60

ΔΗΜΟΣΘΕΝΟΙΤΣ

I. ρ. 16—

ρόν καί πόλεμος γένοιτο προς τη χώρα, πώς αν αυτόνοϊεσ& 3 ετοίμως εφ’ υμάς ελ&εϊν; εϊτ 1 ούκ αίσχύνεσ&ε, εΐμηδ’ α πά&οιτ αν, εΐ δΰναιτ 3 εκείνος, ταΰτα ποιήσαικαιρόν εχοντες ου τολμήσετε;

25 *Ετι τοίνυν, ώ άνδρες 3 κ4%ληναϊοι, μηδε τοϋ-9· υμάςλαν&ανέτω, ότι νΰν αϊρεσίς ίστιν υμίν, πότερ 3 υμάς εκείχρι) πολεμεΐν ή παρ 3 υμίν εκείνον, εάν μεν γάρ αντέχωτα των Όλυν&ίων, υμείς εκεί πολεμήσετε και την εκείνουκακώς ποιήσετε, την υπάρχουσαν και την οικείαν ταύτηνάδεώς καρπού μεν οι' αν δ 3 εκείνα Φίλιππος λάβη, τις

26 αυτόν κωλύσει δεύρο βάδιζειν; Θηβαίοι; μή λίαν πικρόνείπεΐν ή, καί συνεισβαλοϋσιν ετοίμως. άλλα Φωκεΐς; οιτήν οικείαν ουχ οΐοί τ 3 όντες ψυλάττειν, εάν μή βοη&ή-οη-9· 3 υμείς, ή άλλος τις; άλλ 3 , ώ 3 τάν, ουχι βουλήσεται.

und 2, 11. — προς τή χώρα, anunseren Grenzen, wie er jetzt andenen von Makedonien ist. — πώς— ελίλεΐν] Die regelmäfsige Satz-bildung verlangte ως ετοίμως άνελ&οι. Der Redner geht in seinerErregtheit mit schneller Wendungzur direkten Frage über. Vgl. 21,209 ενθνμεΐσ&ε — τίνος συγγνώ-μης η τίνος ελεου τνχεϊν αν οΐε-α(λε; 43, 72 εκείνο δ 3 εν&υμεΐο&ε,τί ποτ 3 οϊεαθ· 3 ημάς πάοχειν; —οίεοΆ’ ist eingeschoben, wie imLat. häufig putalis (vgl. Cic. de imp.C. Pomp. 4, 11: mdete , quem vobisanimum suscipiendum putetis) undvidelur. — είτ 3 , ‘und dann’, wie2, 26. 4, 43. 6, 25. 8, 20. 9, 13. 18und öfter. Vgl. Krüger § 69, 24, 2,wie im lat. et. — είμηδ 3 — ου τολ-μήσετε] Hinter ταΰτα ποιήσαι isteine Pause anzunehmen, und hinterderselben verläfst der Redner die be-gonnene Konstruktion und fragt imselbständigen Fragesatze: ου τολ-μήσετε. Ohne dieses Anakoluth derbewegten Rede hätte ov allerdingsnach μηδ ’ nicht stehen dürfen.

25. την υπάρχουσαν καί την οί-κείαν ταύτην] Die Wiederholungdes Artikels bei der Beziehung

zweier Attribute auf ein Substan-tiv (hier Attika) kommt oft genugda vor, wo auf jedes Prädikatfür sich ein besonderes Gewichtgelegt werden soll. So 19, 160Φίλιππός εστιν ο τής ειρήνηςεπι&νμών καί ο πύλλ 3 υπιαχνον-μενος. 280 τοΰ Θρασυβούλου τοΰδημοτικού καί τού από Φυλής κα-ταγαγόντος τον δήμον. 311 τήνοαίαν καί την δικαίαν ψήφον ίλέ-σϋ-αι, 23,132 του Θρακόςχαίτουβαρβάρου u. ö. Hier mögen auchrhythmische Gründe mafsgebend ge-wesen sein.

26. Θηβαίοι — υμείς] Der so-genannte heilige Krieg gegen diePhoker (01. 106, 1. 355—108, 2.346), an welchem sich im Interessedes Philippos vor allen die verhafs-ten Thebancr lebhaft beteiligten,war damals im vollen Zuge. — μή— y, mit Hinblick auf die schlimmeLage der Athener: ich fürchte, esist nur zu bitter es auszusprechen;leider darf man sich nicht verheh-len, so hart es auch ist es sagen zumüssen. 9, 1 δέδοιχα μή βλάσφη-μων μεν είπεΐν, άλη&'ες δε. — ήάλλος τις;] Der Redner konntedarauf antworten, άλλ’ ουχ εατι,