42 R.

ΚΑΤΑ ΦΙΛΙΠΠΟΥ Α.

111

προσέχειν τον νουν τοΰτοις έ&έλουσιν άπαντες, οΰς ανδρώαι παρεσκευασ μένους καί πράττειν ε&έλοντας α χρή.αν τοίννν, ώ ανδρες ld-9 -ηναίοι, καί υμείς επί τής τοι- 7αντης ε-9-ελήσητε γενέσ&αι γνώμης νϋν, έπειδήπερ ονπρότερον , καί έκαστος υμών, ου δεϊ καί δΰναιτ 3 αν πα-ρασχείν αυτόν χρήσιμον τη πόλει, πάσαν άφεϊς την εϊριο-νείαν έτοιμος πρόττειν υτταρξη, δ μεν χρήματ 3 έχων είσ-φέρειν, δ δ 3 εν ήλικίμ στρατενεσ&αι, — συνελόντι <ϊ’απλώς, αν υμών αυτών ε&ελήοητε γενέα&αι καί παΰσησέλ 3αυτός μεν ουδέν έκαστος ποιήσειν έλπίζων, τον δέ πλη-σίον πάν& 3 υπέρ αυτόν πράξειν, καί τα νμέτερ 3 αυτώνκομιείσ&ε, αν έλεος έλέλη, καί τά κατερρα&υμημένα πάλινάναλήψεσέλε, κάκείνον τιμωρήοεσέλε. μη γάρ α ς έλεώ νομί- 8ζετ 3 έκείνψ τά παρόντα πεπηγέναι πράγματ 3 ά&άνατα,αλλά καί μισεί τις εκείνον καί δέδιεν, ώ ανδρες 3 Λέληναϊοι,καί φ&ονεϊ καί τών πάνυ νϋν δοκονντων οίκείως έχεινκαί είπαν $, οσα περ καν άλλοις τιαίν άνέλρώποις ένι,

u. s. w. — καί προσέχειν — άπαν-τες] ist ein Hexameter. S. zu 1, 5.

7. δεϊ, neben δΰναιτ ’ αν, weildie Pflicht an keine Bedingung ge-bunden ist. Auch ist ον δεϊ einbestimmter Begriff geworden. Ausdem Genetiv ov ist für die Fortset-zung des Satzes ein εν ώ zu ergän-zen. — ειρωνείαν, Ausflüchte, Vor-wände, unter denen man sich seinerSchuldigkeit als über die eigenenKräfte gehend entzieht, ειρωνείατο εναντίον ίοτί τη αλαζονεία,όταν δννάμενός τις ποιήααι φά-σκη μη δννασ&αι’ αλαζών γάρίατιν δ επί πλέον τα εαυτόν κομ-πάζωνκαί ανξων, εΐρων δε — ο επίτο ήττον άγων χαΐ μειών. Bekk.Anecd. gr. 243, 20. Vgl. unten § 37.Der Artikel τήν ‘diese eure’ sei esangeborene oder besser bisher ge-brauchte. — δ εν ηλικία] S. zu3, 4. — συνελόντι δ’ απλώς, kurzund gut. Verst. είπεΐν. Vgl. Ana-xilas bei Athen. 13, 258 e ανντε-μόντι δ 3 ονδε εν έοβ·’ εταίρας οσα

περ έστι θ-ηρί 3 ίξωλέατερον. —υμών αυτών γενέσ&αιέενιοίι selbstzugehören.’ ‘Herren eurer selbst zuwerden’; denn bisher blickten siestets auf andere. Vgl. zu 2, 30. —πανσηοθ · 3 — έκαστος] konstruiere:παΰσησθ· έί.πίζων αυτός μεν ου-δεν έκαστος ποιήσειν, τον δε πλη-σίον. Vgl. § 48, 5, 19. 9, 29 undKrüger § 58, 4, 5. — πάλιν άνα-λήιρεαθ-ε, eine den Griechen sehrgeläufige Abundanz des Ausdrucks,welche bei der mündlichen Redeals solche überhaupt nicht empfun-den wurde, wie 11,21 u. ö. Ebensoπάλιν άναχωρεΐν Thuk. 2, 5.

8. αθάνατα, proleptisch, 'sodafsoder als ob sie unvergänglich sei’.— μη γαρ — αλλα xai] — tan-tum abest ut — ut contra, vgl. zu1,28. — τις, mancher. Der davonabhängige Genetiv steht am Endedes Satzes. Über die Sache 1,22 ff.2, 15 ff. — απανίί’, alle Leiden-schaften. — οσα περ καν — ταντακαν] Der Grieche hebt die Verglei-