Poſtponit qͥppe plotinꝰ anime naturam paterno intellectu. iſte aūt cum dicit mediū nōpoſtponit ſꝫ interponit. ⁊ nimiruꝫ hoc dixitut potuit ſiue vt voluit: qd̓ nos ſanctū ſpiritum nec patris tm̄ nec filij tm̄. ſꝫ vtriuſqꝫ ſpiritum dicimꝰ. Liberis em̄ ꝟbis locutur ph̓i.nec̄ ī rebꝰ ad ītelligēdum difficilimis offenſione religioſaꝝ aurium ꝑtimeſcūt Nob̓ aūtad certam regulam loq̄ phas ē. ne ꝟboꝝ licētia etiam d̓ rebꝰ q̄ hijs ſignificant̉: impiaꝫgignat opinionē. Nos itaqꝫ ita non dicimꝰduo vel tria prīcipia cum de deoloqͥmur. fic̄nec duos deos vel tres nob̓ licitū eſt dice̓. qͣꝫuis d̓ vnoquoqꝫ loq̄ntes vl̓ d̓ patre vl̓ d̓ filiovl̓ d̓ ſpirituſancto etiā ſingulū queqꝫ deumeſſe fateamur. nec dicamus tn̄ ꝙ heretici ſabelliani eūdē eſſe patre qͥ eſt ⁊ filiuſ. ⁊ eundeſpiritū ſanctū qͥ eſt ⁊ pater. ⁊ filius. ſꝫ patreꝫeſſe filij patre. ⁊ filiū patris filium ⁊ patris etfilij ſpiritū ſanctū. nec patre eſſe nec filiū Vorum itaqꝫ dictum eſt nō purgari homine niſipͥncipio. quauis pluralit̓ apud eos ſint dicta¶ Capitulū .xxiiij.pncipia.Ed ſubditus porphirius inuidis poteſtatibus de qͥbus ⁊ erubeſcebat. ⁊eas libere redarguere formidabat.noluit intellige̓ dn̄m xp̄m eſſe pͥncipiuꝫ cuiꝰincarnatōe purgamur. Eum qͥppe in ip̄a carne ꝯtempſit quā ꝓpter ſacrificiū nr̄e purgatōnis aſſumpſit. magnū ſcꝫ ſacram̄tū ea ſuꝑbianō intelligēs quā ſua ille humilitate deiecitverus benignuſqꝫ mediator: īe a ſe oſtēdensmortalitate mortalibuſ. qͣꝫ maligni fallaceſqꝫ mediatores non habendo ſe ſuꝑbiꝰ extulerunt. miſeriſqꝫ hoībus adiutoriū deceptorium velut īmortales mortalibus ꝓmiſerūt.Bonus itaqꝫ veruſqꝫ mediator oſtendit peccatū eſſe malum. nō carnis ſb̓am vel natura.q̄ cum aīa hoīs ⁊ ſuſcipi ſine peccato potuit⁊ haberi ⁊ morte deponi. ⁊ in melius reſurrectōe mutari. nec ip̄am morte quauis eſſet pena peccati. qua tn̄ ꝓ nobis ſine peccato ip̄e ꝑſoluit peccādo eſſe vitandū. ſꝫ potius ſi facultas datur ꝓ iuſticia ꝑferēdā. Ideo em̄ ſolue̓potuit moriendo peccata. ⁊ qꝛ mortuus eſt ⁊nō ꝓ peccato. Hunc ille platonicꝰ ꝯgnouiteſſe pͥncipium. nam ꝯgnoſcerꝫ purgatoriumNeqꝫ enicaro principiū eſt aut aīa humana.