philoſophicos libros poetaſ d̓ bn̄ īſtituta ciuitate pellenti. ⁊ miſcetur demoni a principibus ⁊ pontificibus ciuitatis perſcenicos ludos poetarū ludibria requirenti Non miſcetur homini deorum criminafingere ꝓhibeti: ⁊ miſcetur demoni ſe falſis deoꝝ crimībꝰoblectati. Non miſcet̉ homī magoꝝ ſceleraiuſtis legibus puniēti ⁊ miſcetur demoni magicas artes docenti ⁊ implenti. Non miſcet̉homī imitatōꝫ demonis fugienti: ⁊ miſcet̉ d̓moni decēptōꝫ hoīs aucupati. ¶ Ca. xxjEd nimirū tāte huius abſurditatis⁊ indignitatis eſt magna neceſſitasꝙ ſcꝫ deos ethereos humana curantes. quod terreſtres hoīes agerent vtiqꝫ lateret niſidemones aerij nūciarēt. qm̄ etherlōge aterra eſt lateqꝫ ſuſpenſuſ. aer ꝟo etheri terreqꝫ ꝯtīguus. O mirabilem ſapientiaꝫQuid aliud de dijs iſti ſentiūt quoſ om̄es optimos volūt niſi eos ⁊ humana curare necultu videātur indigni. ⁊ ꝓpter elem̄toꝝ diſtātiā humana neſcire. ut credant̉ demoneſ neceſſarij. ⁊ ob hoc etiā putent̉ colendi ꝑ quosdij poſſint quid ī rebus humanis agat̉ addiſcere ⁊ vbi oportꝫ homībus ſubuenire. Hocſi ita eſt dijs iſtis bonis magis notus eſt demon ꝑ corpus vicinū ꝙͣ homo ꝑ aīm bonum.O multū doledā neceſſitas an potius irrideda vel deteſtāda vanitas ne ſit vana diuinitas. Si em̄ animo obſtacl̓o corꝑis libero animū nr̄m videre dijpn̄t nō ad hoc indigēt demōibus nuncijs. Si aūt animoꝝ indicia corporalia qͣlia locutio. vultus. motuſ ꝑ corpusſuum. ē therijdij ſentiunt. ⁊ inde colligūt qͥdetiā demōe ſnunciēt pn̄t et mendacijs demonum decipi. Porro ſi deoꝝ diuinitas ad̓monibus nō pōt falli eadem diuinitate qd̓ agimus non poteſt ignorare. Vellem aūt michiiſti diceret vtrum dijs demōes nūciauerintde criminibus deoꝝ poetica platōni diſplicere figm̄ta. ⁊ ſibi eā place̓ celauerit anvtrūqꝫ occultauerint deoſqꝫ eſſe maluerint totiꝰrei huius ignaros. anutrūqꝫ indicauerint. ⁊religioſam ergā deos platōis prudentiā ⁊ īdeos iniurioſam libidinē ſuā. Anſententiaꝫqͥdem platōnis quā noluit deos ꝑ impiā licetiam poetarum falſis crimībus infamari ignotam dijs eſſe voluerint. ſuā vero neqͥciaꝫ qͣludos ſcenicos amāt. qͥbus illa deoꝝ dedecōra celebratur ꝓdere nō erubuerint vel timūerint. Hoꝝ qͣtuor q̄ interrogādo ꝓpoſui qd̓libet eligat. in quolibꝫ eoꝝ quantū mali dedijs boniſ opinētur attendat. Si em̄ pͥmumelegerint ꝯfeſſuri ſunt non licuiſſe dijs bonishabitare cum bono platōne qn̄ eoꝝ iniuriaſꝓhibebat ⁊ habitaſſe cum demonibus maſqn̄ eorum iniurijs exultabat. Cuꝫ dij boni homine bonū lōge a ſe poſitū. nō niſi ꝑ maloſdemones