•24 R.

ΟΛΥΝΘΙΑΚΟΣ B.

73

θυσθέντας δρχεϊσθαι τοιαϋτα, οΓ εγώ νυν οκνώ προςυμάς όνομάσαι. δήλον δ' ότι ταντ 3 έστίν άληθη" καίγάρ οΰς ενθένδε πάντες άπήλαυνον ώς πολύ των θαυ-ματοποιών ασελγέστερους όντας, Καλλίαν εκείνον τονδημόσιον και τοιοΰτους ανθρώπους, μίμους γελοίων καιποιητάς αισχρών ασμάτων, ών εις τούς συνόντας ποιοϋ-σιν ενεκα τοΰ γελασθήναι, τούτους αγαπά; και περί αυτόνεχει" καίτοι ταΰτα, και εί μικρά τις ηγείται, μεγάλα, 20ώ άνδρες Αθηναίοι, δείγματα της εκείνου γνώμης καίκακοδαιμονίας εστί τοϊς ευ φρονοΰσιν. άλλ 3 , οίμαι, νΰνμεν επισκοτεί τούτοις το κατορθοϋν' αί γάρ ευπραξίαι

εν τοΐς ανμποαίοις αννών αντφώρχεϊτο καί γέλωτα παρεσκενα-ζεν,άπέστειλε διαφθερονντα Περ-ραιβονς καί των εκεί πραγμά-των έπιμελησόμενον' τοιοντονςδ 3 εϊχεν αεί περί αυτόν ανθρώ-πους ό Μακεδών, οίς διά φιλοπο-αίαν καί βωμολοχίαν πλείω χρό-νον ώς τα πολλά αννδιέτριβε καίαννύδρευε περίτών μεγίστων βον-λενόμενος. — ονομάααιΫ auch nurmit Namen zu nennen’, im Gegen-satz zu όρχεΐσθαι. Die Redner sindstets sehr ängstlich, sittlich anstö-fsige Dinge zu erwähnen. — τωνθαυματοποιών] Taschenspieler u.Gaukler, die auf den Märkten her-umzogen und ihre Künste um Geldsehen liefsen. Athen. 1, 19 L Denfreigeborenen Griechen war dieseProfession ein Greuel. Zugleich istbegreiflich, dafs diese Leute nichteben von strengen Sitten gewesensein werden. — εκείνον] weist aufeine bekannte Persönlichkeit hin,wie 3, 21. 8, 74. 18, 219 Καλλί-ατρατος εκείνος u. ö. — τον δη-μόσιον] δημόσιοι hiefsen die Skla-ven, welche Eigentum des Staateswaren und von diesem zum öffent-lichen Dienste, teils als Stadtmiliz,teils in den niederen Stellen derHerolde, Schreiber, Gerichtsdieneru. s. w. verwendet wurden. Vgl.8, 47 und Schömann, griech. Altert.

1, 372. — μίμους γελοίων ] DieMimik entlehnte ihre Stoffe meistaus den alten Mythen (vgl. Xen.Gastm. 9, 2. Lukian v. Tanz 37. 40.49), welche selbst nicht wenige hei-tere Motive enthielten. Dafs solchepossenhafte Darstellungen nachPhi-lippos’ Geschmack waren, erklärtsich, wenn man bei Athen. 14,6144über seine Lust an schlechten Witzenfolgendes liest: εν γονν τώ dio-μείω Ήρακλείω σννελέγοντο (otΆθηνησι γελωτοποιοί ) εξήκονταδντες τον αριθμόν καί εν τη πό-λε ι δε ωνομάζοντο, ως „οι εξή-κοντα τοντ είπον“ καί „από τωνεξήκοντα έρχομαι “. — τοσαντη δ ’αυτών δόξα τής ραθυμίας εγένετο,ώς καί Φίλιππον ακούααντα τονΜακεδόνα πέμψαι αυτοϊς τάλαν-τον, Ίν έγγραφόμενοι τά γελοίαπέμπωοιν αντφ. — εις τους σνν-όντας] gewifs damals ein bestimm-terer Begriff, als es nach der wört-lichen Übersetzung scheinen könnte:sodales.

20. γνώμης, durch κακοδαιμο-νίας näher bestimmt. Vgl. Isokr.9, 51 τεκμήριον καί τού τρόπουκαί τής όσιότητος τής εκείνον. —το κατορθοϋν, näml. αυτόν, wiees 11,13 heilst. Man beachte das inεπισκοτεί,κατορθοϋν, σνγκρνιραι,πταίσει liegende Bild! — αί γάρ— ονείδη] Sallust. or. Lepidi 24 se-