deinonē nuncupatū. Hij aūt qui om̄es deosnō niſi bonos aſſerunt. ⁊ longe p̄ſtātioreſ eishomībus qui ꝑhībetur boni merito mouent̉demonuꝫ factis que negare non pn̄t: eaqꝫ ē̄nullo mō a dijs qͦſ omnes bonoſ volūt ꝯmittipoſſe exiſtimātes differentiā inter deos ⁊ demoneſ adhibe̓ cogunt̉. ut quicqͥd eis meritodiſplicet ī oꝑibus vel affectibus prauis qͥbꝰvim ſua manifeſtāt oculti ſpūſ id credāt eſſedemonū non deoꝝ Sꝫ qꝛ eoſdē demones inter hoīes ⁊ deos ita medios ꝯſtitutos putāttanꝙͣ nullus deus homini miſceat̉ ut hinc ꝑferat deſiderata inde referāt impetrata atꝫhoc platōnici p̄cipui ph̓oꝝ ac nobiliſſimi ſētiunt cum qͥbus velut cum excellētioribꝫ placuit iſta examinare q̄ſtiōꝫ. vtꝝ cultus plurimorum deoꝝ ꝓſit ad ꝯſequendā vitā beataque poſt morte futura eſt. libro ſuꝑiorē qͣſiuimꝰ. quo pacto demōes qui talibꝫ gaudetqualia boni ⁊ prudentes homīes auerſant̉ ⁊damnat. id eſt ſacrilegia. flagicioſa. facino.roſa non de qͦlibꝫ hoīe ſꝫ de ip̄is dijs figm̄tapoetarū ⁊ magicarum artiū ſcelerata puniēdamqꝫ violentiaꝫ poſſint quaſi ꝓpinqͥores etamiciores dijs bonis ꝯciliare homīes bonos⁊ hoc nulla ratōe poſſe comꝑtū eſt. Proind̓.hic liber ſicut in illius fine ꝓmiſimus diſputatōꝫ ꝯtinere debebit de differētia ſi quā volūteſſe. non deoꝝ inter ſe qͦs om̄es bonos dicūtnec differentia eoꝝ ⁊ demonū quoꝝ illoſ abhomībus longē lateqꝫ ſe iungūt. iſtos int̓ deos ⁊ hoīes collocāt. ſꝫ de differentia ip̄oꝝ demonū. qd̓ ad p̄ſente ꝑtinet q̄ſtionē.Capitulum. .ij.☞ ¶ Pud pleroſqꝫ em̄ vſitatū eſt dici alios bonos alios malos demōes. Queſiue ſit etiā platonicoꝝ ſiue qͦrunlibꝫ ſnīa. nequaqͣꝫ eius eſt negligēda diſcuſſio. ne qͥſquāvelut demōes bonos ſequēdos ſibi eſſe arbitretur ꝑ quos tanqͣꝫ medios dijs qͦs oēs bonos credit dum ꝯciliari affectat ⁊ ſtudꝫ. ut qͣſi cum eis poſſit eſſe poſt mortē irretitus malignorum ſpirituū deceptuſqꝫ fallacia. lōgeaberret a vero deo. cum qͦ ſolo ⁊ in qͦ ſolo. ⁊ d̓quo ſolo anīa humana. id ē rōnalis ⁊ intellectualis beata eſt.¶ Ca. .iij.Ve igit̉ ē differentia demonū bonorum ⁊ maloꝝ. qn̄quidē platonicꝰ apuleius de hijs vniu̓ſalit̓ diſſerenſ ⁊tā multa loques de aerijs eoꝝ corꝑibus. d̓ ꝟtutibus tacuit animoꝝ quibus eſſent p̄diti ſieſſent boni. Tacuit gͦ beatitudinis caꝫ. in dicium vero miſerie tacē nō potuit. ꝯfites eoꝝmentē qua rōnales eſſe ꝑhibuit. nō ſaltē ībutā munitāqꝫ virtutem. paſſionibus animi irrōnabilibus nequaꝙͣ ctede̓. ſꝫ ip̄a in qͦꝫ ſicutſtultarum mentiū mos