73 R.

ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΙ' Β.

169

προύλεγον χαί διεμαρτυρόμην χαί ούχ εϊων προέαύλαι Πύ-λας ούδε Φωχέας, λέγοντας ας εγώ μεν ύδωρ πίνων ειχό- 30τως δύστροπος χαί δύσκολος είιιί τις άνθρωπος, Φίλιπ-πος δ’, οπερ εύξαισϋ 3 αν υμείς, εάν παρέλ&η, πράξει,καί Θεσπιάς μεν χαί Πλαταιάς τειχιεϊ, Θηβαίους δε παυ-σει τής ύβρεως, Χερρόνησον δε τοίς αύτοϋ τέλεσι διορύ-ξει, Εύβοιαν δε χαί τον 3 Ωρωπον άντ 3 ’Αμφιπόλεως νμίναποδώσει’ ταΰτα γάρ απαντ 3 έπ'ι τοΰ βήματος ενταϋ&αμνημονεύετ 3 οίδ 3 οτι ρηλλέντα, χαίττερ οντες ου δεινοί τούςάδιχοϋντας μεμνήσίλαι. χαί τό πάντων αϊσχιστον, χαί τοίς 31εχγόνοις προς τάς ελπίδας την αυτήν ειρήνην είναι ταύ-την έψηφίσασϋ-ε’ ουτω τελέως ύπήχ&ητε. τί δη ταΰτανϋν λέγω χαί χαλείν φημι δεΐν τούτους εγώ; νή τούςύλεους τάλη&ή μετά παρρησίας ερώ προς υμάς χαί ούχ

20, 90 τους θεσμοθέτας τους επίτους νόμους κληρουμένους (zumSchutz der Gesetze) und Ahnl. —προύλεγον καί διεμαρτυρόμην] 19,45 εκ τούτων ούν τεκμαιρόμενος,άναατάς καί παρελθών έπειρώ-μην μεν αντιλέγειν, ως δ ακονεινονκ ήθέλετε, ησυχίαν έσχον, το-αοΰτον ιχόνον διαμαρτυράμενος,ότιταΰτ ουτ οίδα ούτε κοινωνώ,ποοαέθηκα δ 3 ώς ουδέ προσδοκώ.Vgl. 5, 10. (

30. ώς εγώ — άνθρωπος] 19, 40έπαναστάς δ 3 ο Φιλοκράτης μάλυβριατικώς „ ούδεν “ εφη „θαυμα-ατόν, ώ άνδρες Αθηναίοι, μη ταν-τί/. έμοί καί Αημοοθένει δοκεΐν'ουτος μεν γάρ ύδωρ, εγω δ οί-νον πίνω“, καί υμείς εγελατε. Ingleichem Sinne sind die Verse des,Alexis, ουδείς φιλοπότης εατίν άν-θρωπος κακός, und des Amphis,ενιοι δ 3 ύδωρ πίνοντες εϊα’ αβέλ-τεροι (bei Athen. 1, 39 b . 44 a ), sowie der, wiewohl eigentlich nur aufdie Dichter gemünzte, des Kratinos,ύδωρ δε πίνων χρηστόν ουδ'εν άντέκοις (Hör. Epp. 1,19, 2 nulla pla-cere diu nec vivere carmina pos-suni, quae scribuntur aquae poto-ribus), gehalten. Ein allgemein bei

den Griechen geltender Grundsatzliegt jedoch darin nicht. — εάνπαρέλθη] durch die Thermopylen.

— Θεσπιάς — αποδώσει ] S. 5, 10.

— Χερρόνησον — διορύξει, zurSicherung gegen die Angriffe derThraker. Vgl. 7, 39. τέλεσι, = ava-λώμασι , Phot. — καίπερ — μεμνή-αθαϊ] Den Mangel an Gedächtnis fürerlittene Beleidigungen, sonst undunter anderen Verhältnissen einlobenswerter Zug im athenischenVolkscharakter (vgl. 18, 99), be-trachtet D. jetzt und einem Feindewie Philippos gegenüber als sträf-liche Gleichgültigkeit.

31. καί το πάντων αϊσχιστον]vertritt einen Belativsatz: καί ο ...έατιν, lat. xd quod...est. — καίτοίς εκγόνοις] 19, 48 ορατέ τοχρηφισμα, όσων έπαίνων καί όσηςευφημίας μεστόν εστι, καί την ει-ρήνην είναι την αυτήν ηνπερ Φί-λιπποι καί τοίς εκγόνοις καί τήνσιμμαχίαν. Das Schmachvolle die-ser Klausel setzt D. daselbst § 54 ff.näher auseinander. — προς τάςελπίδας, auf die (blofsen, von euchauf Philippos’ Verheifsungen ge-setzten) Hoffnungen hin. — δεΐν, =ότι εδει. S. § 28: δίκαιον ήν. —