Druckschrift 
De civitate dei : [Mit Kommentar von Thomas Waleys und Nicolaus Trivet]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

fuiſſe ꝓdit hiſtoria. Sed huius vicij ſūmitatem qͣſi arcēqͣndānero ceſar pͥmꝰ obtinuitcꝰ fuit tāta luxuriēs ut nihil ab eo putareturvirile metuendū. tāta crudelitas vt nͥl mollehabere crederet̉ ſi neſciret̉. Etiā talibꝰ malistn̄ dn̄andiptās dat̉ niſi ſūmi dei ꝓuidētiaqn̄ res hūanas iudicat tl̓ibꝰ dn̄is dignas. Sꝫaꝑte de hac re vox dina eſt loq̄ntr dei ſapīa me reges regnat. et tirāni me tenet t̓raꝫSed netiranni peſſimi atqꝫ improbi r̓geſſꝫ veteri noīe fortes dicti exiſtimēt̉ vn̄ ait virgilius. ꝑs mihi pacis erit dextra tetigiſſe tiranni. aꝑtiſſime alio loco de deo dictū eſt qꝛregnare facit hoīem ipocrita ꝓpt̓ ꝑuerſitateppl̓i. Quāobrē ꝙͣuis vt potui ſatis expoſuerīqua deꝰ vnus verꝰ et iuſtus. romanos ẜmquanda forma terrene ciuitatis bonos adiuuerit. ad tāti impijgl̓iam ꝯſeq̄nda. pōt tamēet alia eſſe latētior ꝓpt̓ diu̓ſa merita gn̓ishūanideo magis nota ꝙͣ nob̓. duꝫ illud ꝯſtetint̓ oēs veracit̓ pios. neīem ſine vera pietateid eſt veri dei vero cultū vera poſſe hr̄e ꝟtutem nec ea vera eſſe qn̄ gl̓ie ſeruit hūane. eostn̄ ciues ſūt ciuitatis eterne in ſacris literis nr̄is d̓r ciuitas dei vtiliores eſſe t̓rene ciuitati qn̄ hn̄t virtute vel ip̄am ꝙͣ ſine ip̄a. Illi aūt verapietatē p̄diti bn̄ viuūt ſi hāc ſcientiā regēdi ppl̓os ꝯſectati ſūt. nͥl eſt faciliusrebꝰ hūanis quā ſi deo miſerāte hēant ptāteTales aūt hoīes virtutes ſuas qͣntaſcūqꝫ inhac vitā pn̄t hr̄e tribuūt niſi gr̄e dei eaſvolētibꝰ. petētibꝰ. credētibꝰ dederit. ſiml̓qꝫintelligūt qͣntū ſibi deſit ad ꝑfectōeꝫ iuſticiequal̓ eſt in illoꝝ ſanctoꝝ angeloꝝ ſocietatecui ſe nitunt̉ aptare Quātūlibet aūt laudeturatqꝫ p̄dicet̉ ꝟtus ſine vera pietate ẜuit hominū gl̓ie nequaꝙͣ ſcōrū exigͣuis initijs ꝯparanda eſt. quoꝝ ſpes poſita eſt in gr̄a et mi Ca. xxſericordia veri deiOlent ph̓i finē boni hūani ī ip̄a virtute ꝯſtituūt. ad ingerendū pudorēqͥbuſdā ph̓is virtutes qͥdem ꝓbatſed eas voluptatis corꝑalis fine mētiunt̉. illam ſeip̄am putat appetēdā iſtas ꝓpt̓ ip̄amtabulā quādā verbis pinge̓. vbi voluptas inſella regali quaſi delicata q̄dā regina conſidat. eiqꝫ virtutes famule ſubijciant̉ obſeruates eiꝰ nutū vt faciāt qd̓ illa imꝑauerit. prudentie iubeat vt vigilant̓ inqͥrat quo voluptas regnet ſalua ſit. iuſticie iubeat vt p̄ſtetbn̄ficia pōt ad ꝯꝑandas amicicias corꝑalibus cōmodis neceſſarias. nulli faciat iniuriaꝫne offenſis legibꝰ voluptas viue̓ ſecura poſſit fortitudī iubeat vt ſi dolor corꝑi acciderit