212

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΪΣ

IX. ρ. 111-

4 ε~ί& 3 νμίν συμβέβηχεν έχ τούτου εν μεν ταϊς εχχλησίαιςτρυφάν καί χολαχεΰεσίλαι πάντα προς ηδονήν αχονουσιν,εν δε τοίς πράγμασι χαϊ τοίς γιγνομένοις περϊ των εσχά-των ήδη χινδννευειν. εί μεν ουν χαι νυν οντω διάχεισ&ε,ονχ έχω τί λέγω ' εί δ 3 ά συμφέρει χωρίς χολαχείας ε&ε-λήσετ 3 άχούειν, έτοιμος λέγειν. χαϊ γάρ εί πάνν φαύλωςτά πράγματ 3 έχει χαϊ πολλά προείται, όμως έατιν, εάνυμείς τά δέοντα ποιεΐν βούλησ&ε, ετι πάντα ταντ 3 επαν-

5 ορ&ώσασ&αι. χαϊ παράδοξον μεν ϊσως εατϊν ο μέλλωλέγειν, αληθές δέ ■ το χείριστον εν τοίς παρεληλυ&όσι,τούτο προς τά μέλλοντα βέλτιστον υπάρχει, τί ουν εατιτούτος οτι ούτε μιχρδν ούτε μέγ 3 ουδέν των δεόντωνποιονντων υμών χαχώς τά πράγματ 3 έχει, έπεί τοι, είπάν& 3 α προσήχ.ε πραττόντων * οϋτω διέχειτο, ουδ 3 άνελπίς ήν αυτά γενέσ&αι βελτίω. νΰν δέ τής ραθυμίας τήςύμετέρας χαίτης άμελείας χεχράτηχε Φίλιππος, τής πόλεωςδ 3 ου χεχράτηχεν, ουδ 3 ήττηαϋ· 3 υμείς, άλλ 3 ουδέ χεχίνησϋ-ε.

6. συμφέρει Σί*ΟΖ, συμφέρει τί; πόλει Α 2 ‘UHsß. γρ. BR, συμφέρει τοίςπράγμασι vulg. | 14. έπεί τοι EL*Q, έπεί τοί γε vulg. | 15. πραττόντων ΣΙ,πραττόντων υμών vulg. | 16. ραθυμίας Σί*0, μεν ραθυμίας vulg. | 18. ζεχ.ί-ντρθε Σ*Ε*, κεκίνησθε. | (Kap. 6) εί μεν οΰν άπαντες ώ^ολογοΰμεν Φίλιππον τί]πολει πολεμελν κα'ι την ειρήνην παραβαίνειν, οϋδέν άλλο εδει τον παριόνταλέγειν κα'ι συμβουλεόειν ή' όπως ασφαλέστατα κα'ι ραστα αυτόν άμυνούμεθα'επειδή δέ ούτως άτόπως ενιοι διάκεινται, ώστε πόλεις καταλαμβάνοντας εκείνουκαι πολλά των ύμετέρων εχοντος κα'ι πάντας ανθρώπους άδικοΰντος άνέ'/εσθαίτινων έν τα"ίς έκκλησίαις λεγόντων πολλάκις, ώς ημών τινές είσιν οι ποιοΰντεςτον πόλεμον, (Kap. 7) ανάγκη φυλάττεσθαι κα'ι διορθοΰσθαι περ'ι τούτων, έστιγάρ δέος μή ποθ’ ώς άμυνούμεθα γρ άψας κα'ι συμβουλεύσας τις εις την αιτίαν

4. εν μεν ταϊς — κινδννενειν]Dieselben Worte 8, 34. — έτοι-μος] zu 4, 29.

5. το χείριστον — βελτίω] Die-selben Worte mit geringen Abwei-chungen 4, 2. Über τούτο zu 2, 6.— τής πόλεως d’l zu 8, 3 ‘diewirkliche, wahre Stadt.’ — άλλ 3ονδ'ε κεκίνηοθ-ε] Hierin liegt einescharfe Zweideutigkeit. Dafs dieAthener sich nicht einmal vomFlecke gerührt hatten, war einer-seits ein Trost insofern, als darinder Beweis lag, dafs sie noch fest

standen (denn jedes ήττήσ&αι setztein κεκινήσ&αι voraus), anderer-seits aber auch als ein Zeichen vonIndolenz eine Schande. Zwischen•ηττάσ&αι und νικάα&αι macht derGrieche oft einen Unterschied, in-dem er jenes öfter in bildlichemSinne gebraucht.

[6. εδει, ohne uv, wie 8, 65. —ένιοι] So nennt D. mit Vorliebe dieHäupter der Gegenpartei.

7. ώς άμννονμε&α, dafs wiruns wehren sollen. — διορίζομαι ,stelle die Frage fest.]