69 B.

ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ - Β.

163

ώς εγώ κρίνω, τοίς Μεσσηνίοις δε και τοΐς 3 Λργείοις επίτους Λακεδαιμονίους σνμβάλλειν ον μέλλει, άλλα καίξένους εϊαπέμπει καί χρήματ 3 αποστέλλει καί δνναμινμεγάλην έχων αυτός εστι προσδόκιμος, τους μεν όνταςεχ&ρονς Θηβαίων Λακεδαιμονίους αναιρεί, ονς δ 3 άπώ-λεσεν αυτός πρότερον Φωκέας νυν σώζει; καί τις ανταΰτα πιστεύσειεν; εγώ μεν γάρ ονδ 3 αν ηγούμαι Φίλιπ-πον, ουτ 3 εί τα πρώτα βιασ&είς ακων έπραξεν, οντ 3 ανεί νυν άπεγίγνωσκε Θηβαίους, τοϊς εκείνων εχ&ροϊς συνε-χώς έναντιοϋσίλαι, άλλ 3 άφ 3 ών νυν ποιεί, * κάκεΐν 3 εκ.προαιρέσεως δηλός έστι ποιήσας, εκ πάντων δ', αν τιςδρ&ώς &εωρή, πάνέλ 3 ά πραγματεύεται κατά της πόλεωςσυντάττων. καί τοΰτ 3 εξ ανάγκης τρόπον τιν 3 αντψ νυνγε δή συμβαίνει, λογίζεστε γάρ. αρχειν βούλεται, τούτονδ 3 άνταγωνιστάς μόνους νπείληφεν υμάς, αδικεί πολννη δη χρόνον καί τοΰτ 3 αυτός άριστα σύνοιδεν αιτώ · οίςγάρ ούσιν νμετέροις εχει, τούτοις πάντα τάλλ ασφαλώς

15. μέλλει καί μελλήαειβοτ willund wird immer wollen und dabeiwird es sein Bewenden haben’. Frei-lich täuschte sich D. hierin. — τοΐςΜεσσηνίοις καί τοΐς 3 Αργεΐοις, zuGunsten der Messenier und Argiver.

— σνμβάλλειν έπι τονς Λ.] selte-nere Verbindung = μάχεσβ-αι τοΐςA. — έστι προσδόκιμος, dort, imPeloponnes. — τους μεν όντας,im Gegensatz zu oie d’ άπώλεσεν.

— τονς μεν — σώζει; in Formeiner Frage aus dem Gesagten fol-gernd. Die asyndetische Einführungderselben ist von besonderem Nach-druck. Das eigentlich nur gedachteσώζειν (die Phoker soll er rettenwollen?) ist dem αναιρεί zu liebe,in welcher Handlung Philippos aller-dings schon begriffen erscheint,gleichfalls in das Präsens gerückt.

16. ονδ αν — οντ αν — εναν-τιονσίλαι] S. zu 1, 10. ονδ ’ ηγού-μαι mufs in engste Verbindung zudem Vorhergehenden: τις äv τανταπιστενσειεν gesetzt werden. Esergänzt sich dann leicht: μη ότι

δη πιστεύω, ακων έπραξεν, beiÜberantwortung jener Städte an dieThebaner § 13.14. — άπεγίγνοοσκεΘηβ·] anderen Sinnes geworden istin Bezug auf. . — έχ&ροΐς, denLakedämoniern und den Phokern.— αψ ’ ών vvv ποιεί . . ποιήσας]Cic. pr. Roscio Amer. § 132 : quaeiam facta sunt, ex iis, quae nuncmaxime fiunt, nonne quivis po-lest intellegeret (Voemel). — avv-τάττων] nämlich δήλός ίατιν. Vgl.8, 43.

17. τούτον d’] nämlich αρχειν.Die Sätze sind kurz und scharf.Drei Momente werden angegeben:1) Ihr seid seine Gegner, die ihm dieHerrschaft bestreiten. 2) Sein bösesGewissen treibt ihn von That zuThat. 3) Nur durch den euch geraub-ten Besitz kann er sich schützen. —αδικεί] Die Beziehung von νμάς istnicht nötig. — πολνν ήδη χρόνον]So ist bei D., Asch., Isokr. die her-kömmliche Stellung von ήδη in die-ser Verbindung. — οίς — τούτοις,= τούτοις a όντα νμέτερα έχει,11 *

16

17