QueſtioLXII
Uidet̉ ꝙ non ſint alique ꝟtutes theologice. Ut eniꝫ dt̄in. vi. ethi. ꝟtꝰ eſt diſpoſitio ꝑfecti ad optimū. dico autēꝑfectū qd̓ eſt diſpoſitū ẜm naturaꝫ. ſed id qd̓ eſt diuinūeſt ſupra naturā hoīs. gͦ virtutes theologice nō ſunt virtutes hoīs. ¶ Pre. Uirtutes theologice dicunt̉ quaſivirtutes diuine. ſed virtutes diuine ſunt exemplares. vtdictū eſt. q̄ quidē non ſunt in nobis. ſed in deo. gͦ virtutes theologice nō ſunt virtutes hoīs. ¶ Pre. Uirtutestheologice dicunt̉ quibꝰ ordinamur in deū. qui ē primūprincipiū ⁊ vltimꝰ finis. ſed hō ex ip̄a natura rōnis ⁊ voluntatis hꝫ ordinē ad primū principium ⁊ ad vltimū finem. non gͦ requirunt̉ aliqui habitus virtutū theologicarū quibꝰ rō ⁊ voluntas ordinet̉ in deū. ¶ Sꝫ ꝯͣ eſt ꝙ p̄cepta legis ſunt de actibꝰ virtutū. ſꝫ de actibꝰ fidei. ſper.⁊ charitatis dant̉ precepta in lege diuina. Dicitur enimEcc̄. ij. Qui timetis deū credite illi. Itē ſperate in illumItem diligite illū. gͦ fides ſpes ⁊ charitas ſunt ꝟtutes īdeū ordinantes. ſunt gͣ theologice. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ꝑ ꝟtutem ꝑficit̉ hō ad actus quibꝰ in beatitudineꝫ ordinat̉. vtex ſupradictis patet. ē aūt duplex hoīs beatitudo ſiue felicitas. vt ſupra dictū ē. Una quideꝫ ꝓportionata hūanenature. ad quam .ſ. hō ꝑuenire pōt ꝑ principia ſue nature. Alia aūt eſt beatitudo naturā hoīs excedens. ad quāhō ſola diuina ꝟtute ꝑuenire pōt ẜm quandā diuinitatis ꝑticipationē. ẜm ꝙ dr̄. ij. Pe. ij. ꝙ ꝑ xp̄m facti ſumꝰꝯſortes diuine nature. Et qꝛ hmōi beatitudo ꝓportioneꝫhūane nature excedit principia naturalia hoīs. ex quibꝰprocedit ad bn̄ agendū. ẜm ſuam ꝓportioneꝫ non ſufficiunt ad ordinandū hoīeꝫ in beatitudinē predictam. vndeoportꝫ ꝙ ſuꝑaddant̉ hōi diuinitus aliqͣ principia per qͦita ordinet̉ ad beatitudinē ſuꝑnaturalem. ſicut ꝑ principia naturalia ordinant̉ ad fine ꝯnaturalē. non tn̄ abſqꝫadiutorio diuino. ⁊ hmōi principia ꝟtutes dicunt̉ theologice. tum qꝛ hn̄t deū ꝓ obiecto inqͣꝫtuꝫ ꝑ eas recte ordinamur in deū. tum qꝛ a ſolo deo nobis infundunt̉: tūqꝛ ſola diuina reuelatione in ſacra ſcriptura hmōi virtutes tradunt̉. ¶ Ad. 1. gͦ dd̓. ꝙ aliqͣ natura pōt attribuialicui rei dupliciter. Uno mō eſſentialiter. ⁊ ſic hmōi virtutes theologice excedunt hoīs naturam. Alio mō ꝑticipatiue. ſicut lignum ignitū ꝑticipat naturā ignis ⁊ qd̓ammō fit hō ꝑticeps diuine nature. vt dictū eſt. ⁊ ſic iſtevirtutes ꝯueniunt hōi ẜm naturā ꝑticipataꝫ. ¶ Ad. ij.dd̓. ꝙ iſte virtutes nō dicunt̉ diuine ſicut quibꝰ deus fitvirtuoſus. ſed ſicut quibꝰ nos efficimur ꝟtuoſi a deo ⁊ īordīe ad deū. vn̄ non ſunt exemplares ſꝫ exēplate. ¶ Adiij. dd̓. ꝙ ad deū naturaliter rō ⁊ voluntas ordinat̉ ꝓuteſt nature principiū ⁊ finis. ẜm tn̄ ꝓportioneꝫ nature. ſedad ipſum ẜm ꝙ ē obiectū beatitudīs ſuꝑ natural̓ rō ⁊ voluntas ẜm ſuā naturam non ordinant̉ ſufficienter.Ad ſecundū ſic ꝓcediturUidet̉ ꝙ virtutes theologice non diſtinguant̉ a moralibus ⁊ intellectualibꝰ. Uirtutes eniꝫ theologice ſi ſunt inaīa hūana oportet ꝙ ꝑficiant ip̄aꝫ vel ẜm ꝑteꝫ intellectiuam. vel ẜm ꝑteꝫ appetitiuā. ſed virtutes que ꝑficiūt ẜmꝑteꝫ intellectiuā dicunt̉ intellectuales. virtutes aūt queꝑficiunt ꝑteꝫ appetitiuā ſunt morales. gͦ virtutes theologice non diſtinguunt̉ a virtutibꝰ moralibꝰ ⁊ intellectualibꝰ. ¶ Pre. Uirtutes theologice dicunt̉ q̄ ordināt nosad deū. ſed inter intellectuales virtutes ē aliqͣ q̄ ordīatnos ad deū .ſ. ſapīa q̄ eſt de diuinis. vtpote cām altiſſimā ꝯſiderans. gͦ virtutes theologice ab intellectualibuſ
