XLQueſtio

exiſtimatōeꝫ ꝙ aliqͥd ſit ſibi poſſibile. ⁊ hoc mō ⁊ doctrina⁊ ꝑſuaſio q̄libet pōt eē cā ſpei. ⁊ ſic etiā exꝑientia ē cā ſpei.inqͣꝫtū .ſ. ꝑ experientiā ſit homī exi ſtimatio ꝙ aliqͥd ſit ſibipoſſibile qd̓ impoſſibile an̄ exꝑientiā reputabat. ſꝫ ꝑ huncmodū experiētia pōt eē cā defectus ſpei. qꝛ ſic̄ ꝑ experientiā fit hoī exiſtimatio ꝙ aliqͥd ſibi ſit poſſibile qd̓ reputabat impoſſibile. ita ecōuerſo ꝑ exꝑientiā fit hoī exiſtimatioꝙ aliqͥd nō ſit ſibi poſſibile qd̓ poſſibile exiſtimabat. Sicgͦ experientia eſt cā ſpei duobus modis. cā aūt defectꝰ ſpeivno mō. ⁊ ꝓpter hoc magis dicere poſſumꝰ eā eē cāꝫ ſpei.Ad .i. gͦrod̓. ꝙ experiētia in oꝑabilibus nō ſolū cauſatſcīaꝫ. ſꝫ etiā cauſat quendā habitū ꝓpter ꝯſuetudinē qͥ fac̄oꝑationē faciliorē. ſꝫ ⁊ ip̄a ꝟtus intellectual̓ facit ad poteſtatē facile oꝑandi. demōſtrat etiā aliqͥd eē poſſibile. ⁊ſic cauſat ſpem. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ in ſenibus ē defectus ſpeiꝓpter experientiā. inqͣꝫtum experientia fac̄ exiſtimationemimpoſſibilis. Un̄ ibidē ſubdit̉. ꝙ eis multa eueniūt in deterius. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ ſtulticia ⁊ inexꝑientia pn̄t eſſe cāſpei ꝑ accn̄s. remouendo .ſ. ſcīam ꝓpter quā vere exiſtimat̉aliqͥd eē nō poſſibile. vn̄ ea rōe in exꝑientia eſt cā ſpei qͣ experientia eſt cā defectus ſpei.Ad ſextum ſic procediturUidet̉ ꝙ iuuētus ⁊ ebrietas nō ſint cā ſpei. Spes .n. importat quandā certitudinē ⁊ firmitatē. Un̄ ad Hebr. vi.Spes comꝑat̉ anchore. ſꝫ iuuenes ⁊ ebrij deficiūt a firmitate. hn̄t. n̄ aīum de facili mutabilē. gͦ iuuētus ⁊ ebrietasnō eſt cā ſpei. ¶ Pre. ea q̄ augēt ptātē maxīe ſunt cā ſpei.vt ſupͣ dictū ē. ſꝫ iuuētus ⁊ ebrietas quandā infirmitatēhn̄t adiunciā. gͦ nō ſunt cā ſpei. ¶ Pre. Experiētia eſt cāſpei. vt dictū eſt. ſꝫ iuuenibus experiētia defic̄. gͦ iuuētusnō eſt cā ſpei. ¶ Sed ꝯͣ ē qd̓ ph̓s dicit in. iij eth. ꝙ inebriati ſunt bn̄ ſperātes. ⁊ in. ij. rheto. d̓r. ꝙ iuuenes ſunt bōeſpei. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ iuuētus eſt cāſpei ꝓpter tria. vt ph̓s dicit in. ij. rheto. ⁊ hec tria pn̄t accipi ẜm tres ꝯditōnes boni.qd̓ eſt obiectum ſpei. quod ē futurum ⁊ arduū ⁊ poſſibile. vt dictum ē. Iuuenes .n. multū hn̄t de futuro ⁊ paꝝ d̓p̄terito. ⁊ ideo qꝛ mēoria ē p̄teriti. ſpes aūt futuri. parumhn̄t de mēoria. ſꝫ multum viuūt in ſpe. Iuuenes etiā ꝓpt̉caliditatem nature bn̄t multos ſpūs. ⁊ ita in eis cor ampliat̉. ex amplitudine aūt cordis ē ꝙ aliquis ad ardua tēdat. ⁊ ideo iuuenes ſunt aīoſi ⁊ bone ſpei. Sil̓r etiam illiqui nō ſunt paſſi repulſam. nec experti impedimenta ī ſuis conatibus. de facili reputant aliquid ſibi poſſibile. vn̄ ⁊iuuenes ꝓpter experiētiam impedimentoꝝ ⁊ defectuū defacili reputant aliquid ſibi poſſibile. ⁊ ideo ſunt bone ſpei.Duo etiam iſtoꝝ ſunt in ebrijs .ſ. caliditas. ⁊ multiplicatio ſpirituum ꝓpter vinum. Et iterum conſideratio periculoꝝ vel defectuum. Et ꝓpter eandem rōnem etiam omnes ſtulti ⁊ deliberatōne non vtentes. omnia temptant ⁊ſunt bone ſpei. ¶ Ad. i. gͦ dd̓. ꝙ in iuuenibus ⁊ in ebrijs lꝫnō ſit firmitas ẜm rei veritatem. ē tamen in eis ẜm eoruꝫeſtimatōnem. reputant .n. ſe firmiter aſſecuturos illud qd̓ſperant. ¶ Et ſil̓r dd̓. ad. ij. ꝙ iuuenes ⁊ ebrij hn̄t q̇deminfirmitatem ẜm rei veritatem. ſed ẜm eoꝝ exiſtimatōneꝫhn̄t ptātem. qꝛ ſuos defectus nō cognoſcūt. ¶ Ad. iij. dd̓ꝙ nō ſolum experientia ſed etiā in experiētia ē qͦdāmō cāſpei. vt dictum eſt.Ad ſeptimum ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ ſpes nō ſit cauſa amoris. qꝛ ẜm Aug. xiiij. de ci.dei. Prima affectionum anime ē amor. ſed ſpes eſt q̄dam

