Druckschrift 
2,1 (1485)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

QueſtioLXII

Uidet̉ non ſint alique ꝟtutes theologice. Ut eniꝫ dt̄in. vi. ethi. ꝟtꝰ eſt diſpoſitio ꝑfecti ad optimū. dico autēꝑfectū qd̓ eſt diſpoſitū ẜm naturaꝫ. ſed id qd̓ eſt diuinūeſt ſupra naturā hoīs. virtutes theologice ſunt virtutes hoīs. Pre. Uirtutes theologice dicunt̉ quaſivirtutes diuine. ſed virtutes diuine ſunt exemplares. vtdictū eſt. quidē non ſunt in nobis. ſed in deo. virtutes theologice ſunt virtutes hoīs. Pre. Uirtutestheologice dicunt̉ quibꝰ ordinamur in deū. qui ē primūprincipiū vltimꝰ finis. ſed ex ip̄a natura rōnis voluntatis hꝫ ordinē ad primū principium ad vltimū finem. non requirunt̉ aliqui habitus virtutū theologica quibꝰ voluntas ordinet̉ in deū. Sꝫ ꝯͣ eſtcepta legis ſunt de actibꝰ virtutū. ſꝫ de actibꝰ fidei. ſper. charitatis dant̉ precepta in lege diuina. Dicitur enimEcc̄. ij. Qui timetis deū credite illi. Itē ſperate in illumItem diligite illū. fides ſpes charitas ſunt ꝟtutes īdeū ordinantes. ſunt theologice. Rn̄. dd̓. ꝟtutem ꝑficit̉ ad actus quibꝰ in beatitudineꝫ ordinat̉. vtex ſupradictis patet. ē aūt duplex hoīs beatitudo ſiue felicitas. vt ſupra dictū ē. Una quideꝫ ꝓportionata hūanenature. ad quam .ſ. ꝑuenire pōt principia ſue nature. Alia aūt eſt beatitudo naturā hoīs excedens. ad quā ſola diuina ꝟtute ꝑuenire pōt ẜm quandā diuinitatis ꝑticipationē. ẜm dr̄. ij. Pe. ij. xp̄m facti ſumꝰꝯſortes diuine nature. Et qꝛ hmōi beatitudo ꝓportioneꝫhūane nature excedit principia naturalia hoīs. ex quibꝰprocedit ad bn̄ agendū. ẜm ſuam ꝓportioneꝫ non ſufficiunt ad ordinandū hoīeꝫ in beatitudinē predictam. vndeoportꝫ ſuꝑaddant̉ hōi diuinitus aliqͣ principia perita ordinet̉ ad beatitudinē ſuꝑnaturalem. ſicut principia naturalia ordinant̉ ad fine ꝯnaturalē. non tn̄ abſqꝫadiutorio diuino. hmōi principia ꝟtutes dicunt̉ theologice. tum qꝛ hn̄t deū obiecto inqͣꝫtuꝫ eas recte ordinamur in deū. tum qꝛ a ſolo deo nobis infundunt̉:qꝛ ſola diuina reuelatione in ſacra ſcriptura hmōi virtutes tradunt̉. Ad. 1. dd̓. aliqͣ natura pōt attribuialicui rei dupliciter. Uno eſſentialiter. ſic hmōi virtutes theologice excedunt hoīs naturam. Alio ꝑticipatiue. ſicut lignum ignitū ꝑticipat naturā ignis qd̓ammō fit ꝑticeps diuine nature. vt dictū eſt. ſic iſtevirtutes ꝯueniunt hōi ẜm naturā ꝑticipataꝫ. Ad. ij.dd̓. iſte virtutes dicunt̉ diuine ſicut quibꝰ deus fitvirtuoſus. ſed ſicut quibꝰ nos efficimur ꝟtuoſi a deo īordīe ad deū. vn̄ non ſunt exemplares ſꝫ exēplate. Adiij. dd̓. ad deū naturaliter voluntas ordinat̉ ꝓuteſt nature principiū finis. ẜm tn̄ ꝓportioneꝫ nature. ſedad ipſum ẜm ē obiectū beatitudīs ſuꝑ natural̓ voluntas ẜm ſuā naturam non ordinant̉ ſufficienter.Ad ſecundū ſic ꝓcediturUidet̉ virtutes theologice non diſtinguant̉ a moralibus intellectualibꝰ. Uirtutes eniꝫ theologice ſi ſunt inaīa hūana oportet ꝑficiant ip̄aꝫ vel ẜm ꝑteꝫ intellectiuam. vel ẜm ꝑteꝫ appetitiuā. ſed virtutes que ꝑficiūt ẜmꝑteꝫ intellectiuā dicunt̉ intellectuales. virtutes aūt queꝑficiunt ꝑteꝫ appetitiuā ſunt morales. virtutes theologice non diſtinguunt̉ a virtutibꝰ moralibꝰ intellectualibꝰ. Pre. Uirtutes theologice dicunt̉ ordināt nosad deū. ſed inter intellectuales virtutes ē aliqͣ ordīatnos ad deū .ſ. ſapīa eſt de diuinis. vtpote cām altiſſi ꝯſiderans. virtutes theologice ab intellectualibuſ

