35 R.

ΟΑΓΝΘΙΑΚΟΣ Γ.

93

τώντες υμάς ουτοι πεφήνασι ρήτορες ,,τί βονλεσ&ε; τίγράψω; τί υμΐν χαρίσωμαι“; προπέποται τής παραυτίκαχάριτος τά τής πόλεως πράγματα και τοιαντί συμβαίνει,και τά μεν τούτων πάντα καλώς εχει, τά δ 3 ύμέτερ 3 αίσ-χρώς. καίτοι σκέψασ·3·\ ώ άνδρες 3 Λ&εναίοι, α τις αν 23κεφάλαι 3 ειπείν εχοι των τ' επί των προγόνων έργων καίτων εφ 3 υμών, εσται δε βραχύς καί γνώριμος υμΐν* όλόγος, ου γάρ άλλοτρίοις νμίν χρωμένοις παραδείγμασιν,άλλ 3 οικείοις, ώ άνδρες Ά&ηναίοι, ενδαίμοσιν εξεατι γε~

gezeichnet durch selbständiges Ur-teil (Thuk. 7. 42. 47. 49), Erfind-samkeit und Kühnheit (3, 105 ff. 4,66 ff. 76 ff. 5, 80. 7, 43) regte eröfters wichtige Unternehmungen an,und wagte solche wohl auch aufeigene Verantwortung (3, 99 ff. 4,2 ff.); daher Aristophanes in denRittern ihn neben Nikias demKleongegenüberstellt.' (E. Müller.) Unterden Rednern der Vorzeit ist seineStelle eigentlich nicht.

22. οι διερωτώντες, die bei euch(rechts und links) umherfragen. —τί βούλεαθε — χαρίαωμαί] γρά-ψειν = (schriftlich) beantragen. ZurSache Arist. Ritt. 47 ό βνραοπα-φλαγών, ύποπεσών τον δε οπό τηνήκαλλ , εθώπεν , ίκολάκεν 3 , έξη-πάτα κοσκνλματίοις άκροιΟι, τοι-αντί λίγων ' ώ Δήμε, λονααι πρώ-τον ίκδικάαας μίαν, ενθοϋ, ρό-φησον, εντραγ , εχε τριώβολον.βούλει παραθώ οοι δόρπον; 213ταυ& απερ ποιείς ποιεί' τάραττεκαί χόρδεν ομον τά πράγματααπαντα, και τον δήμον αεί π ροο-πο ιοϋ νπογλνκαίνων ήηματίοιςμαγειρικοϊς. — προπέποται —πράγματα ]. Der Ausdruck ist vonder Sitte entlehnt, einem den De-cher, den man ihm zutrinkt, zuschenken. Vgl. Xen. Anab. 7, 3.26 f.^ D. 19, 139 ό Φίλιππος άλλατε δη πολλά, οίον αιχμάλωτα καίτοιαντα, καί τελευτών έκπώματ’αργυρά καί χρυσά προύπινεν αν-τοϊς. Hieran knüpft sich die Bedeu-

tung: beim Trünke schenken, undübertr.: leichtsinnig hingeben, ver-jubeln. D. 18,296 άνθρωποι μιαροί— την ελευθερίαν προπε:ιωκότε^πρότερον μεν Φιλίππψ, νυν δΑλεξάνδρα). Hier mit dem Genet. desdafür einzutauschenden Gegenstan-des, τής παραυτίκα χάριτος, umeine augenblickliche Gunst (vgl. 6,27), wie ώνεΐσθαι 9, 9. 48, προέ-σθαι 6,10, άπολωλεκέναι 8, 70. —τοιαντί, solche Dinge, wie man siemit Händen greifen kann. — τού-των, näml. τών τά τής πόλεωςπράγματα προπεπωκότων. Vgl.§ 29.

23. εσται δε βραχύς —] Quinct.4, 1, 34 sunt et illa excitantis adaudiendum non inutilia, si nos ne-quediumoraturosnequeextra cau-sam dicturos existiment. — γνώρι-μος] | denn der Redner geht zu einemλόγος πανηγυρικός über, wie manihn bei Feierlichkeiten zu hörenpflegte. Er enthält eine für die Artdes D. auffällig genaue Angabe derDisposition und erinnert an vielenStellen anLyk. Leokr. §72 u. anderepanegyr. Stellen in att. Rednern. —άλλοτρίοις — οικείος] Derselbe Ge-danke ist 20,110 in seinen Motivenweiter ausgeführt. Vgl. 19,269 εστι δ ’υμΐν τούτων μονοις τών πάντωνανθρώπων οικείοις χρήσθαι πα-ραδείγμασι, καί τούς προγόνους,ονς επαινείτε δικαίως, εργψ μι-μεΐαθαι. — ενδαίμοσιν] das Ge-genteil von άτυχης. 21.