abnuere poſſumus eſſe ſcp̓tum in lr̄is ſanctisſemellocutus ē deus duo hec audiui qm̄ poteſtas ē dei. ⁊ tibi domīe miſcd̓ia. qͥd reddes vnicuiqꝫ ſcd̓m oꝑa eiꝰ. Qd̓ enī dictū eſt ſemullocutꝰ eſt. intelligit̉ immobilit̓. hoc eſt incōmutabiliter ē locutus. ſic̄ nouit incōmutabiliteroīaq̄ futura ſūt. et q̄ ipſe facturꝰ eſt. Hac itaqꝫ racōne poſſumus afando fatum appellareniſi hoc nomen iam ī aliare ſole̓t ītelligi. quocorda hoīm nolumꝰ inclinari. Non eſt autemcōſeqn̄s ut ſi deo certus nō eſt oīm ordo cauſarum. ideo nichil ſit in noſtre volūtatis arbitrio. Et ipſe quippe nr̄e volūtates in cauſarūordine ſūt. qui certus eſt deo eiuſqꝫ p̄ſcientiaꝯtinetur. qm̄ ⁊ humane volūtates humanoꝝoꝑm cauſe ſūt. atqꝫ ita qui oēs rerū cauſas ꝑſciuit. ꝓfecto in eis cauſis etiā nr̄as voluntates ignorare nō potuit quas nr̄oꝝ oꝑm cauſas eſſe p̄ſciuit. Nam ⁊ illud ꝙ idē cicero ꝯtendit nihil fieri ſi cauſa efficiēs nō p̄cedat. ſatiseſt ad eum in hac qōne redarguēdum Quidenī eum adiuuat ꝙ dicit. nihil qͥdem fieri ſinecauſa. ſed non omnē cām eſſe fatalē. qꝛ eſt cāfortuita. eſt naturalis. eſt volūtaria. Suffic̄qꝛ omne quod ſit non niſi cā p̄cedēte fieri cōfitetur. Nos em̄ eas cās que dicunt̉ fortuite.vnde etiam fortuna nomē accepit nō eē dicimus nullas ſed latētes. eaſqꝫ tribuimꝰ vel deiveri vel quorūlibet ſpirituū volūtati. ipſaſqꝫnaturales nequaꝙͣ ab illiꝰ volūtate ſeiungimus qͥ eſt auctor omīs ꝯditorqꝫ nature. Iamvero cae volūtarie. aut dei ſunt aut angeloꝝaut hoīm aūt quorūqꝫ aīalium. ſi tamē volūtates appellāde ſūt aīalium ronis exꝑtiū motus illi. quibꝰ aliqua faciūt ẜm naturaꝫ ſuamcum qͥd vel appetūt vel euitāt. angeloꝝ aūtvolūtates ſeu bonoꝝ quos angelos dei dicimus. ſeu maloꝝ quos angelos diaboli ul̓ etiādemones appellamꝰ. ſic ⁊ hoīm ⁊ bonorū ſcilꝫet malorū. Ac ꝑ hoc colligit̉ nō eē cas efficietes oīm que fiūt niſi volūtarias illiꝰ natue̓ ſcꝫque ſpūs vite eſt. Nam ⁊ aer iſte ſeu ventꝰ d̓rſpūs. ſed qm̄ corpus eſt non eſt ſpūs vite. Spiritus ergo vite qͥ viuificat oīa. creatorqꝫ eſtomīs corꝑis ⁊ omnis creati ſpūs. ip̄e eſt deusSpūs vtiqꝫ non creatꝰ. In eius volūtate ſūma ptās eſt. que creatoꝝ ſpūum bonas volūtates adiuuat. malas iudicat omneſ ordinatet qͥbuſdam tribuit ptātes. qͥbuſdam non tribuit. Sicut enī oīm naturarū creator eſt. itaoīm ptātum dator nō volūtatum. Male qͥppevolūtates ab illo n̄ ſūt. qͦniā ꝯtra naturā ſūtque ab illo eſt. Corꝑa igit̉ magis ſubiacet voluntatibꝰ quedā noſtris id eſt oīm aīantiummortaliū. ⁊ magis hoīm ꝙͣ beſtiaꝝ. Quedamvero angelorū ſed oīa maxime dei