134

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΤΣ ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΓ Α.

IV. ρ. 55 R,

ηος καί τά ήμέτερ 3 ημάς αποστερεί και χρόνον πολνννβρικεν, και άπανδ 3 όσα πώποτ 3 ήλπίσαμέν τινα πράξειννπερ ημών καδ 3 ημών ενρηται, κ.αι τά λοιπά εν αντοιςημίν εστι, καν μη νυν έδέλωμεν εκεί πολεμεΐν αντφ,ενδάδ 3 ίσως άναγκασδησύμεδα το ντο ποιεϊν, αν ταντ 3είδώμεν, και τά δέοντ ’ εσόμεδ 3 έγνωκότες και λόγων μά-ταιων άπηλλαγμένοι' ον γάρ αττα ποτ 3 εσται δεί σκοπείν,αλλ 3 ότι φαύλα, εάν μη προσέχητε τον νονν και τά προσ-ήκοντα ποιεϊν εδέλητε, εν είδέναι.

51 3 Εγώ μεν ονν οντ 3 άλλοτε πώποτε προς χάριν ειλό-μην λέγειν, ό τι άν μη και σννοίσειν πεπεισμένος ώ, νννδ 3 ά γιγνώακω πάνδ 3 απλώς ουδεν νποστειλάμενος πε-παρρησίασμαι. εβονλόμην δ 3 άν, ώσπερ * ότι νμϊν συμφέ-ρει τά βέλτιστ 3 άκονειν οίδα, όντως είδέναι συνοϊσον καίτφ τά βέλτιστ 3 είπόντι’ πολλφ γάρ άν ήδιον είχον. ννν δ 1έπ 3 άδήί.οις ονσιν τοϊς από τούτων έμαντφ γενησομένοις,όμως επί τφ σννοίσειν νμϊν, άν πράξητε, ταΰτα πεπεϊσδαιλέγειν αίρονμαι. νικφη δ 3 ό τι πασιν μέλλει σννοίσειν.

oder Sache als eine solche, welchegeeignet und im stände ist den imZeit wort liegenden Begriff zu reali-sieren. So 20, 74 νικήσας τους κω-λναοντας. Isokr. 19,29 δι ενδειαντον θεραπεναοντος. Soph. Ant. 261ονό ο κωλναων παρήν und öfter.

50. οσα — τινα] Gern würdenwir als Subjekt zu πράξειν nurPhilipp sehen und denken, aberder Satz ist allgemein und geifseltüberhaupt die Leichtgläubigkeitder Athener. — ενρηται] näml.πράξας. Vgl. 25, 7 ο μηδείς μεναν αυτός πεποιηκέναι φήαειεν, ενδε ταΐς ψήφοις ευρεθήαεται (näm-lich) πεποιηκώς). — εν αντοις ημίνεστι, auf uns selbst beruht, in un-seren eigenen Händen liegt. Herod.6, 109 εν σοί ννν εστι ή κατα-δονλώσαι Αθήνας ή έλενθ-έραςποιηααντα μνημόσυνα λιπέσθαιu. s. w. — ον γάρ — ακοηεΐν, wiees die λογοποιονντες (§ 48) thun.

51. εγώ — λέγειν] Von den uns

erhaltenen Staatsreden des D. ge-hören υογ diesen Zeitpunkt die 14.15. 16, von gerichtlichen die 20. 22.23. 24. — οϋτε — τε] wie im Latein..neque — et. Vgl. Krüger 69, 53.Koch § 131. 60. Anm. — ö τι äv

— cd, nicht εϊην, weil der Rednervon seiner Gesinnung nicht blofs in-sofern damals als er sie hatte, son-dern in ihrer Fortdauer auch noch imgegenwärtigen Augenblicke spricht.

— εβονλόμην αν] S. Krüger § 54.3, 10. Kocli^ 107, 3. — συνοϊσον]näml.^ το τά βέλτιστα είπεϊν. —έπ αδ>)λοις — όμως, ungeachtetder Ungewißheit, bei aller Unge-wifsheit der Folgen für mich. Vgl.Thuk. 8, 97 επί δ 3 ονν τοΐς ήγγελ-μενρις οι Αθηναίοι νανς τε εί'κο-σιν όμως έπλήρουν καί εκκλησίανξννέλεγον. — επί τώ — αίρονμαι,= αίρονμαι λέγειν επί τογ πεπεί-σ&αι ταντα σννοίσειν, εάν πράξη-τε. — σννοίσειν.] Das glückverkün-dende Wort mit Absicht am Ende.