atqꝫ a nobis exaggerarent̉ rn̄derent iſti. ridenda eē figmēta poetaꝝ nō veris attribuēdanumībus. et tn̄ ſe ipſi nō ridebāt cuꝫ taliadeliramēta non apud poetas legebāt ſꝫ in tēplis colebāt. Ioue igitur de oībꝰ rogaret. eivni tm̄ mō ſupplicaret. Non em̄ qūo miſiſſꝫ victoriā ſi dea eſt et ſub illo rege eſt poſſet ei audere reſiſtere. et ſuā potiꝰ face̓ volūtatemCa. xviijVid ꝙ et felicitas dea eſt. ⁊de accepit. arameruit. ſacra ei ꝯgrua ꝑſoluta ſūt. Ip̄a vero ſola coleret̉. Vbi em̄ ip̄a eſfet. qͥd boni nō eſſꝫ. Sed qͥd ſibi vult ꝙ et fortuna dea putat̉ et colit̉. An alid̓ eſt felicitasaliud fortuna. qꝛ fortuna pōt eſſe et mala. Felicitas aūt ſi mala fuerit felicitas n̄ erit. Certe oēs deos vtriuſqꝫ ſexus. ſi et ſexū hn̄t. nonniſi bonos exiſtimare debemꝰ. Hoc plato dic̄hoc alij ph̓i. hoc excellētes reipublicē ppl̓orūqꝫ rectores. Qūo ergo dea fortuna aliquādobona eſt. aliqn̄ mala. An forte qn̄ mala eſt deanon eſt. ſed in malignū demonē repete ꝯuertitur. Quot ſunt ergo dee iſte. Profecto qͦt qͦthoīes fortunati hoc eſt bone fortune. Nā cuꝫſint et alij plurimi ſimul. hoc eſt vno tꝑe male fortune. nunqͥd ſi ip̄a eēt ſimul et bona eſſetet mala. hijs aliud. illis aliud. An illa q̄ dea ēſemꝑ bona eſt. Ip̄a eſt e̓go felicitas. Cur adhibent̉ diuerſa noīa. Sed et hoc feredum eſtSolet em̄ et vna res duobꝰ noībus appellariQuid diuerſe edes. diuerſe are. diue̓ſa ſacra.Eſt cauſa inqͥunt. qꝛ felicitas illa eſt quaꝫ boni habēt p̄cedētibꝰ meritis Fortuna ꝟo qued̓r bona ſine vllo examīe meritoꝝ fortuitu accidit hoībus et bonis et malis. Vnde etiā fortuna noīatur. Qūo ergo bona eſt. que ſine vllo iudicio venit et ad bonos et ad malos. Vtqͥd aūt colit̉ que ita ceca eſt. paſſim in qͦſlibetincurres. vt ſuos cultores plerūqꝫ p̄tereat ⁊ſuis ꝯtēptoribꝰ hereat. Et ſi aliqͥd ꝓficiūt cuitores eius vt ab illa videatur ⁊ amētur iā merita ſequit̉. nō venit fortuitu. Vbi eſt ergo illa definitio fortune. Vbi eſt ꝙ a fortuitis etiam nomē accepit. Nihil em̄ ꝓdeſt eā colere fifortuna eſt. Si aūt ſuos cultores diſcernit vtꝓſit. fortuna nō eſt. An ⁊ ip̄am quo volueritiupiter mittit. Colat̉ ergo ip̄e ſolus. Nō eniꝫpōt ei iubēti. et eā quo voluerit mittēti fortuna reſiſtere. Aut certe iſtā mali colāt. qui nōlunt habere merita qͥbꝰ dea poſſit felicitas inuitariCa. xix.Antū ſane huic velut numini tribuunt quā fortunā vocāt. vt ſimulacrūeius qd̓ a matronis dedicatuꝫ eſt. etappellata eſt fortunā muliebris. etiā locutumeſſe memorie ꝯmedauerint. atqꝫ dixiſſe nō