virtutibꝰ non diſtinguunt̉. Pre. Aug. in li. de moribus eccleſie manifeſtat in quattuor virtutibꝰ cardīalibꝰ ſunt ordo amoris. ſed amor ē charitas ponit̉ virtustheologica. virtutes morales non diſtinguunt̉ a theologicis. Sed ꝯͣ. id qd̓ eſt ſupra naturaꝫ hoīs diſtinguit̉?ab eo qd̓ eſt ẜm naturā hoīs. ſꝫ virtutes theologice ſuntſuꝑ naturā hoīs. cui ẜm naturā conueniunt virtuteſ intellectuales morales. vt ex ſupradictis patet. diſtinguunt̉ ab inuicē. Rn̄. dd̓. ſicut ſupra dictū eſt. hītꝰſpecie diſtīguunt̉ ẜm formale differentiā obiectoꝝ. obiectū aūt theologicaꝝ virtutū eſt ipſe deus qui eſt vltimuſreꝝ finis. ꝓut nr̄e rōnis cognitionē excedit. obiectum aūtvirtutum intellectualiū moraliuꝫ ē aliquid qd̓ hūanarōne comprehendi pōt. vn̄ virtutes theologice ſpecie diſtinguunt̉ a moralibꝰ intellectualibꝰ. Ad. i.. dd̓.virtutes intellectuales morales ꝑficiunt intellectuꝫappetitū hoīs ẜm ꝓportioneꝫ nature hūane. ſed theologice ſuꝑnaturaliter. Ad. ij. dd̓. ſapīa a philoſophoponit̉ intellectual̓ virtus conſiderat diuina ẜm ſunt īueſtigabilia rōne hūana. ſed theologica virtus ē circa eaẜm rōneꝫ hūanaꝫ excedunt. Ad. iij. dd̓. licꝫ charitas ſit amor. non tn̄ oīs amor eſt charitas. Cum dr̄oīs ꝟtꝰ eſt ordo amoris. pōt intelligi vl̓ de amore cōiterdicto. vl̓ de amore charitatis. ſi amore cōiter dicto ſicdr̄ q̄libꝫ ꝟtꝰ eſſe ordo amoris. inqͣꝫtū ad qͣꝫlibꝫ cardīaliūvirtutū requirit̉ ordinata affectio. oīs aūt affectionis radix principiū ē amor vt ſupra dictū eſt. ſi aūt intelligat̉de amore charitatis. non dat̉ hoc intelligi quelibetalia virtus eſſentialiter ſit charitas. ſed oēs alie virtutes aliqualiter a charitate dependeant. vt infra patebit.Ad tertium ſic procedit̉Uidet̉ inconuenienter ponant̉ tres virtutes theologice. fides. ſpes. charitas. Uirtutes enim theologice ſehn̄t in ordīe ad beatitudīeꝫ diuinaꝫ ſic̄ inclinatio naturead finē connaturalē. ſꝫ inter virtutes ordinatas ad finemcōnaturalē ponit̉ vnaſola virtus natural̓ .ſ. intellectꝰ prīcipioꝝ. debet poni vna ſola virtus theologica. Pre.theologice virtutes ſunt ꝑfectiores virtutibꝰ intellectualibꝰ moralibꝰ. ſꝫ inter intellectuales virtutes fideſ nonponit̉. ſed ē aliquid minꝰ virtute. ſimiliter aūt inter virtutes morales ponit̉ ſpes. ſed ē aliquid minꝰ virtute. ſit paſſio. multo minꝰ debent poni virtutes theologice. Pre. Uirtutes theologice ordināt aīaꝫ hoīs ad deum. ſꝫ ad deū pōt aīa hoīs ordīari niſi intellectiuaꝫꝑteꝫ in ē intellectꝰ volūtas. debent eſſe niſi duevirtutes theologice. vna ꝑficiat intellectū. alia ꝑficiat voluntatē. Sed ꝯͣ ē qd̓ Apl̓s dic̄. i. ad Coꝝ. xiij. Nūcaūt manent fides. ſpes. charitas tria hec. Rn̄. dd̓.ſic̄ ſupra dictū eſt. virtutes theologice hoc modo ordināthoīeꝫ ad btītudineꝫ ſuꝑnaturalē. ſic̄ naturalē inclinatō ordinat̉ in finē ſibi cōnaturalē. hoc auteꝫ cōtingitẜm duo. Primo quidē ẜm rōneꝫ vl̓ intellectū inqͣꝫtūtinet prima principia vniuerſalia cognita nobis naturale lumē intellectꝰ. ex quibꝰ ꝓcedit in ſpeculandisqͣꝫ in agēdis. Scd̓o rectitudīeꝫ volūtatis naturalitertendētis in bonū rōnis. Sꝫ hec duo deficiunt ab ordinebtītudīs ſuꝑnatural̓. ẜm illud. i. ad Coꝝ. ij. Oculꝰ nonvidit. auris audiuit. in cor hoīs aſcendit quepreparauit deus diligentibꝰ ſe. vnde oportuit qͣꝫtumad vtrūqꝫ aliquid homini ſuꝑ naturaliter adderet̉. adordinandum ip̄m in finē ſuꝑnaturaleꝫ. Et primo quidem