LLEIRQueſtio.

⁊ operamur malum. ſed qn̄qꝫ aliquis vult ⁊ operatur ſibiipſi malum. puta qui interimūt ſeip̄os. ergo aliqui ſeip̄os hn̄t odio. ¶ Pre. Boe. dic̄ in. ij. de ꝯſol̓. ꝙ auariti afacit hoīes odioſos. ex qͦ pōt accipi ꝙ omnis hō odit auaꝝſed aliqui ſunt auari. gͦ illi odiūt ſei p̄os. ¶ Sꝫ contra ēqd̓ apl̓s dicit ad Ephe. v. ꝙ nēo vnqͣꝫ carnē ſuā odio habuit. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ impoſſibile eſt ꝙ aliqͥs ꝑ ſe loquendoodiat ſeip̄m. naturaliter .n. vnūquodqꝫ appetit bonū. necpōt aliqͦs aliquid ſibi appetere niſi ſub rōe boni. nā malūeſt p̄ter voluntatē. vt Diony. dic̄. iiij c. de di no. amare autem aliquē eſt velle ei bonū. vt ſupͣ dictū eſt. vn̄ neceſſe ēꝙ aliquis amet ſeip̄m. ⁊ impoſſibile eſt ꝙ aliquis odiatſeip̄m ꝑ ſe loquendo. ꝑ accn̄s tn̄ ꝯtingit ꝙ aliquis ſeip̄modio habeat. Et hoc dupl̓r. Uno mō ex ꝑte boni quod ſibi aliquis vult. accidit .n. qn̄qꝫ illud qd̓ appetit̉ vt ẜm qͥdbonum eſſe ſimpl̓r malum. ⁊ ẜm hoc aliquis ꝑ accidensvult ſibi malū. qd̓ eſt odire. Alio mō ex parte ſuii p̄ius cuivnſt bonū. vnūquodqꝫ .n. maxīe eſt id qd̓ eſt principaliusin ip̄o. vn̄ ciuitas d̓r facere id qd̓ rex facit. qͣi rex ſit tota ciuitas. Manifeſtū eſt ergo ꝙ homo maxime eſt mēs hoīs.ꝯtingit aūt ꝙ aliqui eſtimat ſe maxime illud quod ſuntẜm naturam corꝑalem ⁊ ſenſitiuā. vn̄ amāt ſe ẜm id qd̓eſtimant ſe eſſe. ſed odiunt id quod vere ſunt dum volūtcontraria rōni. ⁊ vtroqꝫ mō ille qui diligit iniquitatē oditnon ſolum animam ſuā. ſed etiam ſeip̄m. Et ꝑ hoc pꝫ rn̄ſio ad. i. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ nullus ſibi vult ⁊ facit malū niſiinqͣꝫtum apprehendit illud ſub rōe boni. nam ⁊ illi qui interimunt ſeip̄os. hoc ip̄m quod eſt mori apprehendūt ſubrōne boni inqͣꝫtum eſt terminatum alicuius miſerie vl̓ doloris. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ auarus odit aliq uod accidens ſuumnon tn̄ ꝓpter hoc odit ſei p̄m ſicut egerodit ſuam egritudinem ex hocip̄o ꝙ ſe amat. Uel. dd̓. ꝙ auaritia odioſos facit alijs. non aūt ſibi ip̄i. quinimo cauſat̉ ex inordinato ſuiamore. ẜm quem de bonis temꝑalibus plus ſibi aliquisvult qͣꝫ debeat.Ad quintum ſic ꝓcedit̉.Uidet̉ ꝙ aliquis nō poſſit habere odio veritatē. Bonū .n.