noſſent qͦs vicios noſſe nō poſſent Siaut ſcd̓m elegerint ⁊ vtrūqꝫ occultatū de demonibus dixerint ⁊ dij om̄ino neſcirēt ⁊ platōnis religioſiſſimā legem ⁊ demonū ſacrilegam delectatōꝫ; quid in rebus humanis perinternuncios demones dij noſſe vtiliter pn̄tquādo illa neſciunt que in honorē bonorumdeorum religione bonoꝝ hoīm ꝯtra libidinemaloꝝ demonū decernuntur. Si ꝟo terciūelegerint. ⁊ nō ſoluꝫ ſentētia platōnis deoꝝiniurias ꝓhibente. ſed etiā demonū neq̓ciaꝫdeorum iniuriaſ exultāte. ꝑ eoſdem demōesnuncios dijs innotuiſſe reſpōderint: hoc nūciare eſt anīſultare. Et dij vtrūqꝫ ſic audiūtſic vtrumqꝫ ꝯgnoſcunt. ut nō ſolū malignosdemōes deoꝝ dignitati ⁊ platōnis religiōicōtraria cupiētes atqꝫ faciētes a ſuo acceſſu nō arceat: verum etiā ꝑ illos malos ꝓpinquos platōni bono longinqͦ dona trāſmittātSic em̄ eos elemētoꝝ quaſi cathenata ſeriescolligauit ut illis a qͥbus criminātur ꝯiungihuic a quo defēdūtur nō poſſint: vtrūqꝫ ſcientes ſed aeris ⁊ terre trāſmutare ponderanō valentes. Iam qd̓ reliquū eſt ſi qͣrtuꝫ elegerint peius eſt ceteris. Quis em̄ ferat ſi poetarum de dijs immortalibus criminoſa figmenta. ⁊ theatroꝝ indigna ludibria ſuāqꝫ īhijs om̄ibus ardentiſſima cupiditatem ⁊ ſuauiſſima voluptatē dijs demōēs nunciauerīt⁊ ꝙ plato philoſophica grauitate de optīarepublica. hec om̄ia cenſuit remouenda tacuerint ut iam dijboni ꝑ tales nuncios noſſecogatur. maſa peſſimoꝝ nec aliena lꝫ eorundeꝫ nuncioruꝫ. atqꝫ hijs ꝯtraria nō ſinanturnoſſe bona ph̓orum. cum illa ſint iniuriarum:iſta in honorē ip̄oꝝ deoꝝ. ¶ Ca. .xxij.Via igit̉ nichil iſtoꝝ qͣtuor eligēduꝫeſt ne in quolibꝫ eoꝝ de dijs tā maleſentiat̉. Reſtat ut nullo mō credend̓ſit ꝙ apuleius ꝑſuadere nitit̉. ⁊ quicunqꝫ alijſūt eiuſdē ſentētie ph̓i. ita eſſe medios demones inter deos ⁊ hoīes tanqua inter nuncios⁊ interp̄teſ. qui hinc ferāt petitiones nr̄as inde deoꝝ ſuppecias. ſꝫ eē ſpūs nocēdi cupidiſſimos a iuſticia penitꝰ alienos. ſuꝑbia tumidos. inuidētia liuidos. fallacia callidoſ. Quiin hͦ qͥdem aere habitāt. qꝛ d̓ celi ſuꝑioris ſb̓limitate deiecte merito inregreſſibilis trāſgreſſionis in hͦ ſibi ꝯgruo velut carcere p̄dānati ſūt. Nec tn̄ qꝛ ſupra terras ⁊ aqͣs aeri locus ē. ideo ⁊ ip̄i ſunt meritis ſuꝑiores hoībꝰqui eos non terreno corpore ſed electo in auxilium deo vero. piamente facilime ſuperāt.Sꝫ multis plane ꝑticipatōne vere religiōis
Druckschrift
De civitate dei : [Mit Kommentar von Thomas Waleys und Nicolaus Trivet]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten