QueſtioXXXV

net ad ſuꝑiorē rōnem. cuius eſt contemplatōe vacare. ẜmAugꝰ. in. xij. de tri. gͦ delectatōi ꝯtemplatōis opponit̉ triſticia. ¶ Pre. Contrarioꝝ contrarij ſunt effectus. ſi gͦ vnumꝯͣrioꝝ ꝯtemplatū eſt cā delectatōis aliud erit cā tri ſticie. ⁊ſic delectatōi ꝯtemplatōis erit triſticia ꝯͣria. ¶ Pre. Sic̄ob̓m delectatōis eſt bonum. ita obiectum triſticie ē malūſꝫ contemplatio pōt habere mali rōnem. Dic̄. n. ph̓s. ī. xi.metaphi. ꝙ q̄dam inconueniens eſt meditari. gͦ contemplatōnis delectationi pōt eſſe coniraria triſticia. ¶ Pre.Oꝑatio q̄libet ẜm ꝙ non eſt impedita eſt cā delectatōis.vt d̓r in. vij. ⁊ x. ethi. ſꝫ oꝑatio contemplatōis pōt multipliciter impediri. vel vt totaliter non ſit. vel vt cum difficultate ſit. ergo in contemplatōe pōt eſſe triſticia delectationi contraria. ¶ Ore. Carnis afflictio eſt cā triſticie. ſedſic̄ d̓r Eccꝭ. vl. Frequens meditatio catuis eſt afflictio. ergo contemplatio hꝫ triſticiam delectatōni contrariam. ¶Sed contra eſt quod d̓r Sap̄. viij. Non hꝫ amaritudinēconuerſatio illius .ſ. ſapīe. nec tedium conuictus eius. ſedleticiam ⁊ gaudiū. ꝯuerſatio aūt ⁊ ꝯuictus ſapīe ē ꝑ contemplatōeꝫ. gͦ nulla triſticia ē q̄ ſit contraria deſectatōi contemplatōis. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ delectatio contemplationis poteſt intelligi dupl̓r. Uno modo ita ꝙ contemplatio ſit delectatōis cā ⁊ non obiectum. ⁊ tunc delectatio non ē de ipſa contemplatōe ſed de re contemplata. contingit autemcontemplari aliquid nociuum contriſtans. ſicut ⁊ aliqͥdconueniens ⁊ delectans. vn̄ ſi ſic delectatio contemplationis accipiat̉. nihil ꝓhibet delectatōi contemplationis eſſetriſticiam contrariam. Alio modo pōt dici delectatio contemplationis. qꝛ contemplatio eſt eius obiectum ⁊ cauſaputa cū aliquis delectat̉ de hocip̄o quod contemplat̉. ⁊ ſicvt dic̄ Grego. nyceuus. ei delectationi que eſt ẜm contēplationem non opponit̉ aliqͣ triſticia. Et hoc idem pb̓usdic̄ in. i. topic. ⁊ in. x. ethi. ſed hoc ē intelligendum ꝑ ſe loquendo. Cuius rō ē. qꝛ triſticia ꝑ ſe contrariat̉ delectationi q̄ ē de contrario obiecto. ſic̄ delectationi que ē de calorecontrariat̉ triſticia q̄ ē de frigore. Obiecto aūt ꝯtemplatōnis nihil ē ꝯͣriū. ꝯͣrioꝝ .n. rōes ẜm ꝙ ſunt apprehenſe nonſunt ꝯͣrie. ſed vnum ꝯͣriū ē rō cognoſcēdi aliud. Un̄ delectatōi q̄ eſt in ꝯtemplādo ꝑ ſe loquēdo nō pōt eē aliqͣ triſticia ꝯͣria. ſꝫ nec etiā hꝫ triſticiam annexā ſic̄ corꝑales delectatōnes q̄ ſunt vt medicine q̄dam ꝯͣ aliqͣs moleſtiasſicut aliquis delectat̉ in potu ex hoc ꝙ anxiat̉ ſiti. qn̄ autēiam tota ſitis eſt repulſa. etiam ceſſat delectatio potus. delectatio .n. contemplatōnis non cauſat̉ ex hoc ꝙ excludit̉aliqͣ moleſtia. ſed ex hoc ꝙ eſt ẜm ſeip̄am delectabil̓. nonē .n. generatio vt dictum eſt. ſed oꝑatio quedam perfectaPer accidens autem admiſcet̉ triſticia delectatōi apprehenſionis. ⁊ hoc dupl̓r. Uno mō ex parte organi. alio mōex impedimento apprehenſionis. Ex ꝑte qͥdem organi admiſcet̉ triſticia vel dolor apprehenſioni. directe quidem inviribus apprehenſiuis ſenſitiue partis que habent organum corporale. vel ex ſenſibili quod eſt contrarium debite complexioni organi. ſicut guſtus rei amate. ⁊ olfactusrei fetide. vel ex continuitate ſenſibilis conuenientis. qd̓per aſſiduitatem facit ſuperexcreſcentiam natural̓ habitꝰ.vt ſupra dictum ē. ⁊ ſic reddit̉ apprehenſio ſenſibilis queprius erat delectabil̓ tedioſa. ſed hec duo directe in ꝯtemplatōe mentis locum non habent. qꝛ mens non habet organum corꝑale. vn̄ dictum ē in auctoritate inducta ꝙ nōhꝫ ꝯtemplatio mētis. nec amaritudinem. nec tedium. ſedqꝛ mens hūana vtit̉ in contemplando viribꝰ apprehenſiuis ſenſitiuis. in quaꝝ actibꝰ accidit laſſitudo. ideo indi-

