114

ΛΗΜΟΣΘΕΝΟΥΣ

IV. ρ. 44 R.

αυτών επιμεΧουμε&α, και τουτ εζεργασαιτο, ισΟ- οτι ηλί-θιον μεν οντες, άπασιν αν τοίς πράγμααι τεταραγμένοιςΙπιατάντες όπως βονλεσ&ε διοικήααισ&ε, ώς δε νυν εχετε,ονδε διδόντων των -καιρών ΆμφίποΙιν δέξασ&αι δύναισβ·’αν, άπηρτημένοι και ταΐς ηαραακεναϊς και ταΐς γνώμαις.

13 ‘Ως μεν ονν δεί τά προσήκοντα ποιεϊν id -έλονταςνπάρχειν άπαντας ετοίμως, ώς εγνωκοτων υμών και πε-πεισμένων, παύομαι λέγων τον δε τροηον τής παρα-σκευής, ήν άπαλλάξαι αν των τοιοντων πραγμάτων ημάς

οϊομαι, και το πλή&ος οσον,των , και τάίΧ ώς άν μοιπαρασκενασ&ήναι, * και δή14 υμών, ώ άνδρες Ά&ηναϊοι,

stophanes zu den Wolken 587 an-geführt zu werden, wonach dieδυσβουλία der Fluch des beimWettstreit um den Besitz Attikasunterlegenen Poseidon sei; Atheneaber habe denselben unschädlich ge-macht durch den Segen, dafs demLande alle Thorheit zum guten aus-schlagen solle. — βέλτιον] näml.ημών Ιπιμελείται. Das Yerb. επι-μελούμενα ist dem nächsten Sub-jekt angefügt, wie bei Thuk. 1, 82όσοι ώσπερ καί ημείς υπ ’ ’Α&η-ναίων επιβονλευόμε&α und ,3,67 ήνοι ηγεμόνες, ώσπερ νυν υμείς, κε-φαλαιώσαντες προς τους ξίμπαν-τας διαγνώμας ποιήσησ&ε. Vgl.Krüger § 63, 1, 4. — τοϋ r’] näml.το πα&εΐν τι Φίλιππον. — οντες,= εί εϊήτε. — άπασιν άν — διοι-κήααισ&ε] άν gehört gleichmäfsigzu ίπιατάντες und zu διοικήσαισ&ε= ίπισταίητε άν καί διοικήσαι-σ&ε, dafs ihr die (dann ohne Zweifeleintretende) allgemeine Verwirrungder Dinge persönlich kennen lernenund diese nach Belieben (όπως ßov-λεσ&ε, vgl. § 46. 6, 9) zur Entschei-dung bringen könnet. — ’Αμφίπο-λιν] S. die Einl. zu 1—3 S. 34. —άπηρτημένοι] κεχωρισμένοι Schol.= απόντες § 5 im Gegensatz zuπλησίον οντες und ίπιατάντες —

και πορονς ονστινας χρημα-βέλτιστα και τάχιστα δοκεΐπειράσομαι λέγειν, δεη&είςτοαοντον. επειδάν απαν τ’

γνώμαις, denn gerade das προσ-έχειν τον νουν τοΐς πράγμααιhat der Bedner immerwährend ge-fordert.

13. μεν — ετοίμως, — ωςμεν ονν δειυπάρχειν άπαντας εϋ-έ-λοντας ποιείν ετοίμως τα προσή-κοντα. — ί9·έλοντας νπάρχειν,— έ&έλειν, nur dafs bei dieserTrennung der Verbalbegriff selb-ständiger hervortritt, wie denn über-haupt diese schweren Worte im An-fänge des § gewifs einzeln und mitPausen gesprochen worden sind.So 3, 7. 15, 1 απαντες νπάρχειν,ίγνωκότες μοι δοκεΐτε. 18, 95τοϋτο γαρ νπάρχειν υμάς είδόταςηγούμαι. 18, 228 ώμολόγηκε νννϊνπάρχειν ίγνωαμένονς εμε λέγεινυπέρ ΦΜππον. 21, 41 άν γαρταν& όντως έγνωσμέν’ νπάρχήπαρ’ νμΐν. — άπαλλάξαι άν ] Vgl.§ 42. 6,10. 8,23. 35. 9, 1. 76 undKrüger § 54, 6, 6. — πλή&ος ] ver-steht sich των ατρατενομένων,welche in παρασκευή enthaltensind. — οσον — ονστινας ] zu πλή-θος οσον und πόρους ονστιναςist nur noch οϊομαι δεϊν, nicht aberαπαλλάξαι zu ergänzen, da οϊομαιδεΐν dem Sinne nach diesem Aus-druck entspricht. — καί δή] ‘nun-mehr’.