105 R.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΝ ΧΕΡΡΟΝΗΣΩΙ.

199

ραίοις πρότερον προς τά τείχη προσβάλλων αυτών, ουιVΌλυν&ίοις εξ αρχής, εως εν αυτή τη χώρα το στράτευμαπαρήν εχων. η ν.αϊ τότε τους άμύνεσ-9-αι τελεύοντας πό-λεμον ποιεϊν φήσομεν; ουχοϋν υπόλοιπον δουλεύειν' ονγάρ άλλο γ ’ ουδέν εστι μεταξύ τον μήτ* άμννεσ-9-αι μήτ 3άγειν ησυχίαν εασίλαι. χαί μην ουχ υπέρ των ϊσων ήμϊν 60χαί τοις άλλοις εσ-ίλ* ο χίνδννος' ου γάρ νφ* αντψ τηνπίλιν ποιήσασ-ίλαι βούλεται Φίλιππος, άλλ* ολως άνελεΐν.οϊδεν γάρ άχριβώς ότι δουλεύειν μεν υμείς οϋτ 3 ε-3-ελήσετε,οντ 3 αν ε&ελήσητ* επιστήσεσ&ε (άρχειν γάρ είώ-9-ατε),πράγματα (3’ αυτψ παρασχεΐν, αν χαιρδν λάβητε, πλείωτων άλλων απάντων άν&ρώπων δυνήσεσ&ε.

Ώς ονν υπέρ των εσχάτων όντος τον άγώνος προα- 61ήχεν οντω γιγνώσχειν χαϊ τους πεπραχότας αυτούς εχείνψμισείν χαί άποτνμπανίσαι. ον γάρ εατιν, ονχ εστιν τωνεξω τής πόλεως εχβρών χρατήσαι, πριν αν τους εν αυτήτή πόλει χολάσητ* εχ&ρονς. πό&εν οϊεσ-9-ε νυν αυτόν 62ύβριζειν * υμάς (ονδεν γάρ αλλ’ εμοιγε δοχεί ποιεϊν ήτούτο) χαϊ τους μεν άλλους εν ποιοΰντα, εϊ μηδέν άλλο,

D. knüpft beim jüngsten Ereignissean und fügt die andern in umge-kehrter Reihenfolge ( πρότερον —έξ αρχής) hinzu, folgt also demnatürlichen Gange der menschlichenErinnerung. — Φεραίοις'] 01. 108,4. 344. Vgl. 7, 32. 9, 12 und A.Schäfer, Dem. 2, 324. — ’Ολνν&ί-Οίς] 01. 107, 4. 349. S. die Einl.zur 1.—3. R.

60. ονχ, νπερ των ίσων] DieÜbrigen kämpften nur um ihre Un-abhängigkeit, die Athener aber umihre ganze Existenz , νπερ τωνέσχατων § 6U Vgl. oben § 39.

61. ως — οντω γιγνώσκειν] ωςund οντω stehen nicht in demengen Bezüge auf einander, wiez.B. Xenopli. Kyrop. 1. 6. 11. Anab.1.3.6. Aus dem logischenVerhältnis:‘So hättet ihr meinen sollen, als obsich der jetzige Kampf beziehe auf’entwickelt sich die subjektive, be-gründende Bedeutung von ώς : da ..

oder: in der Überzeugung also, dafs:so hättet ihr dem entsprechendu. s. w. (nach E. Müller). — μιαεϊνxal άποτνμπανίσαι ] Ein Hendia-dyoin, in welchem μιαεϊν unterge-ordnet werden mufs. — άποτνμπα-vlaai] ονχ απλώς το άποκτεΐναι.άλλα τνμπάνψ, από τνμπάνον, οέατι ξνλον οπερ σκυτάλην καλον-οι' τό γάρ παλαιόν ξνλοις άνή-ρονν τους πολεμίους, ύστερον δετώ ξίφει. Etym. Μ.

62. ονδεν — τοντο] fügt der Red-ner hinzu, wie es scheint, um deneigentümlichen Gebrauch des W.νβρίζειν mit dem Acc. (jemandenmifshandeln, mit Füfsen treten, insGesicht schlagen) zu rechtfertigen.Vgl. Lukian. Soloek. 10 ότι το μόνah νβρίζειν τό σώμα έατι τό αόν,ήτοι πληγαΐς η δεσμοΐς ή καί άλλψτρόπω, τό δε εις σέ, όταν εί'ς τιτών σών γίγνηται η νβρις. — εί μη-δέν άλλο, mindestens (vgl. 19, 98 ή