52 R.

ΚΑΤΑ ΦΙΑΙΠΠΟΓ Α.

131

ορών, ώ άνδρες 3 Αϋ·ηναίοι, την μεν άρχήν τον πολέμουγεγενημένην περί τοΰ τιμωρήσασ&αι Φίλιππον, την όέτελευτήν ουσαν ήδη υπέρ τον μη πα&είν κακώς υπό Φι-λίππου. άλλα μην οτι γ’ ου στήσεται, δ ήλον, εί μή τιςκωλύσει. είτα τοϋτ 3 άναμενονμεν, και τριηρεις κενάς καιτάς παρά τον δεινός έλίύδας αν άποατείλητε, πάντ 3 έχεινοϊεσ&ε καλώς; ουκ έμβησόμεϋ-α; ουκ έξιμεν αυτοί μέρει 44γέ τινι στρατιωτών οικείων νυν, εί και μή πρότερον; ουκεπ'ι την εκείνον πλεναόμεέλα; „ποΐ ονν προσορμιονμε&αήρετό τις. ευρήσει τα σα&ρά, ώ άνδρες * 3 Α·9·ηναίοι, τώνεκείνον πραγμάτων αυτός ό πόλεμος, άν έπιχειρώμεν' άνμέντοι κα-9-ώμεϋ· 3 οΧκοι λοιδορονμένων άκονοντες καί αί-τιωμένων άλλήλους τών λεγόντων, ονδέποτ 3 ουδέν ήμΐνμή γένηται τών δεόντων, οποί μεν γάρ άν , οίμαι, μέρος 45τι τής πόλεως συναποσταλή, καν μή πάσα, καί το τών&εών ευμενές καί το τής τύχης συναγωνίζεται' οποί δ 3άν στρατηγόν καί ιβήφισμα κενόν καί τάς άπό τοΰ βήμα-τος ελπίδας εκπέμχβητε, ουδέν ήμίν τών δεόντων γίγνεται,άλλ 3 οι μέν εχέλροϊ καταγελώσιν, οί δέ σύμμαχοι τε&νσσιτώ δέει τους τοιοΰτους αποστόλους, ου γάρ εστιν, ουκ 46

43. τιμωρήσασ&αι] Vgl. § 7 und3,1 f. — ιίπερ] zu 1, 5. — ον στή-σεται , sondern immer weiter umsich (§ 9) und zuletzt uns selbstangreifen wird (1, 15. 25 und unten§ 50). —· είτα] zu 1,24. — τριή-ρεις κενάς] Vgl. 3, 5. — τας παράτον δεινός ελπίδας.] Bei den Grie-chen gehen die Hoffnungen von je-mand aus, während sie bei den Deut-schen sich auf jemand richten, auf je-mand sich gründen. Der Standpunktist ein verschiedener, die Sache istdieselbe. Erläutert durch τάς απότον βήματος ελπίδας § 45.

44. ήρετό τις] stellt die Frageals eine nicht nur denkbare, son-dern wirklich gesprächsweise er-folgte. — ενρήσει — πόλεμος]Tac. hist. 2, 77 aperiet et reclu-det conlecta et tumescentia victri-cirnn partium vulnera bellum ip-

sum. — κα&ώμεθ·’] S. zu 2. 23. —τών λεγόντων, der Redner. Vgl. zu1,28. — ονδέποτ 3 — τών δεόντων,so wird schwerlich je etwas von demgeschehen, was uns frommt. Vgl. 6,24. 9, 75. 18, 246. 22, 39. 23,179und Krüger § 53, 7, 6. Koch § 130.

45. πάσα] dazu ist nur άποστα-λή zu ergänzen. Es hiefs ανναπ.,weil der Redner an die ξένοι dachte.— το τών &εών ευμενές] gehörtzusammen ‘das Wohlwollen derGötter’, welches Athen stets ge-niefst. το τής τύχης ist blofs Um-schreibung für ή τνχη, hier gewählt,weil das erste Subjekt eine ähnlicheGestalt hatte. — ψήφισμα κενόν]Vgl. § 19, 30. — τε&νάσι τώ δέειτους τοιοντονς αποστόλους] DerAccusativ hängt von dem in τε-&νάαι τώ δέει liegenden Begriffμάλα δεδίααιν ab (fürchten sich9*