Queſtio.XIX

finis intētus. ergo in talibus bonitas volūtatis nō depedet ab intētione finis. ¶ Pre. velle ẜuare mandatum deiꝑtinet ad voluntatē bonā. ſꝫ hoc pōt referri ad malū finē.ſ. ad finē inanis gl̓e vel cupiditatis dū aliqͥs vult obedire deo ꝓpter tꝑalia ꝯſequēda. ergo bonitas volūtatis nondependet ab iniētōe finis. ¶ Pre. bonū ⁊ malū ſic̄ diuerſificāt volūtatē. ita diuerſificat finē. ſꝫ malicia volūtatisnō dependet a malicia finis intēti. qui .n. vl̓t furari vt deel̓yaꝫ hꝫ voluntatē malā lꝫ intēdat finē bonū. ergo etiā bonitas voluntatis nō dependet a bonitate finis intenti. ¶Sed ꝯͣ eſt qd̓ Augꝰ. dicit. ix. ꝯfeſſio. ꝙ intētio remunerat̉a deo: ſꝫ ex eo aliquid remunerat̉ a deo qꝛ eſt bonū. ergo bonitas volūtatis ex intētione finis dependet. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙintētio dupl̓r ſe pōt habere ad voluntatē. vno mō vt p̄cedens. alio mō vt ꝯcomitās. Precedit quidē cauſaliter intentio voluntatē qn̄ aliqͦd volumus ꝓpter intentionē alicuius finis. ⁊ tūc ordo ad finē ꝯſiderat̉ vt rō q̄dam bonitatis ip̄ius voliti. puta cū aliquis vult ieiunare ꝓpter deū.hꝫ .n. ieiuniū rōnē boni ex hocip̄o ꝙ ſit ꝓpter deū. vn̄ cumbonitas volūtatis dependeat a bonitate voliti. vt ſupͣ dictum ē. neceſſe ē ꝙ dependeat ex intētōe finis. ꝯſequit̉ aūtintētio voluntate qn̄ accedit voluntati p̄exn̄ti. puta ſi aliquis velit aliquid facere. ⁊ poſtea referat illud in deū. tūcprime voluntatis bonitas nō dependet ex intentōe ſequēti. niſi qͣtenus reiterat̉ actus volūtatis cum ſequenti intētione. ¶ Ad i. ergo dd̓. ꝙ qn̄ intentio eſt cā volendi ordoad fine accipit̉ vt q̄dā rō bonitatis in obiecto. vt dictumeſt. ¶ Ad. ij. dd̓. ꝙ voluntas nō pōt dici bona ſi ſit intentio mala cā volendi. qui .n. vult dare elemoſynā ꝓpter inanem gl̓am conſequendā. vult id qd̓ de ſe eſt bonū ſub rōne mali. ⁊ ideo ꝓut eſt volitū ab ip̄o ē malum. vn̄ voluntas eius ē mala. ſed ſi intētio ſit ꝯn̄s. tunc volūtas potuiteſſe bona. ⁊ ꝑ intentionem ſequentem non deprauat̉ illeactus voluntatis qui p̄ceſſit. ſed actus voluntatis qͥ iteratur. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ ſicut iam dictum eſt. malum ꝯtingitex ſingularibus defectibus. bonum autem ex tota ⁊ integra cā. vn̄ ſiue voluntas ſit eius quod eſt ẜm ſe malū etiāſub rōe boni. ſiue ſit boni ſub rōe mali. ſꝑ volūtas erit mala. ſꝫ ad hoc ꝙ ſit voluntas bona. requirit̉ ꝙ ſit boni ſubrōe boni .i. ꝙ velit bonum ⁊ ꝓpter bonum. ALAd octauum ſic procedit̉Uidet̉ ꝙ qͣꝫtitas bonitatis in volūtate dependeat ex qͣꝫtitate bonitatis in intētōe. qꝛ ſuꝑ illud Matth. xij. bonꝰ hōde theſauro bono cordis ſui ꝓfert bona. dicit glo. tantumboni quis facit qͣꝫtū intēdit. ſꝫ intētio nō ſolū dat boniiatem actui exteriori. ſꝫ etiā voluntati. vt dictū eſt. ergo tantum aliquis hꝫ bonā voluntatē qͣꝫtum intendit. Preaugmentata cā augmentat̉ effectus. ſed intētionis bonitas eſt cā bone volūtatis. ergo qͣꝫtum quis intendit de bono. tantum voluntas eſt bona. ¶ Pre. in malis qͣꝫtū aliquis intendit. tātum peccat. ſi .n. aliquis ꝓijciens lapidēintenderet facere homicidiū. reus homicidij eſſet. ergo pari rōe in bonis tātum eſt bona voluntas qͣꝫtum aliqͥs bonum intendit. ¶ Sed contra. pōt eſſe intentio bona ⁊ voluntas mala. ergo pari rōe pōt eſſe intentio magis bona ⁊voluntas minus bona. ¶ Rn̄. dd̓. ꝙ circa actū ⁊ intentionem finis duplex qͣꝫtitas pōt ꝯſiderari. Una ex ꝑte obiecti. qꝛ vult maius bonū vel agit. Alia ex intentiōe actꝰ. qꝛintenſe vult vel agit qd̓ eſt maius ex ꝑte agētis. Si igiturloqͣmur de qͣꝫtitate vtriuſqꝫ qͣꝫtum ad obiectum. manifeſtum ē ꝙ qͣꝫtitas actus nō ſequit̉ qͣꝫtitatē intentōis. qd̓ qͦ

