atqꝫ ſerenata fiat tante felicitatis capax. fide pͥmū fuerat inbuenda atqꝫ purganda. inqͣ vt fidentius ābularet ad veritatē ip̄a verites deus dei filius hoīe aſſumpto n̄ deo ꝯſūpto. eande ꝯſtituit ⁊ fundauit fidē vt ad deūiter eſſet hōi ꝑ hoīem deū. Hic eſt mediatorqudligintandei ⁊ hoīm homo xp̄us ih̓s. Per hoc em̄ mediator ꝑ qd̓ homo. ꝑ hoc ⁊ via. Qm̄ ſi īter eūqui tendit ⁊ illud qͦtēdit via media eſt. ſpesrulettani. peſt ꝑueniendi. Si aūt deſit aut ignoret̉ quaeundū ſit. qͥd ꝓdeſt noſſe quo eunduꝫ ſit. Sola eſt aūt aduerſus omnes errores via munitiſſima. vt idem ip̄e ſit deus ⁊ homo quo iturdeus qua itur. homo.¶ Capitulū. iij.Ic prius ꝑ ꝓphetas. deinde ꝑſeip̄mpoſtea ꝑ apl̓os quantū ſatis eē iudiycauit locutus. etiā ſcripturā ꝯdiditqua canoīca noīatur eminētiſſime auctoritatis. cui fide habemus de hijs rebus qͣs ignorare nō expedit. nec ꝑ noſip̄os noſſe ydoneiſumus. Nam fi ea ſciri pn̄t teſtibꝰ nobis q̄ remota nō ſunt a ſenſibus nr̄is. ſiue interioribꝰſiue etiā exterioribus vn̄ pn̄tia nuncupanturꝙ ea ita dicimus pn̄tibus. ſic̄ p̄ oculis q̄ p̄ſtote p̄caſetint.ſunt oculis. ꝓfecto ea que remota ſunt a ſenſibus nr̄is. qm̄ nr̄o teſtimonio ſcire nō poſſumus de hijs alios teſtes requirimus. eiſqꝫ credimus. a quoꝝ ſenſibꝰ remota eſſe vel fuiſſenō credimus. Sicut ergo de viſibilibus quelibitnō vidimus eis credimus qui viderunt. atqꝫita d̓ ceteris que ad ſuū queqꝫ ſenſuꝫ corꝑisꝑtinēt. ita de hijs que aīo ⁊ mente ſentiūturqꝛ et ip̄e rectiſſime dicit̉ ſenſus vnde et ſentetia vocabulū accepit. hoc eſt de inuiſibilibꝰqꝛ a nr̄o ſenſu īteriore remota ſūt. hijs nos oportet credere. qui hec in illo incorporeo lumine diſpoſita didicerūt. vel manētia contuentur.¶ Capitulū. iiij.Iſibiliū oīm maximus mundus ē. inuiſibiliū oīm maximus ē deus. Sedmundū eſſe ꝯſpicimꝰ. deū eſſe credimus. Quod aūt deus mundū fecerit. nulli potius credimus ꝙͣ ip̄i deo. Vbi eū audiuimusNuſqͣ interim nos melius qͣꝫ in ſcripturis ſanctis. vbi dixit ꝓpheta eiꝰ. In principio fecitdeus celū et terra. Nunquid nam ibi fuit iſteꝓph̓a. qn̄ fecit deus celū et terra. Non. Sedibi fuit ſapiētia dei ꝑ quā facta ſunt oīa. quein aīas etiā ſanctas ſe tranſfert. amicos dei ⁊ꝓph̓as ꝯſtituit. eiſqꝫ oꝑa ſua ſine ſtrepitu intus enarrat. Locunt̉ eis qͦꝫ angeli dei qͥ ſemper vident faciē patris. voluntateqꝫ eiꝰ. quibus oportet annunciāt. Ex hijs vnꝰ erat iſteꝓph̓a. qͥdixit et ſcripſit. In pͥncipiofecit deus celū et terrā. Qui tam ydoneus teſtis eſtper quē deo credendū ſit. vt eodē ſpū dei qͦhec ſibi reuelata cognouit. etiā ip̄am fide futurā tanto ante p̄dixerit. Sed quid placuitdeo eterno. tūc facere que antea nō feciſſet.Qui hoc dicūt. ſi mundū eternū ſine vllo initio. ⁊ ideo nec a deo fc̄m videri volūt nimisauerſi ſunt a veritate. ⁊ letali morbo impietatis inſaniunt. Exceptis em̄ ꝓpheticis vocibus mūdus ip̄e ordīatiſſima ſua mutabilitate et mobilitate ⁊ viſibiliū oīm pulcherrimaſpecie qd̓ammodo tacitus. ⁊ factū ſe eſſe et n̄niſi a deo ineffabiliter atqꝫ īuiſibilit̓ magnoet ineffabiliter atqꝫ īuiſibiliter pulchro fieriſe potuiſſe ꝓclamat. Qui aūt a deo quidemfatent̉ factū nō tn̄ eum volunt tꝑis hr̄e ſꝫ ſuecreatōnis initium vt qd̓ammodo vix intelligibile ſemꝑ ſit factus. dicunt quideꝫ aliquidvnde ſibi deū vident̉ velut a fortuita temeritate defende̓. ne ſubito illi veniſſe credaturin mentē ꝙ nunqͣꝫ ante veniſſet face̓ mundū⁊ accidiſſe illi voluntate noua. cum in illo ſitoīno mutabilis. Sed nō video qūo eis poſſitin ceteris rebus rō iſta ſubſiſte̓ maxime ī aīaquā ſi deo coeterna eſſe ꝯtenderint. vnde illiacciderit noua miſeria que nunqͣꝫ antea pereternū nullo mō potuerūt explicare. Si eniꝫalternaſſe ſemꝑ eius miſeria et beatitudinēdixerint. neceſſe eſt dicant etiaꝫ ſemꝑ alternjaſſe naturā. Vnde illa eos ſequet̉ abſurditas vt etiā cum beata dicit̉ in hoc vtiqꝫ n̄ ſitbeata: ſi futurā ſuā miſeriā et turpidine p̄uidet. Si aūt nō p̄uidet. nec ſe turpeꝫ ac miſeram fore ſed beatā ſemꝑ eſtimat. falſa opinione fit beata. quo diciſtultius nihil poteſt.Si aūt ſemꝑ quidē ꝑ ſecula retro infinita cūbeatitudīe alternaſſe ame miſeriam putant.ſed nunc iam de cetero cum fuerit liberataad miſeriā nō eē rediturā. n̄lominus ꝯuincūtur nunqͣꝫ eam fuiſſe vere beatā ſed deīcepseſſe inciꝑe. noua qͣdaꝫ. nec fallaci beatitudīeac ꝑ hoc fatebunt̉ accide̓ illi aliqͥd noui. et hͦmagnū atqꝫ p̄claruꝫ. qd̓ nunqͣꝫ retro ꝑ eternitatē accidiſſet. Cuius nouitatis cauſam ſideuꝫ negabūt in eterno habuiſſe ꝯſilio. ſimuleum negabūt btitudinis eius auctore. quodnephande impietatis eſt. Si aūt dicet etiāip̄m nouo cōſilio excogitaſſe vt de cetero ſitanima in eternū beata quo eum alienū ab eaque illis quoqꝫ diſplicꝫ mutabilitatē mōſtrabunt. Porro ſi ex tꝑe creatā. ſed nullo vlteriꝰtꝑe ꝑiturā. tanqͣꝫ numeꝝ habe̓ initiū. ſed nōhr̄e finē fatent̉. et ideo ſemel exꝑtam miſerias. ſi ab eis fuerit liberata. nunqͣꝫ miſerā poſtea futura. nō vtiqꝫ dubitabūt hoc fieri manente incōmutabilitate ꝯſilij dei. Sic ergo