25 R.

ΟΛΥΝΘΙΑΚΟΣ ß.

75

άν&ρώπων πράγματα' ου μην αλί 3 εγωγε, εϊ τις αϊρεσίνμοι δοίη, την τής ήμετέρας πόλεως τύχην αν ελοίμην,ε&ελόντων α προσήκει ποιεΐν υμών αυτών και κατά μι-κρόν, ή την εκείνου' πολύ γάρ πλείονς άφορμάς εις τοτην παρά των -9-εών εύνοιαν εχειν δρω ύμϊν ενουσας ηκείνφ. άλλ 3 , οίμαι, χα&ήμε·9·’ ονδεν ποιονντες' ονχ ενι 23δ 1 αυτόν άργοΰντ 3 ουδέ τοϊς φίλοις επιτάττειν υπέρ αύ-τοΰ τι ποιεϊν, μή τί γε δη τοϊς ϋ-εοϊς. ου δή θαυμαστόνεστιν, εϊ στρατευόμενος και πονών Εκείνος αυτός καί παρ-ών Ιφ 3 απασι καί μηδένα καιρόν μηδ 3 ώραν παραλείπωνημών μελλόντων καί ιΡηψιζομένων καί πυν&ανομένων πε-ριγίγνεται. ουδέ -9-αυμάζω τοΰτ 3 εγώ' τουναντίον γάρ ανήν d -αυμαατόν, εϊ μηδέν ποιοϋντες ημείς ών τοϊς πολε-μοΰοι προαήκει του πάντα ποιοΰντος περιήμεν. * αλλ 3 24εκείνο θαυμάζω, εϊ Λακεδαιμονίοις μεν ποτέ, ώ άνδρες} ΑΒ·ηναϊοι, υπέρ τών Ελληνικών δικαίων άντήρατε, καί

ohne den Artikel ungewöhnlich.Vgl. πάντ 5 εκείνος ήν αντοΐς 18,43. — παρά, bei: vom Zusammen-fallen zweier eig. parallel laufend ge-dachter, einander bedingender Hand-lungen. — ελοίμην — ή την εκεί-νον, ohne μάλλον, das in αιρεϊσ&αι(= προαιρεΐσϋ-αι) schon enthaltenist, wie 21, 26 τίς^ άν ετέραν εΥλε-το τιμωρίαν ή την εκ τον νομον,Xen. Ages. 4, 5 οστις <Ϋ ήρεϊτοκαί σνν τώ γενναίο) μειονεκτεϊνή σνν τώ άδίκω πλέον εχειν. Lys.2, 62 θ-άνατον αϊρονμενοι ή βίον.

— άφορμάς vom moralischen Fondszu verstehen, wie ενονσας zeigt.

23. κκίίήμείία , wir sitzen daund legen die Hände in den Schofs.Vgl. § 24 und 4, 9. 44. 8, 53. 77.9, 75. So wird auch im Lat. sederegebraucht. ■— αυτόν άργονντα,näml. τινά, man. Vgl. zu § 5. —ώραν] S. 4, 31. 8, 17 f. 9, 50. —ψηφιζομένων] S. 3, 14. — nvv9-a-νομένων] S. 4, 10.

24. εκείνο θ-ανμάζω, εί Λ. μεν

— νννί θ’ οκνεΐτ’] Der Grund derVerwunderung folgt erst mit dem

νννί δε beginnenden Satze. Dermit μεν eingeleitete, vorangehendeSatz sollte eigentlich mit einer kon-zessiven Partikel dem mit δε fol-genden untergeordnet werden, daer das thatsächliche Vorkommnisenthält, welches den Redner be-rechtigt, sich über die jetzige Hand-lungsweise zu verwundern, d.h. denZuhörern Inkonsequenz vorzu-werfen. Es ist aber die Parataxeder Sätze statt der Hypotaxe desersten unter den zweiten gewählt,damit auch äufserlich das gleicheGewicht der beiden Momente hervor-gehoben werde. In der Regel ent-halten diese oft mit &ανμάζω, μήτοίννν u. a. (3. 20. 20,167. 21, 183)eingeleiteten εν&νμήματα ein argu-mentum e minori ad majus. DerLat. kennt dieselbe Satzbildung inSätzen mit Ergo, und in Fragen mitAno.Et. Vgl. Krüger § 69,16,3. —ντϊερ τών ‘ Ελληνικών δικαίων] zurAufrechterhaltung der im antalki-dischen Frieden festgestellten, vonden Lakedaimoniern aber durch dieBesetzung der Kadmeia verletzten