ꝯpellat in morte teneat dn̄am ſua. id eſtvoluptate fortit̉ in animi cogitatōe. vtſtinarū deliciaꝝ ſuaꝝ recordatōe mitigetſentis doloris aculeos. tꝑantie iubeat vt tan capiat alimentoꝝ et ſi qua delectāt ne perīmoderatōem noxiū aliqͥd valitudine turbetet voluptas quā etiā in corꝑis ſanitate epicurei maxima ponūt grauit̓ offendat̉. ita virtuteſcū tota ſue gl̓ie dignitate tanqͣꝫ imꝑioſecuidā et inhoneſte muliercule ſeruiēt voluptati. Nihil hac pictura dicūt eſſe ignominioſius et deformiꝰ minꝰ ferre bonoꝝ poſſitaſpectus. Et verū dicunt. ſꝫ exiſtimo ſatiſdebiti decoris eſſe picturā. ſi et̄ talis fingat̉vbi virtutes hūane gl̓ie ſeruiūt. Licet ei iſtagl̓ia delicata mulier ſit. inflata tn̄ eſt ml̓tum inanitatis hꝫ. Vn̄ ei digne ſeruit ſoliditas qͥdā firmitaſqꝫ ꝟtutū vt nichil ꝓuideat ꝓuidētia nihil diſtribuat iuſticiā. nͥltolle̓tfortitudo. nihiltꝑantia moderet̉ niſi vn̄ placeatur hoībꝰ et ventoſe gl̓ie ſeruiat̉. Nec illi ſeab iſta feditate defēderint. cum aliena ſpernant iudicia velut gl̓ie ꝯtēptores. ſibi ſapietes vident̉ ſibi placet eoꝝ ꝟtꝰ ſi tn̄ vllaē alio qͦdā hūane ſb̓dit̉ laudi neqꝫ ip̄eſibi placet. eſt. Qui aūt vera pietate indeū quē diligit credit ſꝑat. plꝰ intēdit ī eain qͥbus ſibi diſplicet. qͣꝫ in ea ſi qua in illo ſūt tam ipſiqͣm veritati placēt. Neqꝫ id tribuit vn̄ iam pōt place̓. niſi eiꝰ miſcd̓ie cui metuit diſpiice̓. De hijs ſanatis gras agēs ill̓ſanādis p̄ces fundes Ca. xxj.Ve ita ſint. t̓buamꝰ dādi r̓gniatqꝫ imꝑijptatem niſi deo ꝟo datfelicitatem. regnum celorum ſolispijs. regnū vero terrenū pijs impijs. ſicutei placet. cui nihil iniuſte placet. Quauis em̄aliqͥd dixerimꝰ qd̓ aꝑtū nobis voluit. tam̄multū eſt ad nos valde ſuꝑat vires nr̄as hominū occulta diſcutē. liqͥdo examīe meritadiiudicare regnorū. Ille igit̉ vnus verꝰ deus nec iudicio nec adiutorio deſerit genꝰ hulmanū. qn̄ qͣntum voluit romanis regnuꝫ dedit. dedit aſſirijs. vel etiā ꝑſis. a quibꝰ ſoloſduos deos coli. vnū bonū. alteꝝ malū. ꝯtinetlr̄e iſtoꝝ. vt taceā de ppl̓o hebreo de dixi qͣntū ſatis viſū eſt. qui p̄ter vnū deū coluit. qn̄ regͣnauit. Qui ergo ꝑſis dedit ſegetes ſine cultu dee ſegētie. qui alia dona t̓rarūſine cultu tot deoꝝ qͦs iſti rebꝰ ſingul̓ ſingulos. vl̓ eciā rebꝫ ſingul̓ pl̓es p̄poſuerūt. ip̄e et̄regnū dedit ſine cultu eoꝝ quoꝝ cultuꝫ ſeiſti regnaſſe crediderūt. Sic et̄ hoībꝫ. Quimario ip̄e gaio ceſari. qui auguſto ip̄e et nerōmi. veſpaſianis vl̓ pri vl̓ filio ſuauiſſimisimꝑatoribus. ip̄e domiciano crudeliſſimoet ne ſingulos ire neceſſe ſit qui cōſtantinoxp̄iano. ip̄e apoſtate iuliano. cuius egregia-