QueſtioLXVI

non p̄ſuppoſita fide vel ſpe future beatitudinis. ergo charitas pōt eſſe ſine fide ⁊ ſpe. ¶ Pre. charitas eſt radix oīmvirtutum. ẜm illud Ephe. iij. In charitate radicati ⁊ fundati. ſed radix aliqn̄ eſt ſine ramis. ergo charitas pōt eſſealiqn̄ ſine fide ⁊ ſpe ⁊ alijs virtutibus. ¶ Pre. in chriſtofuit ꝑfecta charitas. ⁊ ip̄e tn̄ non habuit fidē ⁊ ſpem quiafuit ꝑfectus cōp̄henſor. vt infra dicet̉. ergo charitas pōteſſe ſine fide ⁊ ſpe. ¶ Sed ꝯtra eſt qd̓ Apl̓us dic̄ Heb. xi.Sine fide impoſſibile eſt placere deo. qd̓ maxime ꝑtinetad charitatem. vt pꝫ ẜm illud ꝓuer. viij. Ego diligētesme diligo. ſpes etiā eſt que introducit ad charitatē. vt ſupra dictū eſt. ergo charitas non pōt haberi ſine fide ⁊ ſpe¶ Rn̄. dd̓m ꝙ charitas non ſolum ſignificat amoremdei. ſed etiā amiciciā quandā ad ip̄m. que quidem ſuperamorē addit mutuā readamatōꝫ cū quadā cōmunicatōemutua. vt d̓r in. viij. ethi. Et ꝙ hoc ad charitatē ꝑtineat.pꝫ ꝑ id qd̓ dicit̉. i. Io. iiij. Qui manet ī charitate in deomanet ⁊ deus in eo. Et. i. ad Coꝝ. i. Fidelis deus ꝑ quēvocati eſtis in ſocietatē filij eius. Hec aūt ſocietas hoīs addeū eſt quedā familiaris ꝯuerſatio cū ip̄o. inchoat̉ quideꝫhic in p̄ſenti ꝑ gr̄am. ꝑficiet̉ aūt in futuro ꝑ gloriā. quoruꝫvtrūqꝫ fide ⁊ ſpe tenet̉. vn̄ ſicut cū aliquis non poſſet cumaliquo amiciciā habere. ſi diſcrederet vel deſꝑaret̉ ſe poſſehabere aliquā ſocietatē vel familiarem conuerſationemcū ip̄o. ita aliquis non pōt habere amiciciā ad deū que ēcharitas. niſi fidem habeat ꝑ quā credat hmōi ſocietateꝫ⁊ cōuerſationē hoīs cū deo. ⁊ ſperet ſe ad hanc ſocietatemꝑtinere. ⁊ ſic charitas ſine n̄de ⁊ ſpe nullo mō eſſe pōt. IAd .i. ergo dd̓m ꝙ charitas non eſt qualiſcūqꝫ amor dei.ſed amor dei quo diligit̉ vt beatitudiniſobiectū. ad quodordinamur ꝑ fidē ⁊ ſpem. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ charitas eſtradix fidei ⁊ ſpei inquantū dat eis ꝑfectionē virtutis. ſedfides ⁊ ſpes ẜm rationē ꝓpriam p̄ſupponunt̉ ad charitatēvt ſupra dictū eſt. ⁊ ſic charitas ſine eis eſſe non pōt. ¶Ad. iij. dd̓ꝫ ꝙ xp̄o defuit fides ⁊ ſpes ꝓpter id ꝙ eſt aliqͦdimꝑfectionis in eis. ſed loco fidei habuit apertā viſioneꝫ⁊ loco ſpei plenā cōp̄henſionē. ⁊ ſic fuit ꝑfecta charitas in¶ Queſtio. LXVI.eo.Einde ꝯſideranduꝫeſt de equalitate virtutū. ⁊ circa hoc querūtur ſex. primovtꝝ virtus poſſit eſſe maior vel minor. ſcd̓o vtꝝ oēs virtutes ſimul in eodē exiſtentes ſint equales. tertio de comperatiōe virtutū moraliū ad intellectuales. quarto de cōperatione virtutū moraliū adinuicē. quinto d̓ comꝑatōevirtutū intellectualiū adinuicem. ſexto de cōꝑatione virtutum theologicaꝝ adinuicem.Ad primuꝫ ſic procediturUidet̉ ꝙ virtus non poſſit eſſe maior vel minor. Diciturenī in Apo. ꝙ latera ciuitatis irl̓m ſunt eqͣlia. ꝑ hoc auteꝫſignant̉ virtutes. vt glo. dicit ibidem. ergo omnes virtutes ſunt equales. non ergo pōt eſſe virtus maior virtute.Pre. omne illud cuius rō conſiſtit in maximo nō pōteſſe maius vel minus. ſed rō virtutis conſiſtit in maximoeſt enī virtus vltimū potentie. vt phūs dicit in. i. d̓ ce lo.⁊ Aug. in. ij. de li arbi. ꝙ virtutes ſunt maxima bona quibus nullus pōt male vti. gͦ videt̉ ꝙ virtus non poſſit eēmaior neqꝫ minor. ¶ Pre. quantitas effectus penſaturẜm virtute agētis. ſed virtutes ꝑfecte que ſunt virtutesinfuſe ſunt a deo. cuius virtus eſt vniformis ⁊ infinita. gͦvidet̉ ꝙ virtus nō poſſit eſſe maior virtute. ¶ Sec cōtra