affectio ani me. amor ergo p̄cedit ſpem. nō ergo ſpes cauſatamorem. ¶ Pre. Deſideriū p̄cedit ſpem. ſed deſideriuꝫcauſat̉ ex amore vt dictum ē. ergo etiam ſpes ſequit̉ amorem. nō ergo cauſat ip̄m. ¶ Pre. Spes cauſat delectatōeꝫvt ſu pͣ dictum ē. ſed delectatio nō ē niſi de bono amato. ergo amor p̄cedit ſpem ¶ Sed contra ē qd̓ d̓r Matth. i. ſuꝑ illud. Abraam genuit yſaac. yſaac aūt genuit iacob. dic̄glo. i. fides ſpem. ſpes charitatem. charitas aūt ē amor. ergo amor cauſat̉ a ſpe. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ſpes duo reſpicere pōtReſpicit .n. ſicut obiectum bonum ſperatum. ſed qꝛ bonuꝫſperatum ē arduum poſſibile. aliqn̄ autem fit aliquod arduum poſſibile nobis. nō per nos ſed per alios. ideo ſpesetiam reſpicit illud per quod fit nobis aliquid poſſibile.Inqͣꝫtum igit̉ ſpes reſpicit bonum ſperatū. ſpes ex amore cauſat̉. non .n. ē ſpes niſi de bono deſiderato ⁊ amato. īqͣꝫtum vero ſpes reſpicit illum per quem fit aliquid nobispoſſibile. ſic amor cauſat̉ ex ſpe. ⁊ nō ecōuerſo. Ex hoc .n. ꝙper aliquem ſperamus nobis poſſe ꝓuenire bona. mouem̄in ip̄m ſicut in bonum noſtrum. ⁊ ſic incipimꝰ ip̄m amare. ex hoc autem ꝙ amamus aliquem. nō ſperamus de eoniſi ꝑ accidens. inqͣꝫtum .ſ. credimus nos reamari ab ip̄ovn̄ amari ab aliquo facit nos ſperare de eo. ſed amor eiuscauſat̉ er ſpe quam de eo habemus. Et ꝑ hoc pꝫ reſponſioad obiecta.Ad octauū ſic procediturUidet̉ ꝙ ſpes nō adiuuet oꝑationem ſed magis impediat. Ad ſpem .n. ſecuritas ꝑtinet. ſed ſecuritas parit negligentiam que impedit oꝑationem. ergo ſpes impedit oꝑationem ¶ Pre. Triſticia impedit oꝑationem. vt ſupͣ dictum eſt. ſed ſpes qn̄qꝫ cauſat triſticiam. Dicit̉ .n. Prouer. xiiij. Spes que differt̉ affligit animam. ergo ſpes impedit oꝑationem. ¶ Pre. Deſperatio contrariat̉ ſpei. vtdictū ē. ſꝫ deſperatio maxīe ī rebꝰ bellicis adiuuat oꝑatōeꝫDicit̉ .n. ij. Regum. xij. ꝙ perīculoſa res eſt deſperatio. gͦſpes facit contratium effectum. impediendo .ſ. oꝑationem¶ Sed contra eſt quod d̓r. i. ad Corinth. ix. ꝙ qui arat d̓bet orare in ſpe fructus ꝑcipiendi. ⁊ eadem ratio eſt in omnibus alijs. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ſpes ꝑ ſe habet ꝙ adiuuet oꝑationem intendendo ip̄am. ⁊ hoc ex duobus. Primo quidem ex rōne ſui obiecti. quod eſt bonum arduum poſſibile. exiſtimatio .n. ardui excitat attentionem. exiſtimatio vero poſſibilis nō retardat conatum. vn̄ ſequit̉ ꝙ homo intente operet̉ ꝓpter ſpem. Secundo vero ex rōne ſui effectus. Spes .n. vt ſupra dictum eſt cauſat delectationem.que adiuuat oꝑationem. vt ſupra dictum eſt. vnde ſpesoperationem adiuuat. ¶ Ad. i. ergo dd̓. ꝙ ſpes reſpicit bonum conſequendum. ſecuritas aūt reſpicit malū vitādūvnde ſecuritas magis videt̉ opponi timori qͣꝫ ad ſpem pertinere. ⁊ tamen ſecuritas non cauſat negligentiam niſi inqͣꝫtum diminuit exiſtimationem ardui. in quo etiam diminuit̉ rō ſpei. Illa .n. in quibus homo nullum impedimentum timet. quaſi iam non reputant̉ ardua. ¶ Ad. ij.dd̓. ꝙ ſpes ꝑ ſe cauſat delectationem. ſed ꝑ accidens eſt vtcauſet triſticiam. vt ſupra dictum eſt. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ deſperatio in bello fit periculoſa propter aliquam ſpem adiunctam. Illi enim qui deſperant de fuga debilitantur infugiendo. ſed ſperant mortem ſuam vindicare. ⁊ ideo exhac ſpe acrius pugnant. vnde ꝑiculoſi hoſtibus fiumt.¶ Queſtio. .XLI.