voluntatiſubdita ſunt. cui etiā volūtates omēs ſubijciuntur. qꝛ non habēt ptātem niſi quā ille concedit. Cauſa itaqꝫ rerū que facit nec fit deꝰ eſtalie vero ⁊ cae faciūt ⁊ fiūt. ſicut ſūt oēs creati ſpūs maxime rōnales. Corporales autemcāe que mag̓ fiūt ꝙͣ faciūt. non ſūt int̓ cauſasefficientes numerāde. quoniaꝫ hoc pn̄t qd̓ exipſis faciūt ſpūum voluntates. Qūo igit̉ ordo carum qui p̄ſciēti certꝰ eſt deo. id efficit vtnihil ſit in noſtra volūtate. cum in ip̄o cārumordine magnū hēant locum nr̄e voluntatesCōtendat ergo cicero cum eis qͥ hūc carumordinē dicunt eſſe fatalē vel potius ip̄m fatinoīe appellāt. quod abhorremꝰ p̄cipue ꝓptervocabulū quod nō in re vera ꝯſueuit intelligi. Quod vero negat ordine cārum oīm eſſecertiſſimuꝫ et dei p̄ſcientia notiſſimū. plꝰ eumꝙͣ ſtoici deteſtamur. Aut enī deum eē negatquod qͥdem inducta alteriꝰ ꝑſona in libris dedeorum natura facere molitꝰ eſt. aut ſi eē cōfitetur deum que negat p̄ſcium futuroꝝ etiaſic nihil dicit aliud qͣꝫ qd̓ ille dixit inſipiēs incorde ſuo non eſt deꝰ. Qui emī non ē p̄ſciꝰ oīmfuturorū. non eſt vtiqꝫ deꝰ. Quapropt̓ ⁊ volūtates noſtre tm̄ valēt qͣntū deus eas valerevoluit atqꝫ p̄ſciuit. Et iō qͥcqͥd valēt. certiſſime valent. et qd̓ facture ſūt. ip̄e oīno factureſūt. qꝛ valituras atqꝫ facturas ille p̄ſciuit. cꝰp̄ſcientia falli nō poteſt. Quapropter ſi mihifati nomē alicui rei adhibendū placeret. magis dicerem fatū eſſe infirmioris potentiorisvoluntate qui eum habet in ptāte. qͣꝫ illo cauſarum ordine quem non vſitato ſed ſuo moreſtōici fatum appellāt. arbitriū noſtre volūta¶ Ca. x.tis auferriNde nec illa neceſſitas formidandaeſt. quā formidādo ſtoici laborauerūtcauſas rerū ita diſtinguere vt qͣſdāſubtraherēt neceſſitati. quaſdam ſubderentatqꝫ in hijs quas eē ſub neceſſitate noluerūt.poſuerūt etiā noſtras volūtates. ne videlicꝫnon eſſent libere ſi ſubderent̉ ncc̄itati. Si enīneceſſitas nr̄a illa dicēda ē q̄ nō eſt in nr̄a poteſtate ſed etiā ſi nolumꝰ efficit qd̓ pōt. ſicuteſt neceſſitas mortis manifeſtū eſt volūtateſnr̄as qͥbus recte vel ꝑperam viuit̉. ſub tl̓i neceſſitate non eſſe. Multa enī facimꝰ. q̄ ſi nollemus nō vtiqꝫ faceremꝰ. quo pͥmitꝰ pertinetip̄m velle. Nam ſi volumus eſt ſi nolimus noneſt. Nō enī vellemꝰ. ſi nollemꝰ. Si aūt illa definit̉ eſſe neceſſitas. ſcd̓m quā dicimꝰ neceſſeeē. vt ita ſit aliqͥd vel ita fiat. neſcio cur eamtimeamꝰ ne nobis libertatē auferat voluntatis. Neqꝫ enī ⁊ vitā dei ⁊ p̄ſcientiā dei ſub noceſſitate ponimus ſi dicamus neceſſe eē deuꝫſemꝑ viuere. et cuncta p̄ſcire. ſicut nec ptās