ſe-mel ſed iteꝝ. ꝙ eā rite matrone dedicauerītQuod qͥdem ſi verū ſit. mirari nos nō oꝑtet.Non em̄ malignis demonibꝰ etiā ſic difficileeſt fallere. quoꝝ artes atqꝫ verſutias hinc potius iſti aduertere debuerūt qd̓ illa dea locūta eſt. que fortuitu accidit nō que meritis venit. Fuit em̄ fortuna loquax et muta felicitavt qͥd̓ aliud niſi vt hoīes recte viuere nō curarent. ꝯciliata ſibi fortuna que illos ſine vll̓ bonis meritis faceret fortunatoſ. Et certe ſi fortuna loquit̉ nō ſaltē muliebris ſꝫ virilis potius loq̄retur. vt nō ip̄e que ſimulacrū dedicauerūt putarent̉ tm̄ miraculū muliebri loqͣcitate finxiſſe.¶ Ca. xx.Irtutē qͦꝫ deā fecerūt q̄ q̓dem ſi deaeſſet. multis fuerat p̄fereda. Et nuncqꝛ dea nō eſt. ſed donū dei eſt. ip̄a abillo impetret̉ a quo ſolo dari pōt. et oīs falſorum deoꝝ turba vaneſcat. Sed cur ⁊ fidesdea credita eſt. ⁊ accepit etiā ip̄a tēplū ⁊ altare. Quā qͥſquis prudent̓ agnoſcit. hītaculum illi ſeip̄m facit. Vn̄ aūt ſciūt illi quid ſit fides. cꝰ pͥmū et maxīm officiū eſt vt in veꝝ credatur deū. Sed cur nō ſuffecerat virtꝰ Nōne ibi eſt et fides. qn̄quidē virtute ī quatuorſpēs diſtribuēdā eē viderūt prudētiaꝫ. iuſticiam. fortitudinē. tꝑātiam. Et qūo iſte ſingule ſpēs ſuas hn̄t. in ꝑtibus iuſticie fides e. maximūqꝫ locū apd̓ nos habet qͥcunqꝫ ſcimꝰ qͥdſit ꝙ iuſtus ex fide viuit. Sed illos miror appetitores multitudīs deoꝝ. ſi fides dea ē qͣrealijs tam multis deabꝰ iniuriā fecerint. p̄termittēdo eas. qͥbus ſimilit̓ edes ⁊ aras dedicare potuerūt. Cur tꝑantia dea eē non meruitcum eius noīe nōnulli romani pͥncipes n̄ ꝑuāgſoriā ꝯꝑarint. Cur deniqꝫ fortitudo dea noneſt. que adfuit mutio cuꝫ dexterā porrexit inflāmas que adfuit curco. cum ſe ꝓ patria inabruptā terram p̄cipitē dedit. que adfuit decio patri. et decio filio. cum ꝓ exercitu ſe vouerunt. ſi tn̄ hijs omībus vera inerat fortitudo. vnde mō non agit̉. Quare prudētia. quare ſapiētia nulla numinū loca meruerūt. Anqꝛ in noīe generali ipſiꝰ virtutes oēs colunt̉Sic ergo poſſet et vnꝰ deus coli. cꝰ ꝑtes cet̓idijputant̉. Sed in illa vna virtute ⁊ fides eſtet pudicicia. que tn̄ extra in edibꝰ ꝓp̓js altariameruerūt. Has deas non veritas. ſed vanitas fecit¶ Ca. xxj.Ec em̄ veri dei munera ſūt. nō ip̄e ſūtdee. Verūtn̄ vbi eſt virtꝰ et felicitasequid aliud q̄rit̉. Quid ei ſufficit. cuivirtus felicitaſqꝫ nō ſufficit. Oīa qͥppe agenda ꝯplectit̉ virtꝰ oīa obtinēda felicitas. Siiupit vt hec daret id eo colebat̉ quia ſi bonuꝫaliq̓d eſt latitudo regni atqꝫ diuturnitas ad