recte admiſcet̉ aliqͣ afflictio vl̓ dolor ꝯtemplatōi. ſꝫ neutromō triſticia contemplatōi adiuncta ꝑ accn̄s ꝯͣriat̉ delectationi eius. Nā triſticia que ē de impedimēto conte mplationis nō ꝯͣriat̉ delectatōi ꝯtemplatōis. ſꝫ magis hꝫ affinitatem ⁊ ꝯuenientiā cū ip̄a. vt ex ſupͣ dictis pꝫ. Triſticia vero vel afflictio que ē de laſſitudine corꝑali non ad idē genus refert̉. vn̄ eſt penitus diſꝑata. ⁊ ſic manifeſtum ē ꝙdelectatōi que ē de ip̄a contemplatōe nulla triſticia contrariat̉. nec adiungit̉ ei aliqua triſticia niſi ꝑ accidens.¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ illa triſticia que ē ẜm deum nō eſt deip̄a contemplatōe mentis. ſed ē de aliquo quod mēs contemplat̉ .ſ. de peccato quod mens conſiderat. vt ꝯͣriū delectatōi diuine. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ ea que ſunt contraria in reꝝnatura ẜm ꝙ ſunt in mente non habent contrarietatem.non .n. rōnes contrarioꝝ ſunt contrarie. ſed magis vnumcontrarium ē rō cognoſcendi aliud ꝓpter quod ē vna ſcīacontrarioꝝ. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ contemplatio ẜm ſe nunqͣꝫhꝫ rōnem mali. cum contemplatio nihil aliud ſit qͣꝫ conſideratio veri. quod eſt bonum intellectus. ſed ꝑ accn̄s tm̄inqͣꝫtum .ſ. contemplatio vilioris impedit contemplationem melioris. vel ex parte rei contemplate. ad quam inordinate appetitus afficit̉. ¶ Ad. iiij. dd̓. ꝙ triſticia que ēde impedimento contemplatōnis non contrariat̉ delectationi contemplationis. ſed ē affinis. vt dictum ē. ¶ Ad. vdd̓. ꝙ afffictio carnis ꝑ accn̄s ⁊ īdirecte ſe hꝫ ad ꝯtemplationem mentis. vt dictū eſt.Ad ſextum ſic procediturUidet̉ ꝙ magis ſit fugienda triſticia qͣꝫ delectatio appetenda. Dicit. n. Augꝰ. in li. lxxxiij. q. Nemo eſt qui nō magis dolorem fugiat qͣꝫ appetat voluntatem. Illud autemin quod communiter omnia ꝯſentiunt videt̉ eſſe naturale. ergo naturale ē ⁊ ꝯueniens ꝙ plus triſticia fugiat̉ qͣꝫ d̓lectatio appetat̉. ¶ Pre. Actio contrarij facit ad velocitatem ⁊ intenſionem motus. aqua .n. calida citius ⁊ fortiuscongelat̉. vt dicit ph̓s in li. metheor. ſed fuga triſticie ē excontrarietate contriſtantis. appetitus autem delectatōnisnon eſt ex aliqua contrarietate. ſed magis ꝓcedit ex conuenientia delectantis. ergo maior eſt fuga triſticie qͣꝫ appetitus delectationis. ¶ Pre. qͣꝫto aliquis ẜm rōnem fortiori paſſioni repugnat. tanto laudabilior ē ⁊ ꝟtuoſior. qꝛ ꝟ̓tus eſt circa difficile ⁊ bonum. vt d̓r in. ij. ethico. Sed fortis qui reſiſtit motui quo fugit̉ dolor ē ꝟtuoſior qͣꝫ temperatus qui reſiſtit motui quo appetit̉ delectatio. Dic̄. .n.ph̓s in .i. theto. ꝙ fortes ⁊ iuſti maxime honorant̉. ergo vehementior ē motus quo fugit̉ triſticia qͣꝫ motus quo appetit̉ delectatio. ¶ Sed contra. Bonum ē fortius qͣꝫ malū.vt pꝫ ꝑ Diony. iiij. c. de di. no. ſed delectatio ē appetibil̓ꝓpter bonum quod ē eius obiectum. fuga autem triſticieē ꝓpter malum. ergo fortior ē appetitus delectationis qͣꝫfuga triſticie. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ ꝑ ſe loquendo appetitus delectationis ē fortior qͣꝫ fuga triſticie. Cuius rō eſt. qꝛ cā delectationis ē conueniens bonum. cauſa autem doloris ſiuetriſticie ē aliquod malum repugnans. Contingit autemaliquod bonum eē ꝯueniens abſqꝫ omni diſſonantia. nōautem pōt eſſe aliqd̓ malum totaliter abſqꝫ omni ꝯueniētia repugnans. vn̄ delectatio pōt eſſe integra ⁊ ꝑfecta. triſticia autem eſt ſꝑ ẜm ꝑtem. vn̄ naturaliter maior ē appetitus delectatōis qͣꝫ fuga triſticie. Alia vero rō ē. qꝛ bonumqd̓ ē obiectū delectatōis ꝑ ſeip̄m appetit̉. malū aūt qd̓ eſtobiectū triſticie ē fugiendū inqͣꝫtum ē priuatio boni. qd̓aūt ē ꝑ ſe potius ē illo qd̓ ē ꝑ accn̄s. cꝰ etiā ſignū apparet

F 3