dem ex ꝑte actus exterioris ꝯtingere pōt dupl̓r. Uno mō.qꝛ obiectū qd̓ ordinat̉ ad finem intentum nō eſt ꝓportionatum fini illi. ſicut ſi quis daret decē libras nō poſſet cōſequi ſuā intentionem ſi intenderet emere rem valentemcentum libras. Alio mō ꝓpter impedimēta que ſuꝑuenire pn̄t circa exteriorē actu q̄ nō eſt in ptāte noſtra remouere. puta aliquis intēdit ire vſqꝫ ad romā. ⁊ occurrūt ei impedimēta ꝙ nō pōt hoc facere. ſꝫ ex ꝑte interioris actus voluntatis nō eſt niſi vno mō. qꝛ interiores actus voluntatis ſunt in ptāte noſtra. nō aūt exteriores actus. ſꝫ voluntas pōt velle aliqd̓ obiectū nō ꝓportionatū fini intento. ⁊ſic voluntas q̄ fert̉ in id obiectū abſolutē ꝯſideratū nō ētātum bona qͣꝫtum ē intentio. ſed qꝛ etiā ip̄a intentio qͦdammō ꝑtinet ad actum voluntatis inqͣꝫtum .ſ. ē tō eiusꝓpter hoc redūdat qͣꝫtitas bone intētōis in voluntatē. inqͣꝫtum .ſ. voluntas vult aliqd̓ bonū magnū vt finem. lꝫ illud ꝑ qd̓ vult conſequi tantū bonum non ſit dignum illo bono. Si ꝟo ꝯſideret̉ qͣꝫtitas intētōis ⁊ actus ẜm intentionē vtriuſqꝫ. ſic intēuo intētōis redūdat in actū interiorē ⁊ exteriorē voluntatis. qꝛ ip̄a in tentio qͦdāmō ſe hꝫformaliter ad vtrūqꝫ. vt ex ſupͣdictis pꝫ. lꝫ materialiter intentōe recta exn̄te intenſa poſſit eſſe actus interior vel exterior nō ita intenſus materialiter loquendo. puta cum aliquis non ita intenſe vult medicinam ſumere. ſicut vultſanitatem. tn̄ hocip̄m quod eſt intenſe intendere ſanitatēredūdat formaliter in hoc quod eſt intenſe velle medicari.Sed tn̄ hoc ē ꝯſiderādum ꝙ intenſio actus interioris vl̓exterioris pōt referri ad intentionem vt obiectum. putacum aliquis intendit intenſe velle vel aliquid intēſe oꝑari. ⁊ tn̄ nō ꝓpter hoc intenſe vult vel oꝑat̉. qꝛ qͣꝫtitatem intenti boni nō ſequit̉ bonitas actus interioris vel exterioris vt dictum eſt. Et inde eſt ꝙ nō qͣꝫtum aliquis intendit mereri meret̉. qꝛ qͣꝫtitas meriti conſiſtit in intenſioneactus. vt infra dicet̉. ¶ Ad .i. ergo dd̓. ꝙ glo. illa loquit̉qͣꝫtum ad repn̄tationem dei qui p̄cipue ꝯſiderat intentionem finis. Un̄ alia glo. dicit ibidem ꝙ iheſauris cordis ītentio ex qͣ deus iudicat oꝑa. bonitas .n. intentionis vt dictum eſt redūdat quodāmō in bonitatem voluntatis. qͥfacit etiam exteriorem actum apud deum meritorium.Ad. ij. dd̓. ꝙ ſola bonitas intētionis nō eſt tota cā bōe voluntatis. vn̄ rō non ſequit̉. ¶ Ad. iij. dd̓. ꝙ ſola malicia ītentionis ſufficit ad maliciā volūtaus. ⁊ ideo etiā qͣꝫtuꝫmala eſt intentio. tantum etiā mala eſt volūtas. ſed noneſt eadē rō de bonitate. vt dictum eſt.Ad nonum ſic procediturUidet̉ ꝙ bonitas volūtatis hūane nō dependeat ex ꝯformitate volūtatis diuine. Impoſſibile eſt .n. volūtatē hoīsꝯformari volūtati diuiue. vt pꝫ ꝑ id qd̓ d̓r Eſa. lv. Sicutexaltant̉ ceſi a terra. ita exaltate ſunt vie mee a vijs vr̄is.⁊ cogitatōes mee a cogitatōibꝰ vr̄is. ſi ergo ad bonitatemvolūtatis requireret̉ ꝯformitas ad diuinā volūtatē. ſequeret̉ ꝙ impoſſibile eſſet hoīs voluntatē eſſe bonā. qd̓ eſt inconueniēs. ¶ Pre. ſicut volūtas nr̄a deriuat̉ a voluntatediuina. ita ſcīa nr̄a deriuat̉ a ſcīa diuina. ſed nō reqͥrit̉ adſcīaꝫ nr̄aꝫ ꝙ ſit ꝯformis ſcīe diuine. multa .n. deus ſcit quenos ignoramus. ergo nō requirit̉ ꝙ volūtas nr̄a ſit ꝯformis voluntati diuine. ¶ Pre. volūtas ē actōis principium. ſꝫ actio nr̄a nō pōt ꝯformari actōi diuine gͦ nec volūtas. ¶ Sed ꝯͣ eſt qd̓ d̓r Matth. xxvi. Nō ſicut ego volo.ſꝫ ſicut tu vis. qd̓ dicit. qꝛ rectū vult eſſe hoīeꝫ ⁊ ad deū dirigi. vt Augꝰ. dic̄ in ench̓. rectitudo āt volūtatis ē bonitas