etiā in hoc vbi q̄ritur. vtrū accidāt ſapientipaſſiōes animi. an ab eis ſit ꝓrſus alienus. deverbis eos potius ꝙͣ de rebus face̓ ꝯtrou̓ſiāNā ⁊ ip̄os nichil hinc aliud qͣꝫ platonicos ⁊ꝑipateticos ſentire exiſtimo quātuꝫ ad vimcerum attinet. nō ad vocabuloꝝ ſonum. vtem̄ alia omittā qͥbus id oſtendā: ne lōguꝫ faciā aliquid. vnū qd̓ ſit euidentiſſimū dicā Inlibris qͥbus eſt tituluſ. noctium acticarū. ſcribit. A. gellius vir eloq̄ntiſſimi eloquij ⁊ multe ac facunde ſentētie ſe nauigaſſe aliqn̄ cuꝫqͦdam ph̓o nobili ſtoico. Is ph̓us ſicut latiꝰ⁊ vberius qd̓ ego breuit̓ attingā narrat. A.gelliuſ. cum illud nauigiū horribili celo ⁊ mari ꝑiculoſiſſime iactaret̉ vi timoris expalluit.Id anīaduerſū eſt ab eiſ qui aderat. quāuisin mortis vicinia curioſiſſime attētis. vtrumnecne ph̓us animo turbaret̉ Deinde tempeſtate trāſactamoxūt ſecuritas p̄buit colloquēdi vel etiā garriendilocū. qͥdam ex hijsqͦs nauis illa portabat. diues. luxurioſus. aſiaticus ph̓m compellebat illudens ꝙ extimūiſſet atqꝫ palluiſſꝫ. cum ip̄e māſiſſꝫ intrepiduſin eo qd̓ impendebat exicio. At ille ariſtippiſocratici reſponſū retulit. qui cum ī re ſimilieadē verba abhoīe ſimili audiſſꝫ. rn̄dit illuꝫꝓ anīa nequiſſimi nebulonis merito nō fuiſſeſollicitū. ſe aūt ꝓ ariſtippi anīa time̓ debuiſſeHac illo diuite rn̄ſione depulſo. poſtea queſiuit. Agellius a ph̓o nō exagītadi amo ſeddiſcendi que na illa rō eſſet pauoris fui. Quiut docerꝫ hoīem ſciendi ſtudio nauit̓ accēſūꝓtulit ſtatim de ſarcinula ſua ſtoici epictitilibrum. In quo ea ſcp̓ta eſſent q̄ ꝯgruerēt decretis zenonis ⁊ criſippi. quos fuiſſe pͥncipesſtoicoꝝ nouimus. In eo libro ſe legiſſe dicitAgellius hoc ſtoicis placuiſſe ꝙ animi viſaq̄ appellāt fanthaſias. nec in ptate ē vtrum ⁊qn̄ incidāt animo. cū veniāt ex terribilibus ⁊formidabilibꝫ rebꝫ. nc̄ce eſſe etiā ſapiētiſ animū m oueāt ita ut pauliſꝑ vel paueſcat metuvel triſticia ꝯtrahat̉. tanqͣꝫ hijs paſſionibꝫ p̄ueniētibus mentis ⁊ ratōis officiū. nec ideotn̄ in mente fieri opiniōꝫ maii. nec approbariiſta. eiſqꝫ ꝯſentiri. Hoc em̄ eſſe volūt ī ptāteidqꝫ ītereſſe cenſent inter aīm ſapiētis ⁊ ſtulti ꝙ ſtulti aīmus eiſdeꝫ paſſiōibus cedit atqꝫaccōmodat aſſenſū mentis. ſapientis aūt qͣꝫuis eas neceſſitate patiat̉. retinuꝫ tn̄ de hijs q̄appetere vel fuge̓ rōnabiliter debꝫ veram ⁊ſtabilem incōcuſſa mēte ſentētiā Hec ut potui nō qͥdem ꝯmodius. A. gellio. ſꝫ certe breuius ⁊ ut puto planius expoſui. que illi ſe in epictiti libro legiſſe cōmemorat eum ex decretis ſtoicoꝝ dixiſſe atqꝫ ſenſiſſe. Que