196

ΑΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

VIII. ρ. 102—

50 άμννεσ&ε, άπαντα πρόεσ&ε. εί δε μηδενί τούτο δοκεΐ,τουναντίον δε πρόϊσμεν άπαντες, οτι οσω αν πλειόνων εάσω-μεν εκείνον γενέσ&αι κύριον, τοσούτφ χαλεπωτέρφ και ισχυ-ρότερη) χρησόμε-8 · 5 εχϋ-ρφ, ηοί άναδνόμεϋ-α, ή τι μέλλομεν;ή πότε, ώ άνδρες'Λ&ηναίοι, τα δέοντα ποιείν έ-ίλελήσομεν;

51 όταν νή Ji* άναγκαίον ή. άλλ ’ ήν μεν αν τις έλεν&έρωνάν&ρώτΐων ανάγκην εϊποι, ον μόνον ήδη πάρεστιν, αλλά καιπάλαι παρελήλν-3-εν, την δε τών δούλων άπεύχεσϋ-αι δει.διαφέρει δε τι; οτι εστίν έλεν·9έρφ μέν άν&ρώπφ μεγίστηανάγκη η νττέρ τών γιγνομένων αισχύνη, καί μείζω ναύτηςουκ οίδ* ηντιν 3 αν είποιμεν, δούλφ δε πληγαί καί δ τονσώματος αίκισμός, ά μήτε γένοιτ 3 οντε λέγειν άξιον.

52 Πάντα τοίννν τάλλ 3 είπών αν ήδέως, καί δείξας δντρόπον υμάς ενιοι καταπολιτεύονται, τα μεν άλλ 3 Ιάσω'άλλ 3 επειδάν τι τών προς Φίλιππον έμπέση, ενθ-υς άνα-στάς τις λέγει „το την ειρήνην άγειν ώς άγα&δν“ καί,,τό τρέφειν δύναμιν μεγάλην ώς χαλεπόν“, καί „διαρπά-ζειν τινες τα χρήματα βούλονται“, καί τοιούτους λόγους,εξ ών άναβάλλονσι μεν υμάς, ησυχίαν δε ποιονσιν έκείνφ

50. nol αναδνόμεθα] nol er-klärt der Scholiast = μέχρι τίνοςmit Beziehung auf Soph. El. 958 nolγάρ μενεΐς ράθυμος —; E. Müllererkennt darin einen bildlichen Aus-druck, welcher von dem Vorkämpferentlehnt ist, der sich in den Haufender Seinen versteckt, und beziehtnol auf die Ausflüchte, hinter wel-chen der Weichende sich versteckt.Diese Anschauung ist die richtigere,da erst in der Frage mit ηότε dasZeitmoment ausgedrückt ist .(Krü-ger § 53, 1, 9). — όταν — y, wie4, 10.

51. διαφέρει δε τι;] ist zu unter-scheiden von τι διαφέρει; dortwundert man sich darüber, dafs über-haupt ein Unterschied besteht;hier wird nach dem Wesen dessel-ben gefragt. — έλευθέρω — αίαχν-vrj] Vgl. 4, 10. — ovx οίδ' ηντιν ’αν] Diese Art Litotes besagt, dafs dieαισχύνη für den Redner entschie-

den der triftigste Beweggrund ist.

— μήτε — or'rr] wie § 68 οντ' είμΐμήτε γενοίμην. ^ 19, 149 νμίν δίτοιοντον μεν ονδεν οντ ’ ήν μήτεγένοιτο τον λοιηον. 21, 209 ομή γένοιτο οντ 5 έαται.

52. είηών αν] zu 3, 8. — κατα-ηολιτεύονται, niedermafsregeln, ab-wirtschaften. Wegen κατά in derZusammensetzung vgl. καταηαλαί-ειν, καταβραβενειν, καταοτρατφγείν, καταστασιάζειν u. a. m. —τα μεν άλλ ’ έάσω, αλλά] zu 3, 27.

— εμηέση, in Erwähnung kommt,von der Rednerbühne erschallt =λογος έμηέαη ηερί τίνος τών ηρ.Φ. — άναατας — λόγους] wie Eu-bulos und seines gleichen. Vgl.die Prolegg. — δύναμιν ] hier vonder ‘Kriegsmacht’. — τινες, vonder Kriegspartei. — άναβάλλονοι]auf das kollektive τις zurückzube-ziehen. Vgl. 2, 18. — ήονχίαν —ηράττειν] zu 6, 33.