virtutibꝰ non diſtinguunt̉. ¶ Pre. Aug. in li. de moribus eccleſie manifeſtat in quattuor virtutibꝰ cardīalibꝰꝙ ſunt ordo amoris. ſed amor ē charitas q̄ ponit̉ virtustheologica. gͦ virtutes morales non diſtinguunt̉ a theologicis. Sed ꝯͣ. id qd̓ eſt ſupra naturaꝫ hoīs diſtinguit̉?ab eo qd̓ eſt ẜm naturā hoīs. ſꝫ virtutes theologice ſuntſuꝑ naturā hoīs. cui ẜm naturā conueniunt virtuteſ intellectuales ⁊ morales. vt ex ſupradictis patet. gͦ diſtinguunt̉ ab inuicē. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ſicut ſupra dictū eſt. hītꝰſpecie diſtīguunt̉ ẜm formale differentiā obiectoꝝ. obiectū aūt theologicaꝝ virtutū eſt ipſe deus qui eſt vltimuſreꝝ finis. ꝓut nr̄e rōnis cognitionē excedit. obiectum aūtvirtutum intellectualiū ⁊ moraliuꝫ ē aliquid qd̓ hūanarōne comprehendi pōt. vn̄ virtutes theologice ſpecie diſtinguunt̉ a moralibꝰ ⁊ intellectualibꝰ. ¶ Ad. i. gͦ. dd̓. ꝙvirtutes intellectuales ⁊ morales ꝑficiunt intellectuꝫ ⁊appetitū hoīs ẜm ꝓportioneꝫ nature hūane. ſed theologice ſuꝑnaturaliter. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ ſapīa q̄ a philoſophoponit̉ intellectual̓ virtus conſiderat diuina ẜm ꝙ ſunt īueſtigabilia rōne hūana. ſed theologica virtus ē circa eaẜm ꝙ rōneꝫ hūanaꝫ excedunt. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ licꝫ charitas ſit amor. non tn̄ oīs amor eſt charitas. Cum gͦ dr̄ ꝙoīs ꝟtꝰ eſt ordo amoris. pōt intelligi vl̓ de amore cōiterdicto. vl̓ de amore charitatis. ſi d̓ amore cōiter dicto ſicdr̄ q̄libꝫ ꝟtꝰ eſſe ordo amoris. inqͣꝫtū ad qͣꝫlibꝫ cardīaliūvirtutū requirit̉ ordinata affectio. oīs aūt affectionis radix ⁊ principiū ē amor vt ſupra dictū eſt. ſi aūt intelligat̉de amore charitatis. non dat̉ ꝑ hoc intelligi ꝙ quelibetalia virtus eſſentialiter ſit charitas. ſed ꝙ oēs alie virtutes aliqualiter a charitate dependeant. vt infra patebit.Ad tertium ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ inconuenienter ponant̉ tres virtutes theologice. fides. ſpes. ⁊ charitas. Uirtutes enim theologice ſehn̄t in ordīe ad beatitudīeꝫ diuinaꝫ ſic̄ inclinatio naturead finē connaturalē. ſꝫ inter virtutes ordinatas ad finemcōnaturalē ponit̉ vnaſola virtus natural̓ .ſ. intellectꝰ prīcipioꝝ. gͦ debet poni vna ſola virtus theologica. ¶ Pre.theologice virtutes ſunt ꝑfectiores virtutibꝰ intellectualibꝰ ⁊ moralibꝰ. ſꝫ inter intellectuales virtutes fideſ nonponit̉. ſed ē aliquid minꝰ virtute. ſimiliter aūt inter virtutes morales nō ponit̉ ſpes. ſed ē aliquid minꝰ virtute.cū ſit paſſio. gͦ multo minꝰ debent poni virtutes theologice. ¶ Pre. Uirtutes theologice ordināt aīaꝫ hoīs ad deum. ſꝫ ad deū nō pōt aīa hoīs ordīari niſi ꝑ intellectiuaꝫꝑteꝫ in qͣ ē intellectꝰ ⁊ volūtas. gͦ nō debent eſſe niſi duevirtutes theologice. vna q̄ ꝑficiat intellectū. alia q̄ ꝑficiat voluntatē. Sed ꝯͣ ē qd̓ Apl̓s dic̄. i. ad Coꝝ. xiij. Nūcaūt manent fides. ſpes. charitas tria hec. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙſic̄ ſupra dictū eſt. virtutes theologice hoc modo ordināthoīeꝫ ad btītudineꝫ ſuꝑnaturalē. ſic̄ ꝑ naturalē inclinatōnē ordinat̉ hō in finē ſibi cōnaturalē. hoc auteꝫ cōtingitẜm duo. Primo quidē ẜm rōneꝫ vl̓ intellectū inqͣꝫtū cōtinet prima principia vniuerſalia cognita nobis ꝑ naturale lumē intellectꝰ. ex quibꝰ ꝓcedit rō tā in ſpeculandisqͣꝫ in agēdis. Scd̓o ꝑ rectitudīeꝫ volūtatis naturalitertendētis in bonū rōnis. Sꝫ hec duo deficiunt ab ordinebtītudīs ſuꝑnatural̓. ẜm illud. i. ad Coꝝ. ij. Oculꝰ nonvidit. ⁊ auris nō audiuit. ⁊ in cor hoīs nō aſcendit quepreparauit deus diligentibꝰ ſe. vnde oportuit ꝙ qͣꝫtumad vtrūqꝫ aliquid homini ſuꝑ naturaliter adderet̉. adordinandum ip̄m in finē ſuꝑnaturaleꝫ. Et primo quidem