nita ſuntaut nichil aut pene nihil diſtat. inter ſtoicorum alioꝝqꝫ ph̓oꝝ opiniōꝫ de paſſionibus ⁊ꝑturbatōibus animoꝝ. Vterqꝫ em̄ mente ratōꝫqꝫ ſapiētis ab earū dn̄atōe defendūt. Etideo fortaſſe dicūt eas in ſapientē nō cadereſtōici. qꝛ nequaqͣꝫ eius ſapientiā qua vtiqꝫ ſapies ē vllo errore obnubilāt aut labe ſubuertunt. Accidunt aūt animo ſapiētis. ſalua ſerenitate ſapientie. ꝓpter illa que cōmoda vl̓incōmoda appelſat. quāuis ea nolint̓ dicerobona vel mala. Nā ꝓfecto ſi nichilipendereteas res ille ph̓us quas amiſſurum ſe naufragioſentiebat. ſicuti ē vita iſta ſaluſqꝫ corporis. nō ita illud ꝑiculū ꝑhorreſcerꝫ ut palloris etiā teſtimonio ꝓderet̉. verūtn̄ ⁊ illā poterat ꝑmotōꝫ pati ⁊ fixa tenere mēte ſnam.vitam illā ſalutēqꝫ corꝑis quoꝝ amiſſiōꝫ minabat̉ tempeſtatis immanitas. nō eſſe bonaque illos quibus ineſſent facerēt bonos. ſicutfacit iuſticia. Qd̓ at̄ aiūt ea nec bona appellādā eſſe ſꝫ ꝯmoda. verboꝝ certamī nō rerū examini deputandū ē. Quid em̄ intereſt vtruꝫaptius bona vocent̉ an comoda. dū tn̄ ue hijſp̓uetur nō minus ſtoicus qͣꝫ ꝑipateticus paueſcat ⁊ palleat. ea nō eqͣliter appellādo. ſedeqͣliter eſtimādo. Ambo tn̄ ſi bonoruꝫ iſtoꝝſeu cōmodoꝝ ꝑiculis ad flagicium vl̓ facinꝰvrgeantur ut alit̓ ea retine non poſſint. maleeſe dicunt hͨ amittere qͥbus naturā corꝑis ſalua ⁊ incolumis habet̉. qͣꝫ illa committe qͥbꝰiuſticia violat̉. Ita mens vbi fixa ē iſta ſnīanullas ꝑturbatōes etiā ſi accidunt inferiori.bus animi ꝑtibus. in ſe cōtra ratōꝫ p̄ualereꝑmittit. Quinimo eis ip̄a dn̄atur: eiſqꝫ nonꝯſentiendo ſed potius reſiſtēdo. regnum ꝟtutis exercet. Talem deſcribit etiā virgiliꝰeneam vbi ait. Mens immota manet: lacrime voluūtur inanes.¶ Ca. .v.On ē nunc neceſſe copioſe ac diligēter on̄de̓ qͥd de iſtis paſſiōibus docepat ſcp̓turā diuīa. qͣ xp̄iana eruditiocōtinetur. Deo quippe illa ip̄am mentē ſubicit regendā ⁊ iuuādā. mentiqꝫ paſſiones itamoderādas atqꝫ frenādas ut in vſū iuſticieconuertātur. Denqꝫ in diſciplina nr̄a nō tāqueritur. vtrum pius animus iraſcatur. ſꝫ qre iraſcatur; nec vtrum ſit triſtis ſed vnd̓ ſittriſtis. nec vtrum timeat ſed qͥd timeat. Iraſci em̄ peccāti ut corrigat̉. contriſtari ꝓ afflicto ut liberetur timere ꝑiclitāti ne pereat. neſcio vtrum quiſquā ſana ꝯſideratōe rep̄hendat. Nam ⁊ miſericordiā ſtoicorum ē ſolereculpare. Sed quanto honeſtius ille ſtoicꝰ miſericordia ꝑturbaretur hominis liberandi.qͣꝫ timore naufragij. Longe melius ⁊ humanius ⁊ piorum ſenſibus accōmodaciuſciceroin ceſaris laude locutus ē. vbi ait. Nulla de