⁊ ens ⁊ veꝝ ꝯuertunt̉. ſed aliquis nō pōt habere odio bonitatem. ergo nec veriratē. ¶ Pre. omnes hoīes naturaliter ſcire deſiderant. vt d̓r in principio metaphi. ſed ſciētianō ē niſi veroꝝ. ergo veritas naturaliter deſiderat̉ ⁊ amatur. ſed quod naturaliter ineſt. ſꝑˡ ineſt. nullus ergo pōthabere odio veritatem. ¶ Pre. ph̓s dicit in. ij. rhetor. ꝙhoīes amant non fictos. ſed nō niſi ꝓpter veritatem. ergohomo naturaliter amat veritatem. nō ergo eam odio hꝫ.¶ Sed ꝯͣ eſt qd̓ apl̓s dicit ad Gal̓. iiij. Factus ſum vobis linimicus veꝝ dicēs vobis. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ bonū ⁊ veꝝ ⁊ens ſunt idem ẜm rem. ſed differūt rōne. bonū .n. hꝫ rōeꝫappetibilis. nō aūt ens vel veꝝ. qꝛ bonū eſt qḋ oīa appetūt⁊ ideo bonū ẜm rōnem boni non pōt odio haberi. nec invl̓i nec imꝑticulari. ens aūt ⁊ veꝝ in vl̓i quidem odio haberi non pn̄t. qꝛ diſſonantia eſt cā odij. ⁊ conuenientia cauſaamoris. ens aūt ⁊ veꝝ ſunt cōia omnibus. ſed in ꝑticularinihil ꝓhibet quoddam ens ⁊ quoddam veꝝ odio haberi.inqͣꝫtum hꝫ rōnem ꝯtrarij ⁊ repugnantis. contrarietas .n.⁊ repugnantia non aduerſat̉ rōni entis ⁊ veri ſicut aduer.ſat̉ rōm boni. Contingit autem veꝝ aliquod ꝑticuſare tripliciter repugnare vel contrariari bono amato. Uno mōẜm ꝙ veritas eſt cauſaliter ⁊ originaliter ip̄is rebus. ⁊ ſichomo qn̄qꝫ odit aliquam veritatem dum vellet nō eſſe verum quod eſt veꝝ. Alio mō ẜm ꝙ veritas eſt in cognitōe

ip̄i us hominis que impedit ip̄m a ꝓſecutiōe am ati. icuiſi aliqui vellent nō cognoſcere veritateꝫ fidei vt libere peccarent. ex quoꝝ ꝑſona. d̓r Iob. xxij. Scīam viaꝝ tuaꝝ nolumus. Tertio mō habet odio veritas ꝑticularis tanqͣꝫ repugnans ꝓut eſt in intellectu alterius. puta cum aliquisvult iacere in peccato. odit ꝙ aliquis veritatem circa peccatum ſuum cognoſcat. ⁊ ẜm hoc dicit Augꝰ. in x. confeſſ.ꝙ homines amant veritatem lucentem. odiūt eam redarguentem. Et ꝑ hoc pꝫ rn̄ſio ad. i. ¶ Ad. ij. dd̓ ꝙ cognoſcere veritatem ẜm ſe eſt amabile. ꝓpter quod dicit Augꝰ. ꝙa mant eam lucentem. ſed ꝑ accn̄s cognitio veritatis pōteſſe odibilis imqͣꝫtum impedit ab aliqͦ deſiderato. ¶ Adiij. dd̓. ꝙ ex hoc ꝓcedit ꝙ nō ficti amant̉ ꝙ hō amat ẜꝫ ſecognoſcere veritatē quā hoīes nō ficti manifeſtāt.Ad ſextuꝫ ſic procediturUidet̉ ꝙ odiū nō poſſit eſſe alicꝰ in vl̓i. Odiū .n. ē paſſioappetitus ſenſitiui qͥ mouet̉ ex ſenſibili apprehenſione. ſedſenſus nō pōt apprehendere vl̓e. gͦ odiū nō pōt eſſe alicuius in vl̓i. ¶ Pre. odiū cauſat̉ ex aliqͣ diſſonātia q̄ cōmunitati repugnat. ſed