vbicūqꝫ pōt eſſe augmētū ⁊ ſuꝑabundātia. pōt eſſe ine qͣlitas. ſed in virtutibus inuenit̉ ſuꝑabundantia ⁊ augmētū. Dicit̉ enī Matth. v. Niſi abundauerit iuſticia veſtrapluſqͣꝫ ſcribaꝝ ⁊ phariſeoꝝ. non intrabitis in regnū celoꝝEt Prouer. xvi. dicit̉. In abundanti iuſticia virtus maxima eſt. ergo videt̉ ꝙ virtus poſſit eſſe maior vel minor¶ Rn̄. dd̓m ꝙ cū querit̉ vtꝝ virtus vna poſſit eē maioralia. dupliciter intelligi poteſt. Uno mō in virtutibꝰ ſpēdifferentibus. ⁊ ſic manifeſtū eſt ꝙ vna virtus ē alia maior. ſꝑ enī cā potior eſt ſuo effectu. ⁊ in effectibus tāto aliquid eſt potius quanto eſt cauſe ꝓpinquius. Manifeſtūeſt aūt ex dictis ꝙ cauſa ⁊ radix humani boni eſt rō. ⁊ iōprudentia que ꝑficit rōnem. p̄fert̉ in bonitate alijs virtutibus moralibus ꝑficientibꝰ vim appetitiuā. inquantumꝑticipat rōnem. ⁊ in his etiā tanto eſt vna altera meliorquāto magis ad rōnem accedit. vn̄ ⁊ iuſticia que ē in voluntate p̄fert̉ alijs virtutibꝰ moralibus. ⁊ fortitudo que ēin iraſcibili p̄fert̉ tꝑantie que eſt in cōcupiſcibili. q̄ minꝰꝑticipat rōnem. vt pꝫ in. vij. ethi. Alio mō pōt intelligī q̄ſtio in virtute eiuſdē ſpeciei. ⁊ ſic ẜm ea que dicia ſunt ſupra cū de intenſionibꝰ habituū ageret̉. virtus pōt dupl̓rdici maior ⁊ minor. vno mō ẜm ſeip̄am. alio mō ex ꝑte ꝑticipātis ſubiecti. Si igit̉ ẜm ſeip̄am cōſideret̉. magnitudo vel ꝑuitas eius attendit̉ ẜm ea ad que ſe extendit. quicūqꝫ aūt hꝫ aliquā virtutē. puta tꝑantiā. hꝫ ip̄am quātūad oīa ad que ſe tꝑantia extendit. quod de ſcientia ⁊ artenō contingit. nō enī quicunqꝫ eſt grāmaticus ſcit oīa quead grāmaticam ꝑtinent. ⁊ ẜm hoc bene dixerūt ſtoyci. viSimplicius dicit in cōmento p̄dicamentoꝝ. ꝙ virtus n̄recipit magis neqꝫ minus ſicut ſcientia vl̓ ars. eo ꝙ ratiovirtutis conſiſtit in maximo. Si vero cōſideret̉ virtus exꝑte ſubiecti ꝑticipantis. ſic contingit virtutē eſſe maiorēvel minorem. ſiue ẜm diuerſa tꝑa in eodeꝫ. ſiue in diuerſis hoībus. qꝛ ad attingendū mediū virtutis qd̓ eſt ẜm rationē rectā. vnus eſt melius diſpoſitus qͣꝫ alius. vel ꝓptermaiorē aſſuetudinem. vel ꝓpter meliore diſpoſitione nature. vel ꝓpter ꝑ ſpicacius iudiciū rōnis. aut etiā ꝓpter maius gr̄e donū qd̓ vnicuiqꝫ donat̉ ẜm menſurā donatōnisxp̄i. vt dicit̉ ad Eph. iiij. Et in hoc deficiebāt ſtoyci. eſtimantes nullū eſſe virtuoſum dicendū niſi qui ſūme fuerit diſpoſitus ad virtutē. non enī exigit̉ ad rōnem virtuiꝰꝙ attingat recte rōnis medium in indiuiſibili. ſicut ſtoyciputabāt. ſed ſufficit ꝓpe mediū eſſe. vt in. ij. ethi. d̓r. ideꝫetiā indiuiſibile ſignū vnus ꝓpinquius ⁊ promptius attingit qͣꝫ alius. ſicut etiā pꝫ in ſagittatoribus trahentibusad certū ſignū. ¶ Ad .i. dd̓m ꝙ inequalitas illa nō ē ẜmquantitatē abſolutā. ſed eſt etiā ẜm ꝓportionē intelligenda. qꝛ oēs virtutes ꝓportionabiliter creſcūt in hoīe. vt infra dicet̉. ¶ Ad. ij. dd̓m ꝙ illud vltimū quod pertinet advirtutē pōt habere rōnem magis vel minus bōi ẜm p̄dictos modos. cū non ſit vltimū indiuiſibile. vt dictū eſt:¶ Ad. iij. dd̓m ꝙ deus non oꝑatur ẜm neceſſitatē nature. ſed ẜm ordine ſue ſapientie ẜm quā diuerſaꝫ menſurāvirtutis hominibꝰ largitur. ẜm illud ad Ephe. iiij. Unicuiqꝫ veſtrum data eſt gratia ẜm menſuram donationischriſti.Ad ſecundū ſic procedit̉.Uidet̉ ꝙ non oēs virtutes in vno ⁊ eodē ſint eqͣliter intēſe. dicit enī Apl̓us. i. ad Coꝝ. vij. Unuſquiſqꝫ eniꝫ habetꝓprium donū a deo. alius quidē ſic. alius aūt ſic. nō eſſetaūt vnū donū magis ꝓpriū ⁊ licui qͣꝫ aliud ſi oēs virtutes

K 4