eſt. ꝓcelloẜ qd̓āmō ꝑturbatōibus agitari Verba nāqꝫ eius d̓ hacre iſta ſūt. Ex hoc ferme demonū numero inqͥt. poete ſolent haud quaqͣꝫ a veritate oſores ꝓcul ⁊ amatores qͦrundā hoīdeos fingere hos ꝓſperare ⁊ euehē̓. illos ꝯtra aduerſari ⁊ affligere Igitur ⁊ miſereri ⁊ īdignari⁊ letari. et aigi omnēqꝫ humani animi faciēpati ſimili motu cordis et ſalo mentis. ꝑ oēscogitationū eſtus fluctuare. q̄ omnes turbele tempeſtateſqꝫ ꝓcul a deoꝝ celeſtiū trāqͥllitate exulāt. Num eſt in hijs verbis vlla dubitatio ꝙ nō animarū aliquas inferiores partes ſꝫ ip̄as demonū mētes quibꝫ rōnalia ſūtaīalia velut ꝓceſtoſū ſalum dixit paſſionū tēpeſtate turbari: ut ne hoībus quideꝫ ſapientibus comꝑandi ſint. qui hmōi ꝑturbatōibꝰanimorum a quibus humana nō ē immunis īfirmitas. etiā cum eas huius vite ꝯditōe patiunt̉ mente imꝑturbata reſiſtunt. non eis cedentes ad aliquid approbandū veſ ꝑpetrandum qd̓ exorbitet ab itinere ſapiētie et legeiuſticie. ſꝫ ſtultis mortalibus ⁊ iniuſtiſ nō corporibus ſꝫ moribus ſimiles. ut nō dicam deteriores. eo ꝙ vetuſtiores et debita pena inſanabiles. ip̄iꝰ qͦꝫ mentis ut iſte appellauit ſalofluctuat. nec in veritate atqꝫ ꝟtute qͣ tur/bulentis ⁊ prauis affectōibꝰ repugnat̉ exulla animi ꝑte ꝯſiſtunt. ¶ Ca. iiij.Ve ſunt ſentētie ph̓oꝝ de hijs animiImotibus que greci pathe. noſtri aūtqͥdam ſicut cicero ꝑturbatōes. qͥdāaffectōes vel affectus. Quidā vero ſicut iſtede greco exp̄ſſius paſſiones vocāt. Has gͦ ꝑturbatōes. ſiue affectōeſ. ſiue paſſiones. qͥd aph̓i dicunt etiā in ſapientē cade̓. ſꝫ moderatas. ratōiqꝫ ſubiectas. ut eis leges qd̓āmō qͥbus ad neceſſariū redigātur moduꝫ dn̄atiomentis imponat. Hoc ſentiūt. platonici ſuntſiue ariſtote lici cuꝫ ariſtoteles diſcipulꝰ platonis fuerit qͥ ſecta ꝑipatēticā ꝯdidit. Alijsaūt ſicut ſtoiciſcāde ullas om̄ino huiuſcemodi paſſiones ī ſapientē non placꝫ. Hos autēid e ſtoicos cicero in libris de finibꝫ bonoruꝫ⁊ maloꝝ verbis magis qͣꝫ rebus adu̓ſus ſeuplatonicos ꝑipateticos certare ꝯuincit qn̄quideꝫ ſtoici nolūt bona appellare ſꝫ ꝯmodacorꝑis ⁊ eterna: eo ꝙ nullū bonū volunt eſſehomīs p̄ter ꝟtute tanqͣꝫ artem bn̄ viuendi:q̄ nō niſi in animo eſt. Hec aūt iſti ſimplicit̓ ⁊ex cōmuni loq̄ndi ꝯſuetudine appellāt bonaſꝫ incomꝑatōe ꝟtutis qua recte viuit̉. ꝑua ⁊exigua: exquo ſit ut ab vtriſqꝫ qd̓libꝫ vocentur ſeu bona ſeu ꝯmoda. pari tn̄ exiſtimatōepenſentur. nec in hac q̄ſtione ſtoici delectentur niſinouitate ꝟboꝝ. Videtur ergo mihi