30 E.

ΟΛΓΝΘΙΑΚΟΣ Γ.

85

σθενει κατά το δυνατόν, θεάσασθ 3 όν τρόπον υμείς εστρα-τηγηχότες πάντ έσεσθ’ υπέρ Φιλίππου, νπήρχον Όλύν- 7θιοι δύναμίν τινα κεκτημένοι, καί διέκειθ’ ουτω τάπράγματα’ οΰτε Φίλιππος εθάρρει τούτους, ούθ* ουτοιΦίλιππον, επράξαμεν ημείς κακείνοι προς ημάς ειρήνην'ήν τονθ^ ώσπερ εμποδισμό τι τω Φιλίππψ καί δυσχε-ρές, πάλιν μεγάλην έφορμείν τοίς εαυτού χαιροίς διηλ-λαγμενην προς ημάς, έκπολεμήααι δεΐν ωόμεθα τούς αν-θρώπους Ικ παντός τρόπον' και δ πάντες εθρύλουν τότε,πέπραχται νννι τοϋθ J οπωσδήποτε, τί ονν υπόλοιπον, 8ώ ανδρες Αθηναίοι, πλήν βοηθεΐν ερρωμένως καί προ-θνμως; εγώ μεν ουχ δρω' χωρίς γάρ τής περίστασης ανημάς αισχύνης, εί καθυφείμεθά τι των πραγμάτων, ουδέτον φόβον, ώ ανδρες Αθηναίοι, μικρόν δρω τον τωνμετά ταντα, εχόντων μεν ως εχουσι Θηβαίων ήμίν, άπει-

κατά γην καί κατα (ίάλατταν παν-τί σϋ-ένει κατα το δυνατόν Inschr.bei Meier comm. epigr. p. 5, 30. βοψ&εΐν τρόπο) ότω αν δυνωνται ισχυ-ρότατο) κατα το δυνατόν Thuk. 5,23. 47. — έστ ρατηγηκότες, gleichals hätte Philippos euch den Ober-befehl übertragen. Vgl. σνγκατα-σκευάσαντες § 17.

7. νπήρχον — έπρά ξαμεν —ωόμεϋ-α, asyndetisch mit voran-gestellten Verbis: der Redner stelltgleichsam stofsweise die einzelnenMomente hin, um jedes in seinemganzen und besonderen Gewichteerscheinen zu lassen. — νπήρχον— κεκτημένοι] S. zu 4,13. — δν-ναμίν τ iva\ Vgl. 2, 1. — έπρά-ξαμεν , verhandelten , betrieben.υμείς, näml. προς εκείνους, wassich leicht aus dem Zusammen-hänge ergiebt. — ώσπερ εμποδισ-μό τί\ quasi impedimentum quod-dam. Das Bildliche des Ausdruckswird hier besonders hervorgehobenund das Bild gewissermafsen durchδυσχερές fortgesetzt: Fufs-u. Hand-fessel. — έφορμείν, αντί τοϋ έφε-δρεΰειν (vgl. 5, 15. 8, 42, mit dem

Unterschiede, dafs eigentlich diesesvom Heer, jenes von Schiffen ge-sagt wird). Harp. — τοϊς εαυτόνκαιροΐς ] καιροί, wofür es im Deut-schen kein ganz entsprechendesWort giebt (lat. fortuna), bezeich-net in diesem Zusammenhänge, wieauch 8, 42, jemandes Zustand in-soweit, als er anderen Gelegenheitgiebt, denselben auszunutzen. Vgl.καιροιρυλακει τήν πόλιν 23, 173.— οπωσδήποτε ] D. meint, dahinsei es durch alles andere eher ge-kommen als durch Zuthun der Athe-ner ; doch lehnt er eine nähere Er-klärung ab.

8. εγώ μεν ουχ ορώ] Der ent-sprechende Gegensatz mit δε wird,besonders nach εγώ μεν, häufigunterdrückt, wo aus dem Zusam-menhänge leicht ein άλλοι δε zuergänzen ist. Vgl. 4, 10. 50. 6,16. 8, 18. 37. — της περίστασηςαν, = ή περιαταίη άν. Vgl. § 27.4,_ 12. 8, 52. 71. 9, 1. 25. — φόβοντον των μετά ταντα, die Furcht,wozu die Zukunft Veranlassunggiebt, die von dem Kommenden dro-hende Gefahr. — εχόντων — Φω-