tanꝙͣ diceret. qͣ die deſerueritis me ꝑ inobediētia. deſera vos ꝑ iuſticiaꝫꝓfecto in ea morte etiā cetere denūciate ſūtque ꝓculdubio fuerāt ſecuture. Na in eo ꝙinobediēs motus in carne aīe inobediētis exortus eſt ꝓpter quē pudēda texerūt. ſenſa emors vna in qua deſeruit aīam deus. Ea fignificata ē verbis eius qn̄ timore demēti. ſeſe abſcondenti homini dixit adaꝫ ubi es. nonvtiqꝫ ignorādo q̄rēs. ſed increpando ammonens. ut attēderet ubi eſſet in qͦ deus nō eētCuꝫ vero corpus aīa ip̄a deſeruit etate corruptū ⁊ ſenectute ꝯfectū. venit in experimentū mors altera de qua deus peccatū adhucpuniens homini dixerat: terra es. ⁊ in terrāibis: ut ex hijs duabꝰ mors illa pͥma que totius hominis eſt ꝯpleretur. qua ſecūda in vltimo ſeqͥtur. niſi homo ꝑ gratiā liberet̉. Neqꝫ enim corpꝰ qd̓ de terra ē rediret in terrāniſi ſua morte: que illi accidit cuꝫ deſerit̉ ſuavita id eſt aīa. Vnde ꝯſtat inter xp̄ianos veraciter catholica tenētes fide etiā ip̄am nob̓corꝑis morte. non lege nature qͣnullā mortē homini deꝰ fecit ſed merito inflictā eē peccati: qm̄ peccatū vindicās deꝰ dixit homī inqͦ tunc omēs eramꝰ: terra es ⁊ interra ibisEd ph̓i ꝯtra quoꝝ ¶ Ca. xvj.calumnias defēdimus ciuitate dei hoceſt eius eccleſiā ſapiēter ſibi vidētur irridereꝙ dicimus anime de corꝑe ſeꝑatōnem. interpenas eius eſſe deputāda. qꝛ videlicet eiꝰ ꝑfectā beatitudinē tūc illi fieri exiſtimat cumomni corꝑe prorſus exuta; ad deū ſimplex etſola ⁊ quodamo nudā redierit. Vbi ſi nihilqͦ iſta refelleret̉ opinio in eoꝝ literis inuenirem oꝑoſius nihil diſputādum eēt exquo demonſtrare nō corpꝰ eſſe anime ſed corruptibile corpus oneroſum. Vn̄ illud ē quod ſcripturis nr̄is in ſuperiori libro ꝯmemorauimꝰCorpus enim corruptibile aggrauat aīamaddēdo vtiqꝫ corruptibile nō qͣlicūqꝫ corꝑe.ſed qͣle factū ē ex peccato ꝯſequēte vindictaanima ꝑhibuit aggrauari. quod etiā ⁊ ſi nōaddidiſſet nihil aliud intelligere deberemuſSed cum aꝑtiſſime plato deos a ſummo deofactos habere immortalia corpora prediceteiſqꝫ ip̄m deū a quo facti ſunt inducat promagno beneficio pollicente. ꝙ in eternū curſuis corporibꝰ ꝑmanebūt nec ab eis ulla mo̓te ſoluētur: qͥd ē ꝙ iſti ad exagitādam criſtianā fidē fingūt ſe neſcire qd̓ ſciūt aut etiaꝫſibi repugnates aduerſus ſeip̄os malunt dicere dū nobis nō deſinat ꝯtradicere. Nempeplatonis hec verba ſunt ſicut ea cicero in latino vertit qͥbus inducit ſummū deū deos qͦsfecit alloquētem ⁊ dicente. Vos qͥ meo ſatuorti eſtis attēdite: quoꝝ opeꝝ ego parēs efectorqꝫ ſim. Hec ſunt indiſſolubilia meo nutu quāꝙͣ omne colligatum ſolui poteſt Sedhaud quāꝙͣ bonū eſt: ratōe iūctum diſſoluere velle. Sed qm̄ orti eſtis immortales vosqͥdem eſſe ⁊ indiſſolubiles nō poteſtis. Nūqͣꝫtn̄ diſſoluemini. neqꝫ vos vlla mortis fata perimēt. nec erūt valētiora qua cōſilium meū.ꝙ maius eſt vinculū ad ꝑpetuitate veſtramqua illa qͥbꝰ eſtis cum gignebamini colligati. Ecce deos plato dicit ⁊ corporis animeqꝫcolligatōne mortales; et tamen immortales dei a qͦ facti ſunt volūtate atꝫ conſilio Siaūt anime pena ē ī qualicūqꝫ corꝑe colligariqͥd eſt ꝙ eos aliquotiēs deꝰ tanqͣꝫ ſollicitosne forte moriantur. id ē diſſoluant̉ a corꝑde ſua facit immortalitate ſecuros: non ꝓpt̓eoꝝ naturam. que ſit compacta nō ſimplexſed ꝓpter ſuam inuictiſſimaꝫ volūtatem: qua