Druckschrift 
1 (1911) Von Justinian bis zur Mitte des zehnten Jahrhunderts : mit Index
Entstehung
Seite
650
Einzelbild herunterladen
 

650 Geschichte der lateinischen Literatur des Mittelalters. Erster Teil.

in septimo decimo (sc. anno) simus, d. h. im Jahr 814, genauer nach f. 69 bCum in mense modo Apreli vivamus in septimo decimo ut praedictum est anno.. .Sic octavus decimus dies mensis Aprelis hodie esse videtur, also 18. April 814.Ein etwas späterer Termin wird 1, 6 f. 73 a erwähnt Post octingentos postseptenosque bis annos . . . haec in mense sequente peregi. Namque cito adven-tum speravi cernere vestrum, Dum mensis Maius septem bis lumina sumit, Cumvobis tribuant dites iam munera digna, also das fränkische Maifeld am 14. Mai814, wobei Dicuil dem Kaiser seine Gabe zu überreichen gehofft hatte.Doch nach 1, 8 f. 76 b scheint es, als ob Ludwig die Bitte des Iren nichterhört habe Quamvis sit presens ego cum sibi carmina canto, Non aurem mihinon verbum non munera reddit, Non oculis cernit, mente haud me cogitat um-quam; auch f. 77b spielt er auf jenes Maifeld an Liber enim neque sum,cogar ne\c\ reddere censum, Praesertim Franci portent dum munera regi, Id-circo Augusto censum portare parabo. Im folgenden Jahre 815 hatte er daszweite Buch hinzugefügt und bot nun beide dem Kaiser als Geschenk an,vgl. 2, 13 f. 91 a Post octingentos domini et post guinque ter annos Anno inpraeterito promisum suscipe donum. Hoc tibi si placeat, rursum addam munerapulchra. Das Werk wurde 816 vollendet, denn am Schluß des viertenBuches f. 117 b heißt es Post octingentos annos iam postque bis octo Conceptudomini praesens nunc annus habetur, Perfecte ex aliis que sunt scripta anterelinquens Dixi, ut sol calidus currunt et frigida luna. Die Eingangsversevon 1, 1 f. 67 a sind Nunc genitum Carolo volo dilectare loquendo, Per ludumfaciens Uli argumenta canendo, Ecce quotus mensis si vis haec scire memento.Prorsus ab Apreli incipiens ita iura probare, De quibus ulla prius numqnamargumenta fuere.

Die Versspielerei steht zuerst 1, 8 f. 7576 b, die Ausgangsverse sindTempora ferventis velocis cernite solis, Roseida servantes tardantis lumina lunae.Menstrua metimur longos per sidera ciclos, Lucida mutatis miscentes faminaverbis, sie sind genau abgepaßt nach Porfirius Carm. 25 (ed. L. Müller p. 26)und die siebzehn Permutationen entsprechen genau denen des Porfiriusp. 2628.!) Zum ersten Rhythmus (1, 9 f. 78 a) vgl. W. Meyer, Münch. Sitz.-ber. 1882, 1, 94 N. VIII, 1, zum zweiten (2,7 f. 84b) S. 97 N. IX, 2, der dritteblieb, weil ungedruckt. Meyer unbekannt. Er heißt (2, 14 f. 91 a)

Ceti tesserae in pirgisSic hae partes in istisPulcherrimam auream

Aleas quas habeoDomino caeli gloria

mutantur ludificis,moventur versiculis.non habeo aleam;tibi donare volo.atque terrae perpetua.

Die letzte Langzeile ist von anderem Bau als die vier früheren, derenAusgang teils trochäisch, teils jambisch erscheint. Die zweite Permutationder vier Verse steht f. 86 a89 b, ans Ende setzt Dicuil die Ermahnungf. 90 a Hie ludus finit, felix Auguste valeto; Rustica ne scribant has membracaveto loqaelas. Diese Mahnung ist in der einzigen Hs. befolgt worden;

') Eine Stelle in der Mensura orbis ter-rae 5, 5 p. 20,17 ff. handelt von Prosodie, woder in dem angeblichen Gedicht der kaiser-

lichen Missi an Stelle des Daktylus gesetzteAmphhnakrus aus Vergil und Sedulius ent-schuldigt wird (Vs. 7. 8).