230

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

ix. ρ. m—

45 τιν 3 αποκτείναντ 3 είναι, ονκοϋν ένόμιζον εκείνοι τήςπάντων των 'Ελλήνων σωτηρίας αντοϊς επιμελητέον είναι-ον γάρ αν αντοϊς εμελεν, εϊ τις εν Πελοποννήσοι τινάςώνεϊται καί διαφ&είρει, μη τον& 3 υπολαμβάνουσιν’ έχό-λαζον δ 3 ουτω και ετιμωρονν-9· 3 οίί§ αισ&οιντο, ώστε καιστηλίτας ποιεϊν. Ικ δε τούτων εικότως τα των 'Ελλήνωνήν τφ βαρβάρψ φοβερά, ούχ 6 βάρβαρος τοϊς "Ελλησιν.

46 άλλ’ ον νυν ' ου γάρ όντως έχε& 3 υμείς οντε προς τα τοι-αντ 3 οντε προς τάλλα, άλλα πώς; * είπω κελεύετε; καίονκ όργιεϊσ&ε;

ΕΚ ΤΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΟΥ ΑΝΑΓΙΓΝΩΣΚΕΙ.

47 ν Εατι τοίνυν τις ενή&ης λόγος παρά των παραμν&εϊ-αϋαι βονλομένων την πάλιν, ως άρ 3 ουπω Φίλιππός εστινοΐοί ποτ 3 ησαν Λακεδαιμόνιοι, οϊ &αλάττης μεν ηρχονκαί γης απάαης, βασιλέα δε σύμμαχον είχον, νφίστατο δ 3ονδ'εν αυτούς ' άλλ’ όμως ημννατο ν.άκείνους ή πόλις καί

5. αΐσίλοιντο ΣΙ.*, αίσίίοιντο δωροδοκουντας vulg. | 9. αλλά πώς; ε’ίπω;Σ*1.*, άλλα πώς; ’ίστε αυτοί, τί γάρ δέί περί πάντων υμών κατηγορέίν; και(κα'ι om. Α 2 ’UsDZ) παραπλησίως δέ κα'ι (και om. U) οϋδεν βέλτιον υμών(κα'ι add. FA 21 LHÜc!) V) απαντες (πάντες A 21 UHDeSj οί λοιποί "Ελληνες, διό-περ φημ'ι εγωγε κα'ι (και om. Α 2 C) σπουδής πολλής κα'ι βουλής αγαθής τάπαρόντα πράγματα προσδείσ-θαι (έγωγε πολλής σπουδής τά παρόντα πράγματαπρασδείσθ-αι και βουλής άγαθ-ης Λ* HD). τίνος είπω; vulg. I 12. εστιν ΣΙ*

εστι τοιουτος vulg.

είναι. Lyk. g.Leokr. 125 τον αίσθ-α-νόμενον καθ-αρόν είναι άποκτεί-ναντα. — τούτων τιν’, den Arth-mios oder einen seines Geschlechts.

45. μη τονϋ·’ υπολαμβάνονσιν,— εί μήτονΟ·’ νπελάμβανον. Vgl.zu 5, 13. -— έκόλαζον — έτιμω-ροϋντο] ersteres als Züchtigung fürden Verbrecher, letzteres als Genug-tuung für das verletzte Recht. —οΰς αΐσθ-οιντο] (zu 6, 20), nämlichωνουμίνονς καί διαφ&είροντόςτινας, nicht δωροδοκουντας , wiedie alten Erklärer wollten, was dannfreilich hinzugeschrieben werdenmufste. — στηλίτας] So hiefsendiejenigen, deren Namen durch Auf-zeichnung auf eine Schandsäule ge-brandmarkt waren, davon die Strafeselbst στηλίτενσις, στηλιτενεσ&αι.

— τά των'ΐςλλήνων, 'das Griechen-tum’ (Rehdantz). Vgl. zu 4, 15.

46. είπω] zu § 18. Der Rednerliest eine Zusammenstellung urkund-licher Thatsachen vor, welche be-weisen konnten, wie wenig ener-gisch die Athener seiner Zeit gegenMitbürger vorgingen, die notorischsich an Griechenlands Ehre ver-gingen.

47. τοίνυν, ‘ferner’ ist Disposi-tionspartikel und stellt den neuenTeil als in logischem Zusammen-hänge stehend mit dem vorhergehen-den und der Absicht des Redners dar.Es zieht nicht etwa die Folgerungaus dem vorhergehenden Akten-stück. — ποτ 3 1 jaav, zur Zeit ihrerHegemonie (§ 23). — γης απάαης]zu fassen wie 1, 19. — νφίστατο