ſicut victus et amictꝰ. ꝙͣuis cum graui affliMonedeſint non fragūt in bonis ꝑferedi tolecādiqꝫ virtute. nec eradicāt ex aīo pietatēAd exercitatā faciūt fecūdiore quātomagiscū deſunt ea que curādis funeribuſ ꝯdendiſqꝫcorporibus defunctorū adhiberi ſolent nō efficiunt miſeroſ in occultis pioꝝ ſedibus iamquietos. Ac ꝑ hoc qn̄ iſta cadaueribus xp̄ianorū ī illa magne vrbis vel etiā alioꝝ opidorū vaſtacoē defuerūt nec viuoꝝ culpa eſt quinon potuerūt iſta p̄bere. nec pena mortuorūqui nō poſſūt iſta ſentire. ¶ Ca. decimūqͣrtū.Ed multi inquiūt xp̄iani etiam captiuiducti ſūt Hoc ſane miſerrimū eſt. ſi aliqͦduci potuer̄t vbi deū ſuū nō inuenerūt. Sūtaūt ī ſcp̓turis ſāctis huiꝰ etiā cladis magnaſolacia. Fuerūt ī captiuitate tres pueri. fuit daniel. fuerūt alij ꝓphete. nec deus defuitoſolator. ſic ergo non deſeruit fideles ſuos ſb̓dominacōne gentis licet barbare. tn̄ hūaneq̄ ꝓphetā nō deſeruit nec in viſceribus belueHec qͦꝫ illi cū quibꝰ agimus malūt irride̓ ꝙͣcredere. qui tamē in ſuis litteris credūt arione metimneū nobiliſſimū citariſtā cū eiectuſeſſꝫ de naui exceptum delphini dorſo. et adterras eſſe ꝑuectum. Verū illud nr̄m de ionaꝓpheta incredibilius eſt. Plane incredibiliꝰquia mirabilius. et mirabilius qꝛ potentius.Abent tamen ¶ Ca. decimumquītū¶ Viſti d̓ captiuitate tligiōis cā etiā ſpōtetolerāda. et in ſuis p̄claris viris nobiliſſimuꝫexemplū. Marcus regulus imperator populi romani captiuus apud cartaginenſes fuitQui cum ſibi mallēt a romanis ſuos reddi ꝙͣeoꝝ tenere captiuos. ad hoc impetrādū etiamiſtū p̄cipue regulum cum legatis ſuis rōmam miſerūt pͥus iuratione cōſtrictum. ſi ꝙvolebāt minime ꝑigiſſet redituꝝ eē carthaginem Perrexit ille atqꝫ in ſenatu ꝯtraria ꝑſuaſit. quoniā non arbitrabat̉ vtile eſſe romane reipublice mutare captiuos. Nec pꝰ hācperſuaſione a ſuis ad hoſtes redire cōpulſuseſt ſed quia iurauerat id ſponte compleuit.At illi eum excogitatis atqꝫ horrendis cruciatibꝰ necauerūt. Incluſum quippe āguſtoligno vbi ſtare cogeret̉ clauiſqꝫ acutiſſimisvndiqꝫ confixo. vt ſe in nullam eius partemſine penis atrociſſimis inclinare tetiam vigilando ꝑemerūt. Merito certe laudant virtutem tam magna infelicitate maiorē. Et perdeos ille iurauerat quorum ꝓcultu ꝓhibitohas generi humano clades iſti opinant̉ infligi. Qui ergo ꝓpterea colebātur vt iſtam vitam ꝓſperam redderēt fiuerunt iuranti hasirrogari penas ſeu permiſerūt. ſeu voluerūtQuid ꝑiuro grauius irati facere potueruntSed cur non ratlocinatōem meam potiꝰ advtrumqꝫ cōcludam. Deoſ certe ille ſic coluitvt ꝓpter iuriſiurandi fidem nec maneret ī patria nec inde quolibet iret. ſed ad ſuos acerrimos inimicos redire minime dubitaret. hͦſi huic vite vtile exiſtimabat. cuius tā horrēdum exitum meruit proculdubio fallebaturSuo quippe docuit exēplo nihil deos ad iſtātemporalē felicitatē ſuis ꝓdeſſe cultoribus.quando quidē ille eoꝝ deditꝰ cultui. ⁊ victꝰet captiuus abductus eſt. et quia noluit alit̓quam per eos iurauerat facere. nouo ac pͥusinaudito nimiūqꝫ horribili ſupplicij generecruciatus extinctus eſt. Si autem deoꝝ cultus poſt hac vitā vel ut mercedē reddit felicitatem cur calumniant̉ tꝑibꝰ xp̄ianis iō dicentes vrbi accidiſſe illā calamitatē qꝛ deosſuos colere deſtitit cū potuerit ⁊ illos diligētiſſime colens tam infelix fieri qͣꝫ ille reguluſfuit. niſi forte ꝯtra clariſſimam veritatē tātaqͥſquā demētia mire cecitatis obnitit̉ vt contendere audeat vniuerſam ciuitatē deos colentem infelicē eſſe non poſſe. vnum vero hominem poſſe ꝙ vicꝫ potētia deoꝝ ſuoꝝ multos potiꝰ ſit idonea ꝯſeruare. quaꝫ ſinguloscum multitudo ꝯſtet ex ſingul̓. Si aūt dicūtmarcū regulū etiaꝫ in illa captiuitate illiſqꝫcruciatibꝰ corꝑis. animi virtute beatum eſſepotuiſſe virtꝰ potiꝰ vera q̄rat̉ qͣ beata eē poſſit et ciuitas. Neqꝫ em̄ aliunde beata ciuitasaliūde hō cū aliud ciuitas nō ſit. quā cōcorshoīm multitudo Quāobrē nōdum interim diſputo qualis in regulo virtuſ fuerit. Sufficit ꝙ nūc iſto nobiliſſimo exēplo cogunt̉ fateri non ꝓpter corꝑis bona vel eaꝝ reꝝ q̄ extrinſecꝰ hoī accidūt colēdos deos. qn̄ qͥdemille carere his oībꝰ maluit. qͣꝫ deos ꝑ qͦs iurauit offende̓. Sed qͥd faciemꝰ hoībꝰ qͥ gloriantur ſe talē habuiſſe ciue qualē timet hr̄e ciuitate. Qd̓ ſi nō timēt. tale ergo aliqͥd qͣle accidit regulo. etiaꝫ ciuitati tādiligent̓ quā illedeos colēti occide̓ potuiſſe fateant̉. ⁊ xp̄ianiſtꝑibꝰ nō calūnient̉. Verū qꝛ de illis xp̄ianisorta qō eſt qͥ etiā captiuati ſūt hoc intueant̉et taceāt qͥ ſaluberrime religioni exhinc īprudenter atqꝫ impudent̓ illudūt. qꝛ ſi dijs eorīꝓbro nō ſuit attētiſſimꝰ cultor illoꝝ dum eisiuriſiurandi fidē ſeruaret pr̄ia caruit cū aliānō hr̄et captiuuſqꝫ apud hoſtes lōgā morteſupplicio noue crudelitatis occiſus eſt. ml̓tominꝰ nomē criminādū eſt xp̄ianū in captiuitate ſacr̄oꝝ ſuoꝝ qͥ ſuꝑnā pr̄iam veraci fideexpectātes. etiā in ſuis ſedibꝰ ꝑegrinos ſe eſſe nouerūt¶ Ca. xvj.Agnū ſane crimē ſe putant obijcerexp̄ianis. cumeorum exagͥgerantes