cōitas eſt de rōe vl̓is. gͦ odiū non pōteſſe alicuius in vl̓i. ¶ Pre. obiectū odij eſt malū. maſumaūt eſt in rebꝰ ⁊ nō in mēte. vt d̓r in. vi. metaphi. cū gͦ vl̓eſit ſolum in mente q̄ abſtrahit vl̓e a ꝑticulari. videtur ꝙodiū nō poſſit eſſe alicuius vl̓is. ¶ Sed ꝯͣ eſt qd̓ ph̓s dic̄in. ij. rheto. ꝙ ira ſꝑ fit inter ſingularia. odiū aūt etiā ad genera. furem .n. odit ⁊ calumniatorē vnuſquiſqꝫ ¶ Rn̄. dd̓ꝙ de vl̓i dupl̓r ꝯtingit loqui. vno mō ẜm ꝙ ſubeſt intentioni vniuerſalitatis. alio mō d̓r de natura cui tal̓ intentioattribuit̉. alia ē .n. ꝯſideratio hoīs vl̓is. ⁊ alia homīs in eoꝙ eſt hō. Si igit̉ vl̓e accipiat̉ pͥmo mō. ſic nulla potentiaſenſitiue ꝑtis neqꝫ apprehenſiua neqꝫ appetitiua poteſt invl̓e. qꝛ vl̓e fit ꝑ abſtractōeꝫ a materia indiuiſibili in qͣ radicat̉ oīs ꝟtus ſenſitiua. pōt tn̄ aliqͣ potentia ſenſitiua ⁊apprehenſiua ⁊ appetitiua ferri in aliquid vl̓r. ſic̄ dicimusꝙ obiectū viſus eſt color ẜm genꝰ. nō qꝛ viſus cognoſcatcalorem vl̓eꝫ. ſed qꝛ ꝙ color ſit cognoſcibilis a viſu. nonconuenit colori inqͣꝫtum eſt hic color. ſed inqͣꝫtum ē colorſimpl̓t. Sic ergo odium etiam ſenſitiue ꝑtis pōt reſpicere aliquid in vl̓i. qꝛ ex natura communi aliquid aduerſat̉animali. ⁊ non ſolum ex eo ꝙ eſt ꝑticularis ſicut lupꝰ ouivn̄ ouis odit ſupum generaliter lꝫ ira ſemꝑ cauſat̉ ex aliqͦꝫꝑticulari. qꝛ ex aliquo actu ledentis. actus aūt ꝑticulariuꝫſunt. ⁊ ꝓpter hoc ph̓s dicit ꝙ ira ſemꝑ eſt aliquid ꝑticulare. odium vero pōt eſſe ad aliquid in genere. ſed odiuꝫ ẜmꝙ eſt in ꝑte intellectiua cum ſequat̉ apprehenſionem vl̓eꝫintellectus. pōt vtroqꝫ mō eſſe reſpectu vl̓is. ¶ Ad i. ergo dd̓. ꝙ ſenſus non apprehendit vl̓e ꝓut eſt vl̓e. apprehēdit tn̄ aliquid cui ꝑ abſtractōnem accidit vniuerſalitasAd. ij. dd̓. ꝙ id quod commune eſt omnibus non pōt eſſerō odij. ſed nihil ꝓhibet aliquid eſſe commune multis qd̓tn̄ diſſonat ab alijs. ⁊ ſic eſt eis odioſum. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙilla obiectio ꝓcedit de vl̓i ẜm ꝙ ſubſtat intentiōi vniuerſalitatis. ſic .n. non cadit ſub apprehenſiōe vel apperitu ſenſitiuo.¶ Queſtio. XXXSEinde ꝯſiderādumA eſt de concupiſcentia. Et circa hoc querūturquattuor. Primo vtꝝ ꝯcupīa ſit in appetituſenſitiuo tm̄. Secundo vtrum concupiſcētia ſit paſſio ſpecialis. Tertio vtrum ſint alique concupiſcentie naturales⁊ aliq̄ nō naturales. Quarto vtrum ꝯcupīa ſit infipita.