158
ΜΙΜΟΣΘΕΝΟΓΣ
τι. ρ. 67 κ.
ονσιν υμίν τά βέλτιστα χαϊ τα οώσοντα των ρόστων χαϊτων ήδίστων προαιρετέον.
6 Πρώτον μέν, ειτις, ώ ανδρες Ά&ηναϊοι, ΰαρρεΐ, ορώνήλ'ιχος * ήδη χαϊ όσων χύριός εστι Φίλιππος, χαϊ μηδέν ’οϊεται χίνδννον φέρειν τούτο τη πόλει, μηδ 3 έφ* υμάςπάντα παρασχενάζεσ&αι, θαυμάζω, χαϊ δεη&ήναι πάντωνομοίως υμών βούλομαι τους λογισμούς άχοϋσαί μου διάβραχέων, δι ’ ους τάναντι εμοϊ παρέστηχε προσδοχαν χαϊδι ’ ών εχΘ-ρόν ηγούμαι Φίλιππον, ϊν 1 εάν μεν εγώ δοχώβέλτιον προοράν, εμοι πεισ&ήτε' άν δ 1 οι d -αρροΰντες χαϊ
1 πεπιστευχότες αυτφ, τοΰτοις προσ&ήσεσ&ε. εγώ τοίνυν, ωανδρες Α&ηναιοι, λογίζομαι, τίνων δ Φίλιππος χΰριοςπρώτον μετά την ειρήνην χατέστη; Πυλών χαϊ τών ενΦωχεΰσι πραγμάτων, τί ουν; πώς τοΰτοις εχρήσατο; άΘηβαίοις συμφέρει χαϊ ουχ ά τή πόλει, πράττειν προεί-λετο. τί δήποτε; ότι προς πλεονεξίαν, οίμαι, χαι το πάνϋ· 1
wir dann nicht einmal... άντάραι.Man bleibe im Bilde! — σώσοντα ]Wir schieben ein ‘wahrhaft' ein.
6. ορών] Vgl. 5, 4. — όια βρα-χέων] gehört nicht zu άκουααΐ μου,sondern zu λογισμούς. Im Latein,würden beide Wörter durch ein Par-ticipium verbunden sein (nach Weil).Zu dieser Auffassung nötigt die Stel-lung von διά βραχέων, auf welchessonst nicht δι ’ οΐ·ς sogleich folgenwürde. — δι’ οί!ς — δι’ ών] Es kamdem Redner gewifs weniger daraufan, durch die verschiedene Kon-struktion einen Unterschied in derBedeutung hervorzuheben, als aufδιά βραχέων nicht sogleich δι ’ ώνfolgen zu lassen. — βέλτιον προ-οράν] ‘ schärfer in die Zukunftschauen’. — οι &αρροΰντες] ‘dieguten Mutes sind’, wie oben zu An-fang des §. — προαϋ-ήαεσθ-ε] DasFut. hängt nicht mehr von ”va ab,sondern tritt als selbständiger Ge-danke auf: ‘so werdet ihr —·’. Ähn-liche Übergänge 21,88 δει δη τούτοτοπράγμ νμάςοντωαΐσκέψασ&αι,καί λογίαασ&αι —, καν μεν rj τι
δεινόν ώς άλη&ώς καί υπερφυές,συγγνώμην εχειν, εάν δε μηδέν.&εάσαα&ε την ασέλγειαν u. s. w,21,127. 22,40. Lys. 30, 6. Meistensallerdings geht der Redner zu demImperativ über, dem unser Futurumnahe kommt.
7. Πυλών] S. 5,20. — τών iv Φω-κενοι πραγμάτων , die Entschei-dung der phokischen Händel. S. dieEin], zur 5. R. — ά — συμφέρει]ä συμφέρει vertritt hier den ab-strakten Begriff: der Nutzen = τάσυμφέροντα. Darum ist es gewisser-mafsen aus dem Zeitverhältnis desSatzes losgelöst und das Präsensgesetzt, wo wir ein Tempus der Ver-gangenheit erwarten, wie 20, 51.Vgl. unten § 9 όπως βούλεται.4, 46 όσα βούλεσ&ε. 19, 34 μηδζο τι χρή ποιεϊν ράδιον είπεϊν εί-ναι. 22, 66_ ονδ αγανακτών ώφ-&ης υπέρ ών ή πόλις πάσχει. D.spielt auf die Vorspiegelungen an,womit Ph. beim Friedensschlufs dieAthener bethörte u. vom phokischenInteresse abzog. S. 5, 10. — τί δή-ποτε] Es folgt der Grund:‘und wa-