ΚΑΤΑ ΦΙΑΙΠΠΟΥ Α.

IV. ρ. 40 Κ.

Ei μεν περί χαινον τίνος πράγματος προίτί&ετο,ιΐ άνδρες ’Λ&ηναίοι, λέγειν, επιαχών αν έως οι πλείατοιτων είωϋ-ότων γνώμην άπεψηναντο , εί μεν ηρεσχέ τί μοιτων υπό τούτων ρη&έντων, ησυχίαν αν ήγον, εί δε μή,τότ° αν αυτός επειρώμην α γιγνώσχω λέγειν. επειδή δ 1 * з,νπερ ών πολλάχις είρήχασιν ούτοι πρότερον, συμβαίνειχαί νυν'ι σχοπεΐν, ηγούμαι χαι πρώτος άναστάς είχότωςαν συγγνώμης τυγχόνειν. εί γάρ εχ τού παρεληλι’&ότοςχρόνου τά δέονϋ? ούτοι συνεβοΰλευσαν, ονδεν αν υμάςνΰν εδει βουλεύεσ-9-αι.

2 Πρώτον μεν ονν ούχ ά&υμητέον, ώ άνδρες 'Αθηναίοι,τοΐς παροΰσι πράγμασιν, ουδ 1 εί πάνυ ψαύλως εχειν δοχεϊ.ο γάρ εστι χείριατον αυτών εχ του παρεληλυ&ότος χρόνου,

1. προντίύετο] Das Imperf., weildie Thätigkeit der Behörde, deren

Geschäft es wardieBeratungsgegen-stände der Volksversammlung zurBegutachtung zu unterbreiten (zu

з, 18), auch noch während der De-batten als fortwirkend gedacht ist.

— επισχών äv] Das av erstrecktsich zugleich mit auf άπεψηναντο.

— των είωύότων, näml. γνώμηνάποφήνααθ-αι. Die ganze Stelle isthe wufste Nachahmung von Isokr. 8,1

и. (j, 2 εγω δ’, εί μέν τις των είύι-σμένων εν νμιν άγορενειν άξίωςήντης πόλεως είρηκως, πολλήν ανησυχίαν γχον νυν <Γ ορών —,άνέστψ άποφανονμενος α γιγνιό-ακω περί τούτων. Vgl. die Parodiedieses locus communis bei Arist.

Ekkl. 151 ίβονλόμην μεν έτεροναν των η&άδων λέγειν τα βέλτιοίλ’,Ίν ίκα&ημην ήσυχος’ νυν d’ ονκέάοω u. s. w. — τότ kV] auf τότruht der Ton. Der Redner entschul-digt nicht, dafs er aufgetreten ist,sondern dafs er es zuerst von allenthut. — άναοτίις] Schon die Ho-merischen Helden erhoben sichbeim Beginn der Rede. Vergl. 6, 3.— έκ τον παρεληλνύότος χρόνον]S. zu § 2. — εδει βονλενεσ&αι ] derRedner spielt mit den Assonanzen:τα δέονύ’ — αννεβονλενααν — εδειβονλενεαύαι.

2. ο γάρ — υπάρχει] 9, 5 τοχείβιστον ίν τοΐς παρεληλνύόαιτούτο προς τά μέλλοντα βέλτι-στου υπάρχει. Mit diesem Para-