ſꝫ verbuꝫ ꝑ qd̓ facta ſunt om̄ia. Non ergo caro ꝑ ſeip̄am mūdat ſed ꝑ ꝟbum a quo ſuſcepta eſt. cum ꝟbbm caro factuꝫ eſt ⁊ habitauit in nobis. Nam de carne ſua manducādamiſtice loquenſ. cum hij qͥ nō intellexerunt offenſirecederet dicentes. durus eſt hic ſermoq̓s eum poteſt audire. rn̄dit manētibus cēteris. Spus eſt qui viuificat. caro aūt nō prodeſt quicqͣꝫ. Principiū gͦ ſuſcepta aīa et carne. ⁊ animacredentiū mundat ⁊ carne Ideoq̄rentibꝰ iudeis q̓s eſſꝫ rn̄dit ſe eē principiūquod vtiqꝫ carnales īfirmi peccatis obnoxij⁊ ignorantie tenebris obuoluti nequaqͣꝫ ꝑcipere poſſemus niſi ab eo mūdaremur atqꝫ ſanaremur ꝑ hoc qd̓ eramus ⁊ non eramꝰ. Eramus em̄ hoīes ſed iuſti nō eramus. In illiusaūt incarnatōe natura humana erat ſꝫ iuſtanō peccatrix erat. Nec eſt mediatioqͣ manꝰlapſis iacentibuſqꝫ porrecta eſt. Hoc ē ſemēdiſpoſitū ꝑ angelos. in quoꝝ edictiſ ⁊ lex dabatur qua ⁊ vnus deus coli iubebat̉. ⁊ h̓ mediator venturus ꝓmittebat̉. Ca .xxv.Vius ſacram̄ti fide etiā iuſti antiquimundari pie viuendo potuerūt nonſolū anteqͣꝫ lex ppl̓o hebreo dareturneqꝫ eis p̄dicator deus vel angeli defuerūt.ſed ipſiu qͦꝫ legis temꝑibus. quāuis in figuris reꝝ ſpūaliū habere viderent̉ ꝓmiſſa carnalia ꝓpter quod vetus d̓r teſtamentū. Naꝫ⁊ ꝓphete tunc erat ꝑ quos ſicut ⁊ ꝑ angeloseadē ꝓmiſſio p̄dicata eſt. ⁊ ex illoꝝ nu̓o eratcuiꝰ tā magna diuinaqꝫ ſentētia. de boni humani fine paulo ante ꝯmemoraui. Michi aūtadhere̓ deobonū ē. In qͦ plane pſalmo duoꝝteſtam̄toꝝ q̄ dicunt̉ vetus ⁊ nouū ſatis ē declarata diſtinctio. Propt̓ carnales em̄ terrenaſqꝫ ꝓmiſſiōes cum eas impijs abundare ꝓſpiceret dicit pedes ſuos pene fuiſſe ꝯmotos⁊ effuſos ī lapſum ꝓpe modū greſſus ſuos. tāquā fruſtra deo ipſe ſeruiſſet cū ea felicitatequā de illo expectabat ꝯtemptores eius florere ꝑſpiceret. ſeqꝫ ī rei huius inqͥſitōe laboraſſe. volente cur ita eſſꝫ app̄hendere donecītraret ī ſanctuariū dei ⁊ ītelligeret ī nouiſſima eoꝝ qui felices videbant̉ erranti. Tunceoſ intellexit in eo ꝙ ſe extulerunt ſicut dicitfuiſſe deiectos ⁊ defeciſſe ac ꝑiſſe ꝓpter iniqͥtates ſuaſ. totumqꝫ illud culmen tēporaliſ felicitatis. ita eis factum tanquā ſomniū euigilantis. qui ſe repente īuenit ſuiſ q̄ ſomniabatfallacibus gaudijs deſtitutum. Et qm̄ ī hacterra vel ciuitate terrena magni ſibi videbātur. dn̄e inquit ī ciuitate tua imagine illoruꝫad nichilū rediges. Qd̓ huic tn̄ vtile fuerit.etiā ip̄a terrena non niſi ab vno vero deo q̄rere ī cuius ptāte ſūt om̄ia ſatis oſtēdit. vbiait. velut pecus factus ſum apud te ⁊ ego ſꝑte cum. Velut pecus dixit. vtiqꝫ non intelligens. Ea quippe ate deſiderare debui q̄ michicum impijs non pn̄t eſſe cōmunia. quibꝰeos cuꝫ abundare cernere: putaui me īcaſſutibi ſeruiſſe. qn̄ ⁊ illi hec haberēt qui tibi ſeruire noluiſſent Tamē ego ſemꝑ tecū. qꝛ etiāī talium reꝝ deſiderio deos alios non q̄ ſiui.