132

ΑΗΜΟΣΘΕΝΟΓΣ

I'’· ρ. 52—

εστιν εν 3 ανδρα δυνη&ήναί ποτέ ταϋΘ·' υμίν πράξαι πάνβ -’οσα βονλεσ&ε · υποσχέσ&αι μέντοι και ψήσαι καί τον δεΐν'αΐτιάσασ&αι καί τον δεΐν ’ εστζν, τα (5έ πράγματ' εκ τού-των άττο'λωίεν. δταν /άρ ηγήται μεν δ στρατηγός άέλλίωναπομίο&ων ξένων, οί δ 1 υπέρ ών αν εκείνος πράξη προς υμάςψενδόμενοι ραδίως εν&άδ' ώσεν, υμείς δ* έξ ών αν άκον-σηίλ' ο τι αν τνχητε ιρηφίζησϋ-ε, τί καί χρή προσδοκάν;

Πώς ονν ταντα παΰσεται; όταν υμείς, ώ ανδρεςΆέληναίοι, τους αυτους άποδείξψε στρατιώτας καί μάρ-τυρας των ατρατηγονμένων καί δικαστάς οικαδ ελίλόνταςτων ευθυνών, ώστε μη άκονειν μόνον υμάς τά νμέτερ 1αυτών, άλλα καί παρόντος δράν. νϋν δ' εις τονέλ' ηκειτά πράγματ' αισχύνης, ώστε των στρατηγών έκαστος ίίςκαί τρις κρίνεται παρ' υμίν περ'ι θανάτου, προς δε τουςεχέλρονς ουδε'ις ον δ' άπαξ αυτών άγωνίσασ&αι περ'ι έλα-

τα Tode, sind halb tot aus Furchtvor—). Vgl. 19, 81 δ δήμος δ τωνΦωκέων οντω κακώς καί έλεεινώςδιάκειται, ώστε — δονλεύειν καϊτελλνάναι τώ φόβψ Θηβαίους καίτους Φιλίππου ξένους. DanachArrian. Anab. 7, 9, 4 Θεαααλών δεάρχοντας, ονς πάλαι έτελλνήκειτετψ δέει. Arist. 2. p. 210 Dind. ώστε,έως έζη Κίμων, τελλνάναι περι-ιήν τοΐς βαρβάροις τψ φόβψ τους'Ελληνας. Über die Sache oben § 24.

46. εν’ ανδρα] ein Strateg mitleeren Worten und Aussichten, ohnevon einer aus Bürgern bestehendenMacht unterstützt zu sein. — δννη-9-ήναι, mit Beziehung auf die wirk-lichen Verhältnisse. — οσα βού-λεστε, zu § 12. — νποαχέσϋ-αι]Darin war besonders Chares stark,seine Virtuosität im Versprechenward förmlich sprichwörtlich. Ze-nob. 2,13 al Χάρητος υποσχέσεις,έπί τών προχείρως επαγγελλομέ-νων πολλά. Der Tadel trifft abernicht eigentlich einze’ne Heerführersondern die Athener selbst, welchejene in die Notwendigkeit versetztenzu allerhand Winkelzügen ihre Zu-flucht zu nehmen. — άϋ-λίων] weil

sie άπόμισ&οι sind, d. i. natürlichnicht, wie D. 23, 154 das Wortbraucht, abgelohnt, ausgedient, son-dern = μισθ-δν μη λαμβάνοντες,Harp. — oi δ'νπερ — ώσιν] ραδίως= ohne Umstände ist mit ψενδό-μενοι zu verbinden. In der Ver-bindung mit ώσιν würde es heifsen:‘unbehelligt bleiben’. (Halm). Ge-gen diese Annahme spricht aberschon die bei D. gewöhnliche Stel-lung des Adverbs beim Participium.

— εν&άδ’, hier in der Stadt. DerScholiast bemerkt, dies sei auf Ke-,phisodotos gemünzt, und in derThat erscheint dieser als Gegnerdes Chares in der olynthischen An-gelegenheit bei Arist. Rhet. 3, 10.

— τνχητε, persönlich, näml. χρη-φιζόμενοι, wie 1, 3. — τί καί χρηπροσδοκάν; was darf man da auchnur erwarten? Krüger § 63, 32, 16.

47. τών στρατηγθυμένων] S. zu§ 25. — τών εν&ννών] im eigent-lichen Sinne, nicht wie 1, 28. —αισχύνης, ‘schmachwürdigen Ge-stalt’. — κρίνεται] zu 2, 25. περίλλανάτου, auf Tod und Leben. Asch.3, 52 κρινομένον περί 9-ανάτον.

— ανδραποδιοτών καί λωποδν-