Druckschrift 
1 (1911) Von Justinian bis zur Mitte des zehnten Jahrhunderts : mit Index
Entstehung
Seite
497
Einzelbild herunterladen
 

Ermenrich. von Ellwangen. 497

et virtute provecto nomine Mahtolfo gratanter edidi quem corrigendum ad vosvsque direxi. Der Dialog wird c. 1 (p. 8, 8) angekündigt Seniori . .. MahtolfoErmenricus vester . . . Dialogum quendam tecum componere malo .. . efflagitoita ut tu ceu senior interrogatus respondeas et ut ego aliquando sub personadisciptdi respondeam magistro. Der Dialog x ) ist übrigens nur künstlich undunnatürlich aufrecht erhalten, denn Ermenrich spricht stets nur einige ganzunbedeutende Worte. Die Geschichte, die erzählt wird, scheint nicht be-sonders ausgeschmückt zu sein, sie ist einfach und dürftig. GriechischeWorte c. 2 p. 8, 34 tragelafus (= Elch) und 35 sinaxis.

Hss.: Stuttgart Bibl. fol. 55 s.SII und Hist.fol.523 s.XV. Ausgaben: MG. SS. 10,11—15und besonders von G e i f e 1 in Württembg. Geschichtsquellen hrsg. v. Statist. Landesamt 2(1888) S.8—12, vgl. S. 5 f. — Vgl. Dümmler S. 479 ff. Das der Vita angehängte EpitaphHariolfs bei GeifelS. 12 stammt übrigens wohl auch von Ermenrich, vgl. die griechischenWorte S. 12,15 Psychen dans urano, sarxea sicque sablo, 12,19 Practices*) in factis theo-rimque bonis.

Brief an Grimald. Schon der Anfang läßt deutlich erkennen, daßes hier auf eine Verbindung theologischen und profanen Wissens abgesehenist, vgl. (MG. Ep. 5, 536, 4) occurrerunt mihi duo magna luminaria: luminaremaius. . .ut diligatur deus, et luminare minus, unde proximus; ad quaepr$ceptacetera omnia cohp-ent, veluü etiam nomini et verbo, in quibus personam tenemuset actum, ceterae partes omnes iunetim appendent. Zum Aufenthalt in Reichenauund St. Gallen vgl. p. 564, 35 b. praeeeptore meo Walahfredo pro responsoquodam domini regis ad Carolum germanum suum pergente ibique defuneto,interim quo eum inde sperabas incolomem reversurum, iussisti me de Auvanensicoenobio ad monasterium s. Galli commorandi et discendi gratia proficiscere, 3 )ibique a fratribus honorifice reeeptum aliquandiu commorari. Zweck der Schriftp. 566,12 Quia tanta bona in te et in familia tua per dei gratiam conspexi,teil, basium, qvoddam rependens caritati vestrf cogitavi scripto commendare,que mihi constant de vesti-a bonitate nota et laude dignissima. Die Andeutungüber ein an den König zu richtendes Werk p. 542, 19 haec sane omnia etcaetera innumerabilia quae abyssus supradietarum artium in se continet, tuaesapientiae rimanda dimitto. De quibus tarnen aliquantisper enucleatius dominoregi quaedam coüigere cogitavi — von der Ausführung ist aber nichts be-kannt. Der Besprechung von Nomen und Verbum läßt er die Worte voraus-gehen (c. 9 p. 543, 19) Nunc vero quia ad calcem huius epistolae festino lucumnominis seu (= et) verbi partim tangere cupio . . . Sed eorum opinione preter-missa, qualiter a me haec eadem intellecta sint seu visa, tibi coram exponotuoque examine corrigenda commitio. Die Auslassung über die Diskrepanzenbiblischen und grammatischen Ausdrucks heißt (c. 12 p. 547,1) Sed curhaec prosequimur cum multa his similia in divinis libris indita repperiuntur,quae grammaticis contraria esse videntur, sed non ita per omnia sentiendumest. Quia quiequid spiritus sanetus, auetor et fons totius sapientiae, per osmnetorum suorum loquitur, non est contra artem, immo cum arte, quia ipseest ars artium; daselbst p. 547,10 wird auch das bekannte Wort Gregors

') Auf diese Form scheint sich zu be-ziehen, was Ermenrich im Briefe an Grimald(Ep. 5. 568, 6) sagt Li priori quidam opereAnitium Boetium sum imitatus.

2 ) Vgl. Ad Grimald p. 557,16 f. — S. 12,

Handbuch der klass. Altertumswissenschaft. IX, 2. 32

18 Hermonis rore tactus flagravit amore^l).3 ) Man beachte hier wie oben bei ger-manum suum die Unkorrektheit des in gram-matischen